Νοσηροί εγκέφαλοι

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Το Ποντίκι.

Link:http://topontiki.gr/article/31208

Γράφει ο Παναγιώτης Αμπεριάδης, φαρμακοποιός

Είναι προφανές ότι από τον Μάρτιο του 2010, από τότε δηλαδή που το ελληνικό κοινοβούλιο ενέκρινε κατά πλειοψηφία το πρώτο μνημόνιο, η χώρα μας έκανε τα πρώτα βήματα απώλειας της εθνικής της κυριαρχίας, τα οποία στην πορεία επιταχύνθηκαν και φτάσαμε στο τελειωτικό χτύπημα στις 12/02/2012, με την υπερψήφιση του δεύτερου μνημονίου. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά την πορεία των πραγμάτων, θα διαπιστώσουμε ότι όσα ισχυρίζονται κάποιοι «γραφικοί» περί εξυφασμένου από καιρό σχεδίου και άριστα οργανωμένου και εκτελεσμένου από νοσηρούς εγκεφάλους είναι μάλλον αλήθεια.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μετά από μια καταστροφική, νωθρή πενταετία μιας δεξιάς που νοιάστηκε μόνο να «αποκαταστήσει» -σχεδόν εκδικητικά- την τάξη σε πρόσωπα, οφίτσια, διανομή χρήματος που εφάρμοσε το σύστημα ΠΑΣΟΚ για 25 χρόνια, ήρθε στην εξουσία ως λυτρωτής αυτής της άρρωστης κατάστασης ο κος Γ. Παπανδρέου.

Άμα τη αφίξει του, οι προαναφερθέντες νοσηροί εγκέφαλοι που βρίσκονται σε κέντρα ελέγχου μακριά από τη χώρα μας άρχισαν να τρίβουν τα χέρια τους. Με συντονισμένες κινήσεις οδήγησαν κυβέρνηση και κομμάτι της κοινωνίας να πιστέψουν πως είμαστε στο χείλος του γκρεμού (παρόλο που τα μεγέθη της οικονομίας μας ήταν κοντά σε άλλων τριών τεσσάρων χωρών της ένωσης) και δημιούργησαν ένα ισχυρό μνημονιακό μέτωπο εντός της χώρας, αποτελούμενο από πολιτικούς που διατείνονταν ότι «τα φάγαμε μαζί», από ισχυρά εκδοτικά μπλοκ, από όψιμους πολιτικούς και οικονομικούς αναλυτές που όλη μέρα στα κανάλια κραύγαζαν για μνημόνιο ή χρεοκοπία όπως ελευθερία ή θάνατος.

Το μνημονιακό μπλοκ έδειξε ισχυρό και εκμεταλλευόμενο την ζαλάδα του λαού, ο οποίος δεν είχε συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, πέρασε με πλειοψηφία το πρώτο μνημόνιο παρά τις αντίθετες φωνές ορισμένων και έτσι ξεκίνησε δειλά δειλά η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη. Ας σημειωθεί ότι τότε μια «άτακτη» χρεοκοπία της χώρας όπως την ονομάζουν αυτοί οι κύκλοι ή έστω μια απειλή χρεοκοπίας θα αποτελούσε σίγουρα η μεν πρώτη αυτόματη κατάρρευση της οικονομίας της Ευρώπης και του ευρώ, η δε δεύτερη ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια μας για αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας (βλέπε εκείνο το διάστημα τις προτάσεις του κου Τάκη Φωτόπουλου στην «Περιεκτική Δημοκρατία»).

Η πρώτη κρυάδα που ένιωσε ο ελληνικός λαός σε θεωρητικό επίπεδο, άρχισε σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά και να βρίσκει εφαρμογή στην καθημερινή πρακτική και στην διαβίωση, η οποία με την εφαρμογή των πρώτων μέτρων γινόταν όλο και δυσκολότερη και το σημαντικότερο ήταν ότι ενώ οι υποσχέσεις για γρήγορη ανάκαμψη ήταν πολλές, αυτό που εφαρμοζόταν ήταν ένας φαύλος κύκλος ύφεσης, χωρίς κανένα φως στην άκρη του τούνελ ή μάλλον πορεία σκοτεινή σε τούνελ χωρίς άκρη. Τότε (σχεδόν ένα χρόνο μετά) άρχισε να συνειδητοποιεί κομμάτι της παραζαλισμένης κοινωνίας, ότι όλα αυτά που μας επιβάλλουν μάλλον άλλον σκοπό έχουν και όχι την εξυγίανση και την έξοδο από την κρίση.

Τότε άρχισε να δημιουργείται ένα ευρύ κοινωνικό αντιμνημονιακό μπλοκ με ποικίλων ειδών αντιδράσεις όπως τις τεράστιες συγκεντρώσεις αγανακτισμένων στο κέντρο της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων οι οποίες αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως από μεγάλο μέρος των ΜΜΕ ευτυχώς όχι όλων, τις ογκώδεις διαδηλώσεις που κατέληγαν μέχρι και σε θανάτους (Μαρφιν), οι οποίες επίσης υποβαθμίστηκαν, την απαξίωση των πολιτικών που πια δεν μπορούν να σταθούν πουθενά χωρίς να ακούσουν τον εξάψαλμο από τους πολίτες γύρω τους.

Και ενώ οι διακεκριμένοι μνημονιακοί σε όλους τους τομείς αναβαθμίζονταν (βλέπε Λοβέρδος, Κουτρουμάνης, Μανδραβέλης, Παπαδημητρίου και άλλοι) με τις ευλογίες των νοσηρών εγκεφάλων, βάση των πληροφοριών των κατασκόπων που κατσικώθηκαν στο λαιμό μας με το έτσι θέλω, κάποιες φωνές διαμαρτυρίας άρχισαν να ακούγονται μέσα στο κυβερνητικό κόμμα εξαιτίας βέβαια της ισχυρής πίεσης του λαού, ο οποίος άρχισε πια να εξαθλιώνεται.

Τότε οι νοσηροί εγκέφαλοι συνέλαβαν ένα δεύτερο σχέδιο δράσης πιο ασφαλές και πιο αποτελεσματικό στη ποδηγέτηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος του Έλληνα πολίτη: Την συγκυβέρνηση της χώρας σίγουρα από τα δυο μεγάλα κόμματα και ει δυνατόν και από κανένα δυο μικρά πράγμα το οποίο θα άμβλυνε την κοινωνική αντίδραση που λόγω εξαθλίωσης είχε αρχίσει να διογκώνεται επικίνδυνα, θα ζάλιζε το λαό για κάποιο διάστημα ώστε να περάσει πάλι κάποια δέσμη μέτρων χωρίς να το πολυκαταλάβει και θα προλάμβανε πιθανή ανταρσία στη Βουλή γιατί με κυβέρνηση των 250 όσους και να χάσεις τους 150 θα τους πιάσεις. Όπως και έγινε. Με ισχυρή πίεση του τύπου δεν σου δίνω την δόση του δανείου, άρα σε απειλώ με την περιβόητη υποτιθέμενη χρεωκοπία διορίστηκε Πρωθυπουργός της χώρας ένας πρώην τραπεζίτης δικός τους άνθρωπος ( ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση) κατά παράβαση κάθε Δημοκρατικής και Συνταγματικής κανονικότητας. Τουλάχιστον όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Γιατί δοτό Πρωθυπουργού μη εκλεγμένο από εκλογές κανονικές και διορισμένο από Ξένες Δυνάμεις είχαμε πολλά χρόνια να δούμε στην Ελλάδα.

Όλα αυτά ενώ η εξαθλίωση συνεχίζεται, η ανεργία καλπάζει, η χώρα αποσυντίθεται και αιμορραγεί σε νεολαία και επιστημονικό προσωπικό, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται, το πρώτο μνημόνιο κατά γενική παραδοχή απέτυχε παταγωδώς, έρχεται στη Βουλή και ψηφίζεται εν μέσω τρομακτικών αντιδράσεων, ένα δεύτερο μνημόνιο του οποίου οι παράμετροι, είναι πολύ χειρότερες από του πρώτου. Αποτελεί το μνημόνιο αυτό καταστρατήγηση όλων πια των δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολίτη, κάθε εργασιακού δικαιώματος που κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες δεκαετιών, εύκολο και πλήρες ξεπούλημα της χώρας και αν το καλοσκεφτεί κανείς βίαιο ξήλωμα της Ελλάδος από τον Ευρωπαϊκό ιστό του οποίου αποτελούσε βασικό συστατικό λόγω κοινών αγώνων, κατακτήσεων, ιστορίας και καταγωγής. Οι νοσηροί

εγκέφαλοι κατάφεραν λοιπόν αυτό που πριν λίγα χρόνια ούτε να ονειρευτούν μέσα σε δυο χρόνια. Να κάνουν την Ελλάδα Μπαγκλαντες εργασιακά, κοινωνικά, πολιτικά, συνταγματικά, πολιτειακά.

Τώρα τελευταία όμως παρατηρούμε κάποιες δηλώσεις των εγκεφάλων στα κέντρα αποφάσεων (Ζ.Κ. Γιουνκερ: Εάν δεν προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές κυβέρνηση συνεργασίας μη ακραίων κομμάτων κόβουμε κάθε χρηματοδότηση), όπως και φερέφωνών τους στη χώρα μας (Α.Λοβέρδος: Είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε μετεκλογικά με την Ν.Δ. και να στηρίξουμε τον Σαμαρά) οι οποίες μάλλον κρύβουν έναν πανικό και μια αβεβαιότητα για το μέλλον του καταπληκτικού τους σχεδίου. Δυστυχώς γι’ αυτούς λοιπόν αλλά ευτυχώς για όλους τους πολίτες που έχουν απηυδήσει από την καταστρατήγηση κάθε έννοιας Δημοκρατίας φτάνει η στιγμή που θα ψηφίσουν. Φανταστείτε λοιπόν να πηγαίναμε σε ένα αποτέλεσμα το οποίο θα δημιουργούσε πρόβλημα στην ομαλή διεκπεραίωση του σχεδίου αποδομήσεως της χώρας.

Στο μυθιστόρημα του Ζοζε Σαραμάγκου ‘Περί Φωτίσεως’ περιγράφεται μια εκλογή στην Πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, στην οποία η λευκή ψήφος λαμβάνει 84% και τότε αριστοτεχνικά ο συγγραφέας μέσω συνομωσιολογιών και σπασμωδικών αντιδράσεων των κυβερνώντων αποδεικνύει πως η ‘Δημοκρατία’ τους είναι έωλη, επί ξύλου κρεμάμενη.

Φανταστείτε λοιπόν να κατεβεί ο πολλάκις εμπαιγμένος και πληγωμένος λαός στο τέλος Απρίλη ή αρχές Μάη όποτε τέλος πάντων γίνουν αυτές οι εκλογές και ψηφίσει τόσο αλλοπρόσαλλα ώστε να προκύπτουν π.χ. ‘ακραία’ κατ’ αυτούς κόμματα σε ποσοστό 70% και ο δικομματισμός καταποντιστεί. Γιατί ο λαός στις πολύ κρίσιμες αποφάσεις που πάρθηκαν από δοτούς, ενδοτικούς, ύποπτους κλπ δεν ρωτήθηκε ούτε μια φορά. Εξαθλιώθηκε, υπέμεινε και τώρα ήρθε η ώρα του. Ήδη κάποια πρώτα ψήγματα «περίεργης» εκλογικής συμπεριφοράς (για τους γκουρού της εκλογικής ανάλυσης) παρουσιάστηκαν στις προηγούμενες Δημοτικές εκλογές στο δεύτερο γύρο Αθηνών και Θεσσαλονίκης όπου επικράτησε το μη αναμενόμενο, ίσως το αντισυμβατικό.

Σήμερα που η απαξίωση των πολιτικών έφτασε στα άκρα, η αμφισβήτηση θεσμών και αξιών ξεπέρασε τα όρια τέτοιου είδους εκλογικές συμπεριφορές, ίσως και ακόμη και πιο ακραίες είναι πολύ πιθανές. Προσοχή το κριτήριο του κυρίαρχου λαού πάντα αποδίδει δικαιοσύνη αν μη τι άλλο. Προσοχή η κάλπη είναι έγκυος που έλεγε και ο Χαρίλαος και γεννάει ότι θέλει: αγόρι, κορίτσι, δίδυμα ή τρίδυμα. Τρέμε Λοβέρδε. Τρέμετε νοσηροί εγκέφαλοι!!!

Παναγιώτης Αμπεριάδης

Φαρμακοποιός

Ένας πολίτης της χώρας.

ΚΛΕΙΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

Ένας άνθρωπος, του οποίου η πολιτική θεώρηση αποτελεί μίγμα της έσχατης, αίσχιστης, ισοπεδωτικής φιλελεύθερης άποψης για την οικονομία και σοσιαλιστικοφανούς, κολεγιακής, μπούλικης συμπεριφοράς, ο κύριος Ηλίας Μόσιαλος είπε δυστυχώς για όλους τους υπολοίπους, ότι σωστότερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια για την πολιτική και τους πολιτικούς. Στις 4 Δεκέμβρη λοιπόν σε συνέντευξή του στην εφημερίδα REAL NEWS δήλωσε ότι η πολιτική σήμερα ή καλύτερα το ‘επάγγελμα΄ του πολιτικού στην Ελλάδα αποτελεί το πλέον κλειστό επάγγελμα και θα πρέπει όλο το πολιτικό σύστημα, να αναθεωρηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση εάν θέλουμε να εξυγιανθεί το τοπίο.

Πράγματι λοιπόν σήμερα βιώνουμε ένα πολιτικό σύστημα τόσο άρρωστο αλλά και τόσο βαθιά ριζωμένο, που εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα αυτών που ως παράσιτα απομυζούν την Ελληνική γη εδώ και δεκαετίες. Το κακό είναι ότι το σύστημα αυτό λειτουργεί άκρως προστατευτικά γι’ αυτούς που ζουν μέσα στον κύκλο αλλά και άκρως αποκλειστικά γι’ αυτούς που ζουν έξω από τον κύκλο και το τοίχωμα του κύκλου αυτού αντί να λεπταίνει, δυστυχώς διογκώνεται. Αντί να θεραπεύεται η ασθένεια την αφήνουμε να εξελιχθεί σε καρκίνωμα, με διάφορες απαρχαιωμένες μεθόδους όπως νεανικός ή φοιτητικός κομματικός προσηλυτισμός, νεποτισμός αισχίστου είδους, κομματική πειθαρχία και γραμμή, με ισοπέδωση και εξαφάνιση κάθε διαφορετικής άποψης.

Δεν είναι δυνατόν λοιπόν στην Ελλάδα, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να είναι μόνο θεωρητικό και στην πράξη μόνο ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας να το έχει πραγματικά. Αυτό γιατί σήμερα όπως είναι διαμορφωμένο το πολιτικό σύστημα, ένας απλός πολίτης μιας οποιασδήποτε εκλογικής περιφέρειας είναι αδύνατο να κατέλθει στις εκλογές και να εκτεθεί στο κριτήριο των συμπολιτών του, εάν δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα. Άρα μιλάμε για κλειστό επάγγελμα και μάλιστα πολύ καλά κατοχυρωμένο εξαιτίας του ασφυκτικά δρώντος, κομματικοκεντρικού πολιτικού συστήματος. Είναι προφανές λοιπόν ότι στην Ελλάδα που γέννησε τη Δημοκρατία δεν πρόκειται ποτέ να δούμε το φαινόμενο που είδαμε στη Βάδη-Βιτεμβέργη, να εκλέγεται στο κοινοβούλιο του κρατιδίου, μια γυναίκα νοικοκυρά στο επάγγελμα από την επαρχία του Εσλιγκεν με ποσοστό 94%, η οποία δεν ανήκε σε κανέναν κομματικό μηχανισμό και απλά παρουσίαζε πλούσια κοινωνική δράση στην επαρχία που την εξέλεξε.

Η τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, οπωσδήποτε οφείλεται σε έναν μικρό βαθμό στη λειτουργία μας ως πολίτες, στην παιδεία μας, στο ότι δεν αγαπήσαμε τη χώρα μας όσο έπρεπε αλλά στο μεγαλύτερο βαθμό οφείλεται σ’ αυτήν την οργάνωση του πολιτικού συστήματος, την οποία δημιούργησαν και διαιωνίζουν οι ταγοί της χώρας. Αυτά που πρέπει να αλλάξουν άμεσα για να κόψουμε το καρκίνωμα, το οποίο ότι και οικονομικά μέτρα να παρθούν δεν θεραπεύεται είναι:

• Να αναχθεί η τιμωρία συνταγματικά σε ύψιστο αγαθό της Δημοκρατίας μας και να εφαρμόζεται άμεσα, γρήγορα και σκληρά.
• Να αλλάξει γρήγορα η διάρθρωση των εκλογικών περιφερειών στην επικράτεια και να μετατραπεί ο υπάρχων χάρτης σε 100 μονοεδρικές με κριτήριο χωρισμού πληθυσμό και έκταση, ώστε να εκλέγεται ένας βουλευτής από κάθε μια και ο συγκεκριμένος να εκπροσωπεί την περιφέρειά του σε ένα σώμα 100 εκλεγμένων και 10 επικρατείας βουλευτών. Άμεσα σπάει έτσι το κλειστό επάγγελμα των πολιτικών και έχουν ουσιαστικό δικαίωμα και απλοί πολίτες όχι ταγμένοι κομματικά και εξαφανίζεται το μαύρο χρήμα στα γρανάζια του βρώμικου συστήματος εκδότες και δημοσιογράφους.

Μόνο έτσι θα εκριζωθούν το βαθύ πολιτικό σύστημα, τα κρυφά ταμεία και οι χρηματοδοτήσεις κάτω απ’ το τραπέζι, οι πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες, οι κομματικοί παλληκαρισμοί, οι χρηματοδοτήσεις των κομμάτων από το κράτος αιτίες της καταστροφής μας και θα έχουμε κάποιες ελπίδες να δημιουργηθεί κάτι καλύτερο στο μέλλον.

Περί Ελευθερίας

Τόπος: Νέος Ξεριάς Καβάλας.

Χρόνος: Μόλις χάραξε το 2012.

Σε ένα μικρό χωριό λοιπόν των 504 κατοίκων, λίγες ημέρες αφότου ξεκίνησε το 2012, ένα έτος που κανείς δεν ξέρει πως θα καταλήξει για τους Έλληνες, συντελέστηκε ένα γεγονός που αποτελεί μετάβαση από μια εποχή σε μια άλλη. Έφυγε από τη ζωή, η τελευταία κάτοικος του χωριού, που ήρθε από την ‘άλλη μεριά’ δηλαδή από τη Μικρά Ασία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο παλιός Ξεριάς, ένα χωριό που πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ονομαζόταν Κουρού Ντερέ και κατοικείτο αμιγώς από Τούρκους κατοίκους, ξεκίνησε να υπάρχει ως Ελληνικό χωριό από το 1922 και εγκαταλείφθηκε το 1980, λόγω μετεγκατάστασης των κατοίκων του σε νέο χώρο όπου και δημιουργήθηκε ο οικισμός του Νέου Ξεριά, που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Ο Ξεριάς λοιπόν δημιουργήθηκε το 1922 από πρόσφυγες Έλληνες που κατέφτασαν στον τόπο αυτό (και αυτό είναι το πρωτότυπο και το αξιοσημείωτο) από όλες τις μεριές της Μικρασίας. Έτσι το χωριό αυτό συντέθηκε από πρόσφυγες του Πόντου, της Θράκης, των παραλίων της Μικράς Ασίας (Προύσα, Κουσάντασι κλπ) και από λίγους Σαρακατσάνους οι οποίοι ζούσαν ως νομάδες στην ευρύτερη περιοχή και εγκαταστάθηκαν στο χωριό μαζί με τους πρόσφυγες. Οι άνθρωποι αυτοί ξεκίνησαν στον τραχύ αυτόν τόπο μια καινούρια ζωή, πράγμα τραγικά δύσκολο αν αναλογιστεί κανείς ότι έρχονταν από διαφορετικούς εντελώς τόπους, άφησαν πίσω τους τις περιουσίες και τα κεκτημένα αιώνων και ψυχολογικά και σωματικά ράκη έβαλαν το κεφάλι κάτω, για να ξαναφτιάξουν τις οικογένειές τους και να ξαναδημιουργήσουν αξιοπρέπεια, τιμή, περιουσία, ζωή.

Το δύσκολο προφανώς της υπόθεσης ήταν η συμβίωση γιατί οι εμπειρίες, οι συνήθειες, οι οικογενειακές καταβολές και οι αρχές όλων αυτών των διαφορετικών ανθρώπων δεν ευνοούσαν την αρμονική συνύπαρξη. Παρόλα αυτά όμως μέσα σε λίγα χρόνια οι διαφορετικότητες συγκεράστηκαν και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Μέσα από τη φτώχια τους, τις δυσκολίες, τις κακουχίες, τους πολέμους, τις κατοχές, τον εμφύλιο πόλεμο οι διαφορετικών πορειών και καταβολών πρώην ξένοι μεταξύ τους και νυν Ξεριώτες δημιούργησαν ένα νέο είδος. Γλέντησαν παρέα, τραγούδησαν και ένωσαν τις παραδόσεις τους, παντρεύτηκαν μεταξύ τους όπερ αναμίχθηκαν, με συστολή στην αρχή, η οποία ξεπεράστηκε εύκολα και εν γένει έγραψαν την ιστορία του Ξεριά, γράφοντας ο καθείς την δικιά του ιστορία.

Και έρχεται η σημερινή εποχή, η αυγή του 2012, το οποίο φαίνεται να είναι κρισιμότατο για την ύπαρξή μας ως κράτος, να ρίξει την αυλαία σ’ αυτήν την υπέροχη πορεία των ανθρώπων που ήρθαν από τις χαμένες κατά άλλους αλησμόνητες πατρίδες, με το θάνατο της ‘γιαγιάς’ Ελευθερίας. Το όνομά της ίσως είναι σημαδιακό για τη μετάβαση στην άλλη εποχή, στην οποία μένουν μόνο οι απόγονοι των προσφύγων να συνεχίσουν να προσφέρουν σ’ αυτή τη γη, με την υποχρέωση να μην ξεχάσουν ούτε αυτοί ούτε οι απόγονοί τους από πού βαστάν οι ρίζες τους. Το όνομά της λοιπόν σημαδιακό (ίσως γι’ αυτό την άφησε ο χάρος τελευταία), γιατί πάντα η ελευθερία ως ιδέα περικλείει τη μετάβαση σε άλλο επίπεδο ύπαρξης. Η μορφή της, σφραγίδα στο μυαλό ημών των νεότερων που μεγαλώσαμε στη γειτονιά της και παίξαμε στην αυλή της. Γεννημένη το 1918 έλεγε η ίδια (στα χαρτιά βέβαια γραμμένη το ’22 προφανώς ψέμα γιατί θυμόταν το ταξίδι του ερχομού). Πάντα είχε έναν καλό λόγο για όλους, η χαρακτηριστική μαυροφόρα με το μαύρο τσεμπέρι, μάνα και γιαγιά, χήρα γιατί έχασε τον παππού νωρίς, πράα και γαλήνια. Αργή στις κινήσεις της άναβε το φούρνο και ζύμωνε το ψωμί, έψηνε το φαγητό και μοσχομύριζε η γειτονιά μυρωδιές αλησμόνητες για όλους μας. Ο τελευταίος λοιπόν χαιρετισμός προς τη γιαγιά Ελευθερία, η οποία επιλέχθηκε από τη μοίρα να αποτελέσει την ύστατη παρουσία ανθρώπου στο χωριό αυτό, που γεννήθηκε απέναντι, εκτός από την λύπη και την περίσκεψη που δημιουργεί, μας φέρνει αντιμέτωπους με την τεράστια ευθύνη της σκυτάλης που μας παραδίδει η εν λόγω γυναίκα. Την ευθύνη της συνέχισης της ιστορίας του τόπου αλλά και γενικότερα την ευθύνη της συνέχισης της ύπαρξης της Ελλάδας που με μεγάλη αγάπη μας μεταλαμπάδευσαν οι πρόσφυγες παππούδες μας. Η Ελλάδα που έφεραν οι πρόσφυγες παππούδες μας από την Πατρίδα τους ο καθένας, ήταν γνήσια, αμόλυντη, ιδεώδης, σαν την εικόνα της Παναγίας ή το μαντήλι της μάνας τους που έκρυψαν κατάσαρκα για να μην τους τα βρει ο Τούρκος στο δρόμο της μεγάλης επαναφοράς, στο «μόνον της ζωής τους ταξείδιον». Άσχετα αν στη γη αυτή συνάντησαν δυσκολίες, αγκάθια, ενίοτε απαξίωση και προβλήματα προσαρμογής, μολαταύτα σαν αγριόχορτο φύτρωσαν κι εδώ. Αυτή την ιδεατή Ελλάδα που είχαν στο νου τους και έφεραν μαζί τους οι αμόλυντοι πρόγονοί μας, οφείλουμε να αναδείξουμε, τιμώντας τον ιδρώτα τους. Καλό ταξίδι γιαγιά Ελευθερία

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΡΓΗΣΕ ΜΙΣΟΝ ΑΙΩΝΑ.......

Aφορμή για τη δημοσίευση αυτή είναι η ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ότι στις προσεχείς ημέρες θα πραγματοποιήσει μνημόσυνα και αντίστοιχες εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της μνήμης του Νίκου Ζαχαριάδη, του Άρη Βελουχιώτη και του Νίκου Βαβούδη. Μετά το πρώτο σοκ που παθαίνεις πρωτοδιαβάζοντας το γεγονός, μια ενδελεχέστερη διερεύνηση του πράγματος σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:
Το πρώτο είναι το ΚΚΕ να ωρίμασε, να σκέφτηκε τα πράγματα με ένα πιο ψύχραιμο μάτι και καθώς απομακρύνονται τα ιστορικά γεγονότα και ο χρόνος παίζει τον καταλυτικό ρόλο της στρογγυλοποίησης και της άμβλυνσης, τελικά να έφτασε η ώρα να παραδεχτεί τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, τα βασισμένα στον απόλυτο δογματισμό και την υποδούλωση στο Καθεστώς.
Το δεύτερο είναι ότι το Κόμμα εκμεταλλευόμενο τον γενικότερο αχταρμά, την ισοπέδωση των πάντων ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά προσπαθεί να αξιοποιήσει την γενική ιστορική παραδοχή, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, περί της ακμαιότητας (τουλάχιστον) των τριών προαναφερθέντων και της προσήλωσής τους στην ιδεολογία την οποία πλήρωσαν με την ίδια τους τη ζωή προδομένοι από το Κόμμα. Το κόμμα βέβαια που κατά πολλούς ιστορικούς αποτελεί τον ηθικό και ίσως και τον φυσικό αυτουργό των εν λόγω εγκλημάτων, βλέποντας την επικείμενη κατάρρευση του κομματικού συστήματος του οποίου σημαντικό πυλώνα αποτέλεσε ο προσεταιρισμός των αριστερών ψήφων από τον Ανδρέα Παπανδρέου, κλείνει το μάτι στην ιστορία και δίδοντας ψιχία μετάνοιας, καρτερικά αναμένει να επανακάμψει στις αγκάλες του ο Δημοκρατικός Λαός.
Προσπαθώντας να εξετάσουμε όλες τις παραμέτρους του γεγονότος και να μπούμε στο μυαλό των ιθυνόντων του Περισσού για να βρούμε ποια από τις δυο εκδοχές είναι πιο κοντά στην αλήθεια θα παραθέσουμε κάποιες αλληλένδετες σκέψεις:
Το ΚΚΕ είναι αλήθεια πια ιστορική ότι διέπραξε τρομακτικά λάθη στο χειρισμό των καταστάσεων στην Εθνική Αντίσταση αλλά κυρίως στον εμφύλιο. Μπορεί η ευθύνη του για την πορεία των πραγμάτων να είναι σαφώς μικρότερη από εκείνη της άλλης πλευράς αλλά τα λάθη είναι πολλά και σημαντικά και οφείλονται στο γεγονός ότι κουμανταδόροι ήταν άνθρωποι ανίκανοι, κάποτε ακόμη και αγράμματοι αλλά με κοινό χαρακτηριστικό την δογματική προσήλωση στο μεγάλο Καθεστώς. Αγωνιστές αν μη τι άλλο καθαροί, αγνοί ιδεολόγοι που έβαζαν το συμφέρον της πατρίδας πάνω απ’ το συμφέρον του κόμματος δεν χωρούσαν στις λογικές αυτές και πετιόταν έξω από τον κύκλο με συνοπτικές και συνωμοτικές διαδικασίες. Το κόμμα επίσης είναι αλήθεια και αυτό ότι μετά την ολική επαναφορά του στην πολιτική σκηνή το 1974 έμεινε εγκλωβισμένο στα ιστορικά του λάθη και τα φαντάσματα του παρελθόντος παρόλο τον προοδευτισμό του ηγέτη του (σε άλλα ζητήματα) και το πράγμα μπετοναρίστικε ακόμη περισσότερο με τη διαδοχή του από τη σιδηρά κυρία. Το ΚΚΕ όλο αυτό το διάστημα δεν τολμά να ανοίξει ούτε καν τα αρχεία του, πλην σπανίων εξαιρέσεων και στην αντίληψη του κόσμου περνά ότι κάποιος που δεν εμφανίζει τα μυστικά του προφανώς το κάνει για να κρύψει αμαρτίες. Άλλη μια σοβαρή αλήθεια είναι βεβαίως ότι στο πλαίσιο της δογματικής αυτής λειτουργίας το ΚΚΕ έμεινε σχεδόν έξω από το παρόν κομματικό σύστημα (το πέντε κόμματα δυο πολιτικές μάλλον την αλήθεια αντικατοπτρίζει) και έμεινε προσηλωμένο στην τακτική του αγώνα και της πάλης για τα δικαιώματα του λαού με μια καθαρότητα μοναδική, που όμοιό της δεν εμφανίστηκε σε όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Δηλαδή ανεξέλικτο, ομοίαζε με ιδεολογικό ευαγγέλιο που δεν μετέβαλλε ούτε λέξη από τα αρχικώς λεχθέντα και αποτελούσε σημείο αναφοράς του αγώνα σχεδόν έξω από το υπάρχον κομματικό σύστημα. Αλήθεια είναι επίσης ότι κάποια στιγμή και κυρίως όταν ψυχανεμίζεσαι ή υφίστασαι ολικές επαναφορές σου γυρνάει το μυαλό και προχωρείς σε κινήσεις και υποχωρήσεις που υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές θα φαινόταν ακόμη και σε σένα τον ίδιο αδιανόητες(βλέπε συμπεριφορά πολύ αυστηρών πάλαι ποτέ γονιών όταν γίνονται παππούδες).
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι και οι δυο εκδοχές έχουν δόση λογικής μέσα τους όμως η δεύτερη εμφανίζεται ίσως πιο ισχυρή. Όπως και να ’χει δεν είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης των λαθών σου αυτός. Το λογικό είναι να αναθέσεις σε ιστορικούς της εμπιστοσύνης σου να ανοίξουν πρώτα τα περίφημα πια αρχεία να βγάλουν προς τα έξω την πλευρά της ιστορίας που λείπει και έλειψε για μισόν αιώνα στον οποίον εκδιώχθηκες, εξορίστηκες, καταπατήθηκες, πείνασες, πέρασες στο κοινωνικό περιθώριο και μετά την ιστορική αποκατάσταση να ποιείς και μνημόσυνα. Αλλά όπως λέει και ο τίτλος η αποκατάσταση άργησε μισόν αιώνα και αν γινόταν τότε τώρα μπορεί τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Ο Σεφέρης ως μέλος της διπλωματικής αποστολής στη συμφωνία του Λιβάνου (17-20 Μάη 1944) εμπνεύστηκε από τις συμπεριφορές Ελλήνων προς την Πατρίδα τους και έγραψε λίγους μήνες αργότερα το ποίημα «Τελευταίος σταθμός»:
Ερχόμαστε απ’ την άμμο της έρημος απ’ τις θάλασσες του Πρωτέα,
ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα, σαν το πουλί μες το κλουβί του.
Το βροχερό φθινόπωρο σ’ αυτή τη γούβα
κακοφορμίζει την πληγή του καθενός μας
ή αυτό που θα’ λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα
ή μοναχά κακές συνήθειες, δόλο και απάτη,
ή ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων.(Γ. Σεφέρη, Ποιήματα, σελ. 211-213, Εκδόσεις Ίκαρος)............................

φιλανθρωπία

Πάει πολύς καιρός που είχα την επιθυμία να ασχοληθώ στο ιστολόγιο, με το αμφιλεγόμενο όσο και αμφίσημο ζήτημα της φιλανθρωπίας, τόσο στο διηνεκές των ιστορικών χρόνων όσο και στη σύγχρονη εποχή, στην οποία χρησιμοποιείται όσο ποτέ άλλοτε ως δούρειος ίππος άψογα ρυθμισμένος για να εξυπηρετεί άλλου είδους συμφέροντα.
Έχοντάς πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το ζήτημα αυτό έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο "η όγδοη μέρα" του Αμερικανού Θόρντον Γουάϊλντερ, όπου σε μια σελίδα του δίδεται ένας καταπληκτικός όσο και πρωτότυπος ορισμός της φιλανθρωπίας και γίνεται μια πραγματικά καταπληκτική αναφορά, την οποία θα παραθέσω αυτούσια και άνευ σχολιασμού για να μην αλλοιωθεί καθόλου η γνησιότητα του κειμένου. Παρεμπιπτόντως ο διάλογος λαμβάνει χώρα στο Σικάγο του 1905. Οι συσχετισμοί είναι στην ευχέρεια του κάθε αναγνώστη:

"Άκουσέ με: η φιλανθρωπία στέκεται σαν οδόφραγμα μπροστά στο μονοπάτι της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η φιλανθρωπία μοιάζει με μολυσμένη βροχή που πέφτεια απ' τον Παράδεισο, μολύνει αυτόν που δίνει κι αυτόν που παίρνει.
-Τί θες να πεις;
-Πήγες στο τσίρκο την περασμένη εβδομάδα, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, πήγαινε ξανά. Ζήτα από τους φύλακες να σ' αφήσουν να μπεις στα κλουβιά των λιονταριών την ώρα που τα ταίζουν. Τώρα, όταν το λιοντάρι αρπάξει εκείνο το τεράστιο κομμάτι από κρέας αλόγου ανάμεσα στα δόντια του, εσύ προσπάθησε να το βγάλεις και να του το πάρεις. Μπορείς να το κάνεις. Ναι βέβαια και μπορείς, όμως πρέπει πρώτα να ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ. Η ίδια εικόνα περιγράφει τον πλούσιο άνθρωπο και την περιουσία του. Δεν υπήρξε ποτέ πλούσιος άνθρωπος που να δώρισε έστω και μια δεκάρα αν μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει κάπου. Ποτέ δεν υπήρξε ούτε και θα υπάρξει. Μόλις ξεπεράσουν το όριο των λίγων χρημάτων, οι πλούσιοι αισθάνονται ότι είναι εύλογο να βγάλουν πολύ περισσότερα. Οι αράχνες βγάζουν από τα σπλάχνα τους τόσο μετάξι και ξαναφτιάχνουν περισσότερο και ακόμη περισσότερο. Τίποτε δεν μπορεί να τους σταματήσει. Τα σπίτια τους είναι ασφυκτικά γεμάτα απ' αυτό. Οι τράπεζες ασφυκτιούν κι εκείνες απ' αυτό το οποίο μάλιστα δεν βγαίνει μέσα από τα δικά τους σπλάχνα, πρέπει άλλων τα σπλάχνα να πεταχτούν έξω, άλλων τα πνευμόνια και τα μάτια να υποφέρουν. Τα λιγοστά κέρματα που πέφτουναπό τα πλούσια τραπέζια τους αρκούν για να χτίσουν εκκλησίες και βιβλιοθήκες, έτσι δεν είναι; Εκκλησίες! Εκεί φυλάσσεται το φάρμακο που καταπραύνει τον πόνο όλου του κόσμου. Δεν υπάρχει δεσμός στενότερος από αυτόν του τραπεζίτη με τον επίσκοπο. Οι φτωχοί πρέπει να αναπαύονται ευχαριστημένοι σ' εκείνη την κατάσταση που ο Θεόςέχει φροντίσει να τους τοπόθετήσει, γιατί την θεωρεί πιο κατάλληλη γι' αυτούς. Είναι το θέλημα του Θεού που δουλεύουν μια ζωή ολόκληρη πάνω από μια ραπτομηχανή ή μέσα σ' ένα ορυχείο. Κατάλαβέ το! Η κλοπή είναι υποχρέωση των φτωχών. Πάνω από την πόλη του Σικάγο αιωρείται ένα σύννεφο φουσκωμένο απ' το δηλητήριο. Όλοι μπορούν να το δουν. Έχει γίνει τεράστιο επειδή τρέφεται από την άνιση κατανομή του πλούτου. Δηλητηριάζει ακόμη και το μωρό στην κούνια του. Βρομίζει τα σπίτια με τη σκόνη του. Η περιουσία μπορεί να σπαταλιέται χωρίς να χάνειόύτε ένα μόριο του ιερού της χαρακτήρα - της θρησκευτικής υπόληψης. Όλος ο κόσμος βρίσκεται πάνω σε μια φιάλη γκαζιού που έχει διαρροή. Το ψέμα του πλούτου έχει παρατραβήξει πια......."

Αφιερωμένο με αγάπη στους νεόκοπους........

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΝΕΣΤΟΥ

Τις τελευταίες ημέρες λαμβάνει χώρα στο Δήμο Νέστου ένας πρωτόγνωρος αγώνας για την αποτροπή της εγκατάστασης ενός φαραωνικού "εργοστασίου διαχείρισης απορριμμάτων", που στην ουσία αποτελεί έναν τεράστιο ΧΥΤΑ στο ένα χιλιόμετρο από δύο οικισμούς. Εξ' αιτίας αυτού του "ευρωπαϊκής εμπνεύσεως " περιφερειακού σχεδιασμού, χωρίς κανένα σχέδιο διαχωρισμού στην πηγή, χωρίς καμία προετοιμασία για ανακύκλωση, έχει δημιουργηθεί η οικολογική κίνηση Νέστου για να υπερασπιστεί τη ζωή στον τόπο μας και όχι το θάνατο που προάγουν οι ιθύνοντες. Η ιδρυτική της ανακοίνωση παρατίθεται αυτούσια παρακάτω:

Διαμαρτυρία - Καταγγελία

Κατανοούμε την πίεση της κυβέρνησης για λύση στο θέμα των σκουπιδιών στην περιφέρεια Α.Μ.Θ. Αλλά θα θέλαμε να επισημάνουμε μερικά γενικότερα ζητήματα ως προς την διαχείριση των σκουπιδιών στην Ελλάδα και τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η πολιτική ατολμία και ανικανότητα. Εδώ και χρόνια και σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο έπρεπε να είχαμε προχωρήσει σε ένα εθνικό πλάνο. Το κάναμε; Όχι. Οι λόγοι πολλοί και κυρίως οικονομικοί. Γιατί αγαπητοί κύριοι το σκουπίδι είναι χρυσωρυχείο για κάποιες εταιρείες και πραγματικά big bussiness. Οι παράνομες χωματερές, αν και κοστίζουν στην χώρα εκατομμύρια ευρώ σε πρόστιμα, καλά κρατούν. Κάποτε και μόνο σε ένα νησί υπήρχαν πάνω από 100 (!!!). Γιατί υπήρχαν; Μα γιατί κάποιος πετάει το σκουπίδι τζάμπα, ενώ στον οργανωμένο χώρο από κράτος και ΟΤΑ πρέπει να πληρώνει για να θάβει.

Προβλήματα στην Πάτρα, στην Ζάκυνθο, στην Λευκίμμη στην Κέρκυρα, στην Κερατέα , στο Γραμματικό είναι μόνο μερικά ζητήματα που μας απασχόλησαν λόγω των έντονων αντιδράσεων. Αλλά υπάρχουν και άλλες βόμβες που καθόμαστε επάνω και εκτός αυτών θέλουν να δημιουργήσουν και νέες με το σχέδιο περιφερειακής διαχείρισης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (στην ουσία ανεξέλεγκτης εναπόθεσης και ταφής) στη θέση Ξεροβούνι ή Δεξαμενή μεταξύ Γέροντα και Ν. Ξεριά. Η ονομασία της περιοχής (Δεξαμενή) δεν είναι τυχαία. Στο χώρο υπάρχουν επιφανειακά ύδατα και ο τόπος είναι διαρρηγμένος από εκρήξεις του επί χρόνια λειτουργούντος Λατομείου μαρμάρου που βρίσκεται στην καρδιά της χαρτογραφημένης από την μελέτη περιοχής. Περιοχής με ιδιαίτερο φυσικό κάλλος (Αλατζά γκιόλα-Νέστος) και κλίμα, περιοχής με αρχαιολογικά ευρήματα (Λιθοχώριου) , περιοχής με έντονες αγροτικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Σ’αυτήν την όμορφη γωνιά του νομού μας, κάποιοι αποφάσισαν – χωρίς να ενημερώσουν τους κατοίκους – να εγκαταστήσουν ΧΥΤΑ, παρουσιάζοντάς το σαν εργοστάσιο σκουπιδιών.

Στην περιβαλλοντική μελέτη της Περιφέρειας που έτυχε να έρθει στα χέρια μας – λες και είναι κρατικό και επτασφράγιστο μυστικό- χρειάζονται 370 στρέμματα γης. Ποιο σύγχρονο εργοστάσιο στην Βιέννη ή στην Βαρκελώνη είναι 370 στρέμματα? Κανένα κύριοι…. Τα στρέμματα αυτά ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΣ. ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Αυτή η πρόχειρη περιβαλλοντική μελέτη που βρίσκεται προς ψήφιση στην Περιφέρεια ΑΜΘ αγνοεί ή αποκρύπτει τεχνηέντως πράγματα και περιβαλλοντικά δεδομένα της περιοχής, με αποτέλεσμα αν προχωρήσει το έργο αυτό, όλη η ευρύτερη περιοχή (Δήμος Νέστου) με μαθηματική ακρίβεια σε πενήντα χρόνια, θα μετατραπεί σε κρανίου τόπος, γλαρότοπος και όχι η γη που οραματίστηκαν οι πρόγονοί μας για εμάς και εμείς για τα παιδιά μας. Και το πρόβλημα των σκουπιδιών διογκώνεται, ενώ τελικά μετά από τόσες οδηγίες, νόμους, μελέτες, το σύστημα παραμένει άναρχο, γραφειοκρατικό, δυσκίνητο. Και τα πρόστιμα από την ΕΕ θα έρχονται συνέχεια. Και ο πολίτης δεν θέλει να πληρώσει για το σκουπίδι του. Και οι ιδιωτικές εταιρείες που αναμένουν να διαχειριστούν τον όγκο των σκουπιδιών θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους την υγεία του πολίτη και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Και επειδή δεν μας αρέσει μόνο η γκρίνια, έχουμε και προτάσεις :

1. Ας πούμε ειλικρινά στην ΕΕ πόσο άσχημα τα φέραμε τα πράγματα.

2. Ας εκμεταλλευτούμε τον χρόνο για να σχεδιάσουμε σωστά το σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων με συναίνεση και με ευρύτατη διαβούλευση και όχι με στυλ αποφασίζω και διατάσσω, πιεζόμενοι από το Γ΄ ΚΠΣ και το ΕΣΠΑ.

3. Ας ενημερώσουμε και τον πολίτη αλλά κυρίως και τους ΟΤΑ με διαφάνεια, για όλες τις πιθανές τεχνολογικές λύσεις. Χωρίς τους εργολάβους σκουπιδιών και τα συμφέροντα. Χωρίς υποσημειώσεις και «νυχτερινές» αποφάσεις ερήμην του λαού και των τοπικών φορέων.

4. Αφού πολλά ΜΜΕ εμπλεκόμενα (?) στο επιχειρηματικό παιχνίδι των σκουπιδιών αποσιωπούν την αλήθεια, ας ανοίξουμε τον διάλογο στο διαδίκτυο και στα ΜΜΕ που είναι ανοιχτά στην διαφορετική άποψη. Ας τα χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση και κάποιοι φορείς για να ενημερώσουν και να παραδεχτούν τα λάθη τους.

5. Ας εξηγήσουμε με απόλυτη διαφάνεια στον πολίτη όχι μόνο τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν αλλά κυρίως τις επιπτώσεις στην υγεία του και στο περιβάλλον από την διαχείριση των απορριμμάτων. Ας του δώσουμε την πλήρη εικόνα. Και μετά ας συζητήσουμε τι πρέπει να γίνει.

6. Ας αφήσουμε προσωρινά ότι λειτουργεί, μέχρι να δούμε τι θέλει ο κόσμος, τι μπορεί και τι πρέπει η χώρα να υλοποιήσει σωστά. Και ας βάλουμε ένα στόχο : ότι μέχρι το 2016 ας πάμε σε μια ολοκληρωμένη λύση. Χωρίς ΧΥΤΑ και εργολαβικά συμφέροντα, χωρίς παράνομες χωματερές, ΜΕ προηγμένες τεχνολογικές λύσεις οι οποίες θα είναι περιβαλλοντολογικά εφικτές και επιστημονικά παραδεκτές.

Για τους παραπάνω λόγους ιδρύουμε περιβαλλοντική κίνηση πολιτών του Δήμου Νέστου ώστε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας ως κάτοικοι του δήμου μας, χρησιμοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο για την δικαίωση των αγώνων μας και προτείνουμε τα εξής:

α. διαλογή στην πηγή

β. κίνητρα στους πολίτες για κομποστοποίηση στο σπίτι

γ. ανακύκλωση έτσι ώστε τα απορρίμματα που φτάνουν στις μονάδες επεξεργασίας να είναι όσο το δυνατό λιγότερα αλλά και φιλικότερα προς το περιβάλλον για να είναι εφικτή η επαναχρησιμοποίηση του παραγόμενου κομπόστ (κηπουρική, γεωργία κλπ.)

δ. οι μονάδες επεξεργασίας να γίνονται σε απόσταση ασφαλείας από κατοικημένες περιοχές έτσι ώστε να μην επηρεάζεται η ποιότητα ζωής των κατοίκων της εκάστοτε περιοχής.

Στην προκειμένη περίπτωση οι κάτοικοι των χωριών Γέροντα και Ξεριά ( σε ποσοστό 99%) υπέγραψαν ενωμένοι ότι αρνούνται τον σκουπιδότοπο και την δημιουργία οποιασδήποτε παρέμβασης στην περιοχή τους και στην ευρύτερη περιοχή του δήμου Νέστου.

Για όλους αυτούς τους λόγους καταγγέλλουμε το κατάπτυστο σχέδιο της μελέτης. Αναδεικνύουμε την προχειρότητα λήψης μιας τόσο σημαντικής απόφασης για το μέλλον του τόπου μας. Ενημερώνουμε όλους τους πολίτες του νομού μας για την ύποπτη ταχύτητα υλοποίησης των σχεδίων της περιφέρειας ΑΜΘ. Αντιδρούμε δυναμικά και με οποιοδήποτε μέσο μας δίνει ο νόμος και το Σύνταγμα ώστε να μην πραγματοποιηθεί ο ΧΥΤΑ/ΧΥΤΥ-έκτρωμα δίπλα στις αυλές των σπιτιών μας.

Οικολογική κίνηση Νέστου.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΜΕΡΟΣ Β'

Νίκος Ε. Καραγιαννακίδης – Παναγιώτης Ε. Αμπεριάδης


Τυπολογία ατομικών μετακινήσεων και πρωτοβουλιών φυγής από τη βουλγαρική ζώνη κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία, 1941-44.

Θα ακολουθήσει αναφορά στους τρόπους φυγής:
Από αυτούς που προσπαθούσαν να αποφύγουν να γίνουν «ντουρντουβάκια», όσον αφορά τουλάχιστον την παρέα των επτά νέων που προαναφέρθηκε, ο μεγαλύτερος σε ηλικία βρήκε τον τρόπο: Φύγαμε παραμονή του Σταυρού, 13 Σεπτεμβρίου του 1941, με ένα καράβι που κουβαλούσε ξυλεία και σάλπαρε από την Καβάλα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Φορτωμένοι από ένα καδρόνι ο καθένας, με τη βοήθεια του Βούλγαρου σκοπού που έκανε τα «στραβά μάτια», μπήκαμε στα αμπάρια λαθραίοι μαζί με πλήθος άλλων Καβαλιωτών με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Το καράβι λόγω θαλασσοταραχής βγήκε στα Νέα Μουδανιά και οι επτά μας για να μην ρισκάρουμε άλλο με την παραμονή μας στο καράβι, κατεβήκαμε εκεί και περπατώντας φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη.
Ο νεαρός γεωπόνος θυμάται: Κάποια μέρα ήλθαν και στο χωριό οι Βούλγαροι. Επιτάξανε το σπίτι (καινούργιο τότε) του μπακάλη Θανάση Παπαθανασίου στην πλατεία όπου και εγκατέστησαν το δημαρχείο τους, το Κμέστβο . Δεν απαγόρευσαν αμέσως την νυχτερινή κυκλοφορία αλλά απαγόρευσαν την έξοδο από το χωριό χωρίς άδεια, ξήλωσαν όλες τις Ελληνικές ταμπέλες αντικαθιστώντας τις με Βουλγάρικες, διέταξαν να έχουμε όλοι την τρίχρωμή τους σημαία και άρχισαν σιγά-σιγά να εγκαθιστούν τον δικό τους τρόπο διοίκησης. Έβγαλα τον Ιούλιο άδεια από το Κμέστβο για την Καβάλα και την άλλη μέρα το ’κοψα με τα πόδια. Επειδή είχα άδεια δεν φοβόμουν να περάσω μέσα από το Πράβι. Πέρασα λοιπόν, έφτασα στην Καβάλα χωρίς κανένα απρόοπτο και ήλθα σε επαφή με κάποιον μεσάζοντα (πάντα φυτρώνουν τέτοιοι σε τέτοιες καταστάσεις) ο οποίος διευκόλυνε, με τη γνώση της γλώσσας, όσους ήθελαν να ταξιδέψουν εκτός της ζώνης κατοχής των Βουλγάρων. Έβγαλα και του έδωσα δύο φωτογραφίες μου και 125 λέβα για την αμοιβή του (αρκετά λεφτά για την εποχή) και με την υπόσχεση ότι σε δύο μέρες θα έχω την άδεια πήρα το δρόμο της επιστροφής, Γύρισα κατά το βραδάκι (56 χιλιόμετρα σε μια μέρα χώρια το τρέξιμο μέσα στην Καβάλα) κουβαλώντας μάλιστα μια μπουρλιά (αρμαθιά) ψάρια τα οποία αγόρασα φρέσκα στην Καβάλα και τα έφτασα μισοβρώμικα στο Παληοχώρι. Ήταν αρκετή η ζέστη. Τέλη Ιουλίου βλέπετε.
Φύγαμε την άλλη μέρα το πρωί με ένα επιβατικό τραίνο. Οι μηχανές, τα βαγόνια και όλο το τροχαίο υλικό ήταν των ΣΕΚ (Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους) που είχαν περιέλθει στις αρχές κατοχής. Το προσωπικό ήταν Βούλγαροι σιδηροδρομικοί.
Το ταξίδι ήταν σχετικά άνετο. Δεν διέφερε σε τίποτε από τα προηγούμενα που είχα κάνει στην ίδια γραμμή. Οι επιβάτες ήταν σχετικά λίγοι, οι πιο πολλοί Έλληνες που πήγαιναν στη Θεσσαλονίκη αλλά και μερικοί Βούλγαροι για τις μικρές διαδρομές. Περάσαμε αρκετούς σταθμούς και φτάσαμε στον Στρυμόνα. Η σιδηροδρομική γέφυρα ήταν ανατιναγμένη και θάπρεπε ν' αλλάξουμε τραίνο. Θα περνούσαμε τη γκρεμισμένη γέφυρα με τα πόδια πατώντας πάνω στα μισοβυθισμένα στο νερό σίδερά της, κουβαλώντας στους ώμους τα μπαγκάζια μας. Για μένα, βέβαια, ήταν εύκολο γιατί δεν είχα παρά ελάχιστα πράγματα μαζί μου. Νομίζω πως εκεί άφησα και ότι υπόλοιπο ψωμί μου είχε απομείνει (πολύ χαζή ενέργεια όπως φάνηκε αργότερα).
Φτάσαμε απέναντι και καθίσαμε γύρω από τη γραμμή περιμένοντας το τρένο. Εγώ απορούσα που δεν έβλεπα Έλληνες στρατιώτες ή χωροφύλακες αφού εκεί (νόμιζα πως) ήταν τα νέα σύνορα. Ρώτησα τους συνταξιδιώτες μου εκφράζοντας την απορία μου. Με πληροφόρησαν πως ακόμη βρισκόμασταν σε Βουλγαροκρατούμενο έδαφος και πως τα σύνορα ήταν 2-3 σταθμούς παραπέρα.
Περιμένοντας το τρένο, που αργούσε, σκέφτηκα να κάνω ένα περίπατο στα γύρω. Προχώρησα σε ένα δασάκι και βρέθηκα μπροστά σε μερικούς τάφους Ελλήνων στρατιωτών που είχαν σκοτωθεί στις πρόσφατες μάχες του Μπέλες που υψωνόταν δίπλα μας. Τους είχαν θάψει οι Γερμανοί, όπως είχαν θάψει και τους δικούς τους εκεί κοντά.
Κάποτε έφτασε το τρένο, επιβιβαστήκαμε και συνεχίσαμε το ταξίδι. Η αμαξοστοιχία ήταν τώρα επανδρωμένη με Έλληνες σιδηροδρομικούς, μια και θα πηγαίναμε στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο υπήρχαν και Βούλγαροι χωροφύλακες που θα έκαναν τον έλεγχο των αδειών μας διέλευσης. Περάσαμε τους σταθμούς του Σιδηροκάστρου, των Ποροΐων, της Ροδόπολης, (ίσως και της Βυρώνειας, δεν θυμούμαι καλά τη σειρά) και …επιτέλους, μετά τον έλεγχο, φτάσαμε στις Μουριές τον πρώτο σταθμό υπό Ελληνική διοίκηση. Όταν είδα τους πρώτους Έλληνες χωροφύλακες μου ήρθε να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω. (Εγώ που δεν τους είχα και σε πολλή συμπάθεια στο παρελθόν ούτε και αργότερα, βέβαια). Κατέβηκα και πήρα κάτι για φαγητό και μια Ελληνική (Ελληνόγλωσση δηλ.) εφημερίδα. Διάβασα τα νέα της Ελλάδας για πρώτη φορά ύστερα από τέσσερες μήνες. Θυμούμαι, ανάμεσα στα άλλα που διάβασα, πως εκείνες τις μέρες αποφυλακίστηκε η «κακούργα πεθερά», η Κάστρου, που μαζί με την κόρη της και τον ανιψιό της είχαν δολοφονήσει και τεμαχίσει, πριν από 8-10 χρόνια περίπου, τον γαμπρό της τον Αθανασόπουλο και είχαν γίνει οι ηρωίδες του τραγουδιού « καημένε Αθανασόπουλε τι σού ’μελλε να πάθεις».

Πώς, όμως, εξασφάλισαν την επιβίωσή τους στην προσφυγιά οι φυγάδες;
Ξεκινάμε από την Πτολεμαΐδα του1941. Παραθέτουμε τη μαρτυρία του 20χρονου γεωπόνου:
Οι πρόσφυγες από την Αν. Μακεδονία και Θράκη είχαμε γίνει πια πολλοί, ιδίως μετά τις σφαγές του Σεπτέμβρη του ’41 στο Δοξάτο και Δράμα καθώς και τους αυστηρούς περιορισμούς και τις επιστρατεύσεις που είχαν επιβάλλει οι Βούλγαροι, η φυγή πολλών Ελλήνων είχε πάρει μορφή εξόδου (πράγμα που επιθυμούσαν, βέβαια οι «καταχτητές» αυτοί). Οργανωθήκαμε λοιπόν, οι πρόσφυγες, σε συλλόγους για την διεκδίκηση και τη διαχείριση των οποιωνδήποτε παροχών μας έδινε λίγο πού το κράτος. (Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μας μοίρασαν, αργότερα, και χωράφια από τα διαθέσιμα κοινόχρηστα για να μπορούμε να αυτοσυντηρούμεθα καλλιεργώντας τα).
Άλλοι φυγάδες βρήκαν εργασία στον ιδιωτικό τομέα ή στο Κράτος της γερμανοκρατούμενης «Ελληνικής Πολιτείας».
Ο νεαρός γεωπόνος διορίστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας –όταν ο Βορειοελλαδίτης Σωτήριος Γκοτζαμάνης ορίστηκε Υπουργός Οικονομικών: Στα τέλη του 1942 είχε αλλάξει (αν θυμούμαι καλά) και η κεντρική κυβέρνηση. Είχε αναλάβει ο Λογοθετόπουλος και…σπάνιο φαινόμενο για τα Ελληνικά πολιτικά δεδομένα εκείνων των δεκαετιών, μπήκε σε αυτήν κι ένας Μακεδόνας πολιτικός ο Γκοτζαμάνης (καταγόταν νομίζω από τα Γιαννιτσά). Οπωσδήποτε, ο Γκοτζαμάνης μπορεί να μη κατάφερε να διορθώσει τα οικονομικά μας, αλλά ωστόσο δεν άφησε κανέναν Μακεδόνα απόφοιτο γυμνασίου αδιόριστο. Μπήκαν τότε στα διάφορα υπουργεία αλλά κυρίως στο Οικονομικών ένα σωρό νέοι και γέμισε μ’ αυτούς τις εφορίες και τα δημόσια ταμεία. Μπορεί, βέβαια, οι διορισμοί αυτοί να μη σήμαιναν και πολλά πράγματα με τους τότε γελοίους μισθούς που έδινε το κράτος, αλλ’ ωστόσο αυτό ήταν η αρχή για να πάψει να είναι η Μακεδονία φέουδο και αποικία της παλιοελλαδίτικης γραφειοκρατίας και πολιτικής.
Και συνεχίζει, αναφερόμενος στο καλοκαίρι του 1942: Οι Βούλγαροι δεν ανέχονταν, όπως φαίνεται, να υπάρχουν πολλοί νέοι στην ίδια οικογένεια και φρόντιζαν να τους… αραιώνουν κατά κάποιο τρόπο. Έτσι δυο μου αδέλφια, ο Ξενοφών και ο Δημητρός, ειδοποιήθηκαν από τον Απόστολο Παπαγεωργίου (δούλευε στο γραφείο της Κοινότητας) ότι έναν από τους δυο σκόπευαν οι Βούλγαροι να τον «επιστρατεύσουν». Αναγκάστηκε λοιπόν ο ένας, ο Ξενοφών να το σκάσει ερχόμενος στην κατεχόμενη Ελλάδα. Κατέβηκε στην Καβάλα βρήκε ένα βαρκάρη που έβγαζε λαθραία πρόσφυγες και με τη βάρκα του πέρασε αυτόν και την περιστασιακή παρέα του στην Ολυμπιάδα της Χαλκιδικής. Από την Ολυμπιάδα το πήραν με τα πόδια και χρησιμοποιώντας και το τρενάκι Σταυρού-Λαγκαδά έφτασαν στη Θεσσαλονίκη και από κει στην Πτολεμαΐδα.
Κάποιοι από τους πληροφορητές μας εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Κιλκίς όπου βρίσκουν δουλειά και κάποιοι άλλοι σε αυτήν της Ημαθίας. Μετά από σκληρή δουλειά και μετακινήσεις στην ευρύτερη περιοχή, βρήκαν εργασία σε καταναγκαστικά έργα στη θέση άλλων (ντόπιων). Έγιναν στη συνέχεια εργάτες γης ή «υποτακτικοί» (παιδιά για δουλειές), φιλοξενούμενοι σε αποθήκες. Αμοιβή η τροφή τους και σε κάποιες περιπτώσεις σε είδος (καλαμπόκι), το οποίο πουλούσαν.
Μια από τις πτυχές της δραστηριότητας των φυγάδων ήταν η ένταξη σε αντιστασιακές οργανώσεις:
Στη Σκιάθο οι πληροφορητές μας ανέπτυξαν αντιστασιακή δράση –αρχικά δημιουργώντας μια μικρή ομάδα που έγραφε συνθήματα και κατέθετε στεφάνια στο ηρώο και τα αγάλματα του νησιού και τελικά εντάχθηκαν στο ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ. Στη Σκιάθο κατέφυγε και ένας δάσκαλος από την Καβάλα, καθώς και μια Εβραία από τη Δράμα. Η τελευταία εντάχθηκε στο ΕΑΜ, πέρασε στα βουνά της Μαγνησίας κι έτσι απέφυγε την τραγική μοίρα των υπόλοιπων Εβραίων της Ανατολικής Μακεδονίας, όσων τουλάχιστον δεν είχαν την τύχη και ταυτόχρονα την ατυχία να ενταχθούν στα Τάγματα Εργασίας για τα οποία μόλις ακούσαμε.
Μερικοί από τους πληροφορητές μας συναντώνται τον Ιούνιο του 1943 με το Νίκο Χατζηνικολάου (είναι ο γνωστός πια –μετά από την έκδοση των αγωνιστικών του απομνημονευμάτων από τον ΕΛΑΣ και το ΔΣΕ- καπετάν Μαύρος) και τον Τζώρτζη Βασιλειάδη. Οργανωμένοι στο ΚΚΕ, σε συνεννόηση με σύνδεσμο στη Θεσσαλονίκη, κατέβηκαν για να στρατολογήσουν πολεμιστές στον ΕΛΑΣ, με στόχο την αντίσταση στην επαρχία Νέστου. Πείθουν τους νέους και ξεκινούν για το Παγγαίο, όπου φτάνουν 13 Ιουνίου 1943. Εκεί οι πληροφορητές μας αντικρίζουν τους δικούς τους μετά από δύο σχεδόν χρόνια και κατευθείαν οδεύουν για το βουνό για να ξεκινήσουν την αντίσταση.
Αντίθετα, κάποιοι πληροφορητές μας που δεν εγκατέλειψαν τη γερμανική ζώνη κατοχής εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ ή στην Επιμελητεία του Αντάρτη, δηλαδή την υπηρεσία Εφοδιασμού του ΕΛΑΣ.
Οι Έλληνες εργάτες στη Γερμανία απασχολήθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε εργοστάσια πολεμικού υλικού. Οι συνθήκες ζωής ποίκιλαν, αφού άλλοτε σιτίζονταν κανονικά και άλλοτε πένονταν. Όπως χαρακτηριστικά θυμάται ένας από αυτούς, «στη Νυρεμβέργη δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς ή να λυπηθώ». Άλλος θυμάται πως τα τέσσερα χρόνια που έμεινε εκεί, ζούσε και δούλευε στη Βρέμη σε εργοστάσιο κατασκευής υπερσύγχρονων για την εποχή πολεμικών αεροσκαφών. Όλοι καταθέτουν πως έστελναν συχνά επιταγές σε Μάρκα (μέχρι 100 τη φορά, αφού τόσα επιτρεπόταν για κάθε αποστολή). Δεν έφταναν όμως όλες στα χέρια των συζύγων τους, επειδή τις περισσότερες τις κρατούσαν οι Βούλγαροι ενδιάμεσοι, ελεγκτές της αλληλογραφίας.
Εδώ θα γίνει μια σύντομη, ενδεικτική αναφορά στη γνώμη που είχαν και κάποτε εξέφραζαν σχετικά με τους φυγάδες όσοι έμειναν στη βουλγαρική ζώνη κατοχής.
· Όσον αφορά τους εργάτες στη Γερμανία, σημειώθηκαν κρούσματα κουτσομπολιού (στην Καβάλα, αυτό προκύπτει από αλληλογραφία εργάτη στο Γκοτμάντιγκεν)
· Σχετικά δε με τους πρόσφυγες από την βουλγαροκρατούμενη Ελλάδα στην «Ελληνική Πολιτεία», υπήρξαν εκφράσεις και συμπεριφορές δυσαρέσκειας από τους ντόπιους εις βάρος τους, επειδή θεωρούσαν ότι συνεργαζόταν και βοηθούσαν τους Γερμανούς. «Τι να έκανα, να γινόμουν Ταγματασφαλίτης ή να πέθαινα από πείνα;», απαντά ένας πληροφορητής.
Θα κλείσουμε με την επιστροφή των φυγάδων.
Αυτή έγινε σε διαφορετικές χρονικές στιγμές:
1. Όσοι ενεπλάκησαν στην Αντίσταση επέστρεψαν είτε τον Ιούνιο του 1943, για να ενισχύσουν την ανάπτυξη του ΕΛΑΣ στην περιοχή είτε μετά το Σεπτέμβριο του 1944, όταν η περιοχή απελευθερώθηκε από τους Βουλγάρους. Κάποιοι επέστρεψαν μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (Φεβρουάριος 1945), όταν στην περιοχή επανήλθαν –μετά τα Δεκεμβριανά της Αθήνας και το τέλος της βραχύβιας ΕΑΜοκρατίας (της γνωστής «Λαϊκής Αυτοδιοίκησης») στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη- οι κρατικές αρχές που προσέκειντο στην κυβέρνηση της Αθήνας.
2. Όσον αφορά τους εργάτες από τη Γερμανία, αυτοί επέστρεψαν μετά τη συνθηκολόγηση (Μάιος 1945)
Πολλοί κάτοικοι του χωριού Ξεριά στο Νέστο, ακόμη και τα παιδιά του Τζουμαϊτίδη θυμούνται την επιστροφή του Διονύση στον Ξεριά την άνοιξη του 1945 όπου στήθηκε και σχετική γιορτή υποδοχής