Αντεπίθεση στα ληστρικά μέτρα

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε γύρω μας μια παράσταση βγαλμένη κατευθείαν από το μυαλό του Ιονέσκο. Τους κυβερνώντες της χώρας να κινδυνολογούν εκθέτοντας κάθε μέρα τη χώρα μας στο εξωτερικό, με σκοπό να κερδίσουν πόντους στο επικοινωνιακό παιχνίδι και να περάσουν τα μέτρα που μας επιβάλλει η σκληρή ευρωπαϊκή ελίτ, με όσο το δυνατόν μικρότερες αντιδράσεις από την κοινωνία. Σ’ αυτό συνεπικουρούν δυο πολύ σημαντικοί παράγοντες: Ο πρώτος είναι το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν ανέκαθεν και είναι στον κομματικό μηχανισμό του κόμματος που κυβερνά τώρα τον τόπο και ο δεύτερος είναι ότι η πλειονότητα των μέσων ενημερώσεως που καταστρατηγούν σε ποσοστό 80% την άποψη του λαού είναι καταφανέστατα με το ΠΑΣΟΚ. Εξ’ ου και οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις που τάχα θέλουν το συντριπτικό ποσοστό του λαού να συμφωνεί με τα μέτρα που μας αναγκάζουν να πάρουμε οι Γαλλογερμανοί.
Ας κάνουμε όμως μια γενική θεώρηση του πράγματος και της κατάστασης που βρισκόμαστε. Κατ΄ αρχάς πρέπει να ομολογήσουμε όλοι ότι πληρώνουμε παλιές αμαρτίες που ξεκινούν από την αρχή της μεταπολίτευσης και κορυφώνονται ραγδαία την τελευταία πενταετία. Η Ευρώπη στην οποία μας έμπασε ο ‘εθνοσωτήρας’ Καραμανλής ο γεροντότερος και μας ένωσε νομισματικά ο ‘μεταρρυθμιστής’
Σημίτης τόσα χρόνια μας ενίσχυε οικονομικά και εμείς όχι μόνο δεν εκμεταλλευτήκαμε την πριμοδότηση για να εκσυγχρονιστούμε και να εξομοιωθούμε μ΄ αυτούς αλλά συνεχίσαμε τις Τουρκολογίες μας, τη διαφθορά, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, τις κοινωνικές αδικίες, τον εύκολο πλουτισμό κάποιων εις βάρος των πολλών. Η συμπεριφορά αυτή εκτραχύνθηκε την πενταετία που μας πέρασε και το αποτέλεσμα ήταν πολλαπλά κακό: Απογράψαμε και εμφανίσαμε στην Ευρώπη, με εκδικητική διάθεση για τους προηγούμενους, τις λοβιτούρες που κάναμε για να ενωθούμε νομισματικά με την Ευρώπη και το σημαντικότερο που μας ώθησε κοντά στον γκρεμνό, εμφανίσαμε μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 25% αυξάνοντας τον εθνικό πλούτο με άτυχο σκοπό την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αυτό επισημοποίησε αυτό που όλοι μας παρατηρούσαμε ότι ζούσαμε με δανεικά και η ευμάρεια την οποία βιώναμε ήταν εικονική, ήταν μια πελώρια φούσκα. Ξαφνικά από χώρα πρωτογενούς παραγωγής μέσα σε δέκα χρόνια γίναμε χώρα παροχής υπηρεσιών και χώρα επιστημόνων χωρίς παραγωγή. Τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και αφού εθελοτυφλώντας αφήσαμε τη φούσκα να μεγαλώνει, ήρθε η ώρα να τα διορθώσουμε αλλά μάλλον ο τρόπος που έχει επιλεγεί είναι παντελώς λανθασμένος. Η κυβέρνηση που ως αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι επιβάλλει μόνο έμμεσους φόρους, το πιο άδικο πράγμα που έχει εφεύρει ο καπιταλισμός, με πρόσχημα τις διαταγές των ευρωπαίων κάνει κάτι πολύ χειρότερο: Επιβάλλει εκ νέου έμμεσους φόρους και μάλιστα σφοδρότερους, μειώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων (το εύκολο), κόβει ολόκληρα δώρα. Όλα αυτά αφαιρούν από την μεγάλη πλειονότητα του λαού περίπου το 30% του εισοδήματός του. Έτσι η κυβέρνηση κοντόφθαλμα κερδίζει 4 δισεκατομμύρια ευρώ τώρα και χάνει τα τριπλάσια σε ένα χρόνο. Και εξηγούμαι: Αφαιρώντας ζωτικό εισόδημα από τον λαό που είναι ο κύριος καταναλωτής σήμερα μειώνεις την αγοραστική του δύναμη με αποτέλεσμα να σπάζεις το κυριότερο γρανάζι της μηχανής της λειτουργίας της αγοράς. Μειώνεις με τον τρόπο αυτό τα έσοδά σου από τον φόρo προστιθέμενης αξίας, από τον φόρο εισοδήματος εργατών, υπαλλήλων και επαγγελματιών, κλείνεις επιχειρήσεις, αυξάνεις ραγδαία την ανεργία και τον κοινωνικό αναβρασμό, αυξάνεις την υπερσυγκέντρωση πλούτου σε πολύ λίγους, ευνοείς τα μονοπώλια, επιτείνεις την ύφεση, δίνεις το δικαίωμα στον Βγενόπουλο να ονομάζει την πολιτική σου σοσιαλιστικό καπιταλισμό και όλα αυτά γιατί οι Ευρωπαίοι στων οποίων το άρμα σέρνεσαι αναγκαστικά θέλουν να διατηρούν σκληρό νόμισμα απέναντι σε δολάριο και νομίσματα ανατολής για λόγους πρεστίζ. Η μόνη παρέμβαση η οποία διάβασα τον τελευταίο καιρό που προτείνει λύσεις σοβαρές, ρεαλιστικές αλλά και ρηξικέλευθες έξω από το δεδομένο που ζούμε τώρα είναι του Κου Τάκη Φωτόπουλου στη Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 27/2/2010 και παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο χωρίο:

Από την άλλη μεριά όμως, θα μπορούσε να προταθεί ένα εναλλακτικό «πακέτο» μέτρων σαν το παρακάτω που, ακόμη και στο υπάρχον σύστημα της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», θα μπορούσε να εξασφαλίσει:
την έξοδο από τη σημερινή δημοσιονομική κρίση (όχι βέβαια από τη χρόνια οικονομική κρίση που είναι συνάρτηση μακροπρόθεσμων ριζικών αλλαγών στην παραγωγική και καταναλωτική δομή χώρας), χωρίς το σημερινό πετσόκομμα κοινωνικών κατακτήσεων, τη μαζική ανεργία και τη φτώχεια για δεκαετίες,
πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη (όχι αυτή που επικαλείται η κυβέρνηση!) για την έξοδο από την κρίση, επιβάλλοντας σε αυτούς που κυρίως ωφελήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τον υπέρογκο δανεισμό, να πληρώσουν το χρέος από τις πελώριες περιουσίες που συγκέντρωσαν με την φοροδιαφυγή, αισχροκέρδεια κ.λπ.,
τη δημιουργία των προϋποθέσεων για οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) και υπέρβαση του άσκοπου καταναλωτισμού στο μέλλον.
Η θεμελιακή προϋπόθεση για ένα παρόμοιο πακέτο μέτρων είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στο οικονομικό επίπεδο που σήμερα έχει καταλυθεί. Αυτό συνεπάγεται την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη ―λύση που προτείνουν ακόμη και ορθόδοξοι οικονομολόγοι του Χαρβαρντ (με άλλο βέβαια σκεπτικό και σαν προσωρινό μέτρο) σε αντίθεση με τους δικούς μας φωστήρες «αριστερούς» διανοούμενους που προβλέπουν τη συντέλεια του κόσμου από παρόμοια ενέργεια! Για να μην είναι όμως οδυνηρή η διαδικασία αυτή, θα πρέπει να συνδυαστεί με ένα συμπληρωματικό «πακέτο» μέτρων όπως τα παρακάτω, που θα γίνουν εφικτά μετά την έξοδο από την ΟΝΕ και τη συνακόλουθη αποδέσμευση μας από το Σύμφωνο Σταθερότητας:
1) λογική υποτίμηση της «νέας δραχμής» που θα εισαγόταν στη θέση του Ευρώ ―πράγμα που θα έκανε φτηνότερο τον τουρισμό και τα εξαγωγικά προϊόντα μας που τώρα υποφέρουν από το ακριβό Ευρώ που επιβάλλει το Διευθυντήριο, ενώ συγχρόνως θα έκανε ακριβότερα τα εισαγόμενα προϊόντα ―πράγμα που θα έδινε σημαντική προστασία στην ντόπια αγροτική και βιοτεχνική παραγωγή. Τα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης θα μπορούσαν να επιχορηγούνται (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), με χρήματα από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας, ενώ έλεγχοι στις τιμές θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν τις μη απαραίτητες ανατιμήσεις

2) Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους (με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας, δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεωλυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την αντιστάθμιση των συνεπειών της υποτίμησης στο υπάρχον χρέος

3) Σταδιακή αποπληρωμή του Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από ένα άκρως προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. Ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού), με παράλληλη εισαγωγή αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου, ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ που μόνο τους τελευταίους μήνες ξεπερνά τα 10 δις Ευρώ, και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.
Ο συνδυασμός των μέτρων αυτών θα σήμαινε περισσότερες δουλειές και εισοδήματα, καθώς και μείωση της πελώριας ανισοκατανομής εισοδήματος, αντί για την ανεργία, τη φτώχεια και τη μεγαλύτερη ανισότητα που μας καταδικάζουν οι Ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ. Εάν λοιπόν η πολιτική ελίτ ενδιαφέρεται έστω για τα προσχήματα «δημοκρατικότητας», ας προχωρήσει σε άμεσο δημοψήφισμα για την έγκριση ή απόρριψη των ληστρικών μέτρων, ώστε να συζητηθούν δημόσια οι εναλλακτικές προτάσεις, εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι όροι απόλυτης ισηγορίας στα ΜΜΕ. Εάν, αντίθετα, η κυβέρνηση επιλέξει τη «νομιμοποίηση» των μέτρων με βάση τις δημοσκοπήσεις, δικαιολογημένα, θα χαρακτηριστεί ―ιδιαίτερα αν αρχίσει να καταφεύγει στη βία για να καταπνίξει τη λαϊκή αντίδραση (όπως ήδη άρχισε να κάνει)― «κοινοβουλευτική χούντα» και θ’ αντιμετωπιστεί ανάλογα...

Τοπικιστικός ρατσισμός

Είναι γενικότερα συχνό φαινόμενο να βρίσκουμε μπροστά μας ανθρώπους που ασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση (δήμαρχοι, νομάρχες, σύμβουλοι κλπ), οι οποίοι στο όνομα μικροπολιτικών συμφερόντων, σκοπιμοτήτων και γνωριμιών δρουν και συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν συνάδει με τη θέση τους, με τον πολιτισμό του λαού μας, με τις εν γένει ευθύνες τους.
Ως ένα σημείο αυτό μας έχει γίνει συνήθεια και φτάσαμε στο σημείο η τοπική πολιτική σε μεγάλο ποσοστό να ασκείται από ανθρώπους καιροσκόπους, επικοινωνιακούς τύπους, κομματάρχες, άτομα με πολλές γνωριμίες και κρίσιμες θέσεις ανεξάρτητα από την αξιοσύνη τους, τη μόρφωσή τους, τη δύναμη της διεκδίκησης, την επιρροή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή, τον ρεαλισμό, το όραμα για τον τόπο τους και τη δυνατότητα πραγματοποίησής του. Συμπεράναμε ως λαός ότι με τον τρόπο και το κριτήριο που ψηφίζουμε, αυτό μας αξίζει και επαναπαυτήκαμε σ’ αυτό.
Καλά ως εδώ και ως ένα σημείο μας έγιναν τρόπος ζωής αλλά όταν ορισμένες συμπεριφορές υπερβαίνουν τα εσκαμμένα τότε πραγματικά βγαίνεις απ’ τα ρούχα σου και αξίζει να τα αναφέρεις για να τα κάνεις γνωστά στους διπλανούς σου, και να προστατεύεις ανθρώπους που εκτίθενται σε επικίνδυνες απόψεις κατά τη γνώμη σου.
Το Σάββατο λοιπόν 31/1/2010 στο κλειστό γυμναστήριο Φίλιππος Αμοιρίδης της Ξάνθης άνοιξαν οι εκδηλώσεις για το πανελλήνιας εμβέλειας καρναβάλι της πόλης, με μια καταπληκτική συναυλία της Emma Shapplin μιας παγκόσμιας φήμης τραγουδίστριας. Πράγματι μια μεγάλη πολιτισμική παρέμβαση σε πολύ δύσκολους καιρούς για μια πόλη η οποία διακρίνεται για τον πλούτο των εκδηλώσεών της και των πολιτιστικών παρεμβάσεών της. Στη συναυλία αυτή όπως είναι φυσιολογικό παρίστατο κόσμος από διπλανούς νομούς και κοντινές πόλεις που ήρθε να την παρακολουθήσει. Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί άσχετοι με τα υπόλοιπα τεκταινόμενα της πόλης αυτής έγιναν μάρτυρες και θεατές του εναρκτήριου λόγου των εκδηλώσεων του δημάρχου της πόλης αυτής, ο οποίος περιείχε μπόλικη από μικροπολιτική, σκοπιμότητα, διάθεση αυτοπροβολής και διδαχή της έννοιας τοπικισμός.
Παραθέτουμε ορισμένα κρίσιμα χωρία αυτούσια και επεξηγούμε παρακάτω:

‘Η Ξάνθη έχει συνδέσει το όνομά της με κορυφαίες διοργανώσεις γιατί πολύ απλά θα έλεγα πως είναι γονιδιακό μας στοιχείο ο πολιτισμός, ως έκφραση δημιουργίας. Μια ερωτική ατμόσφαιρα που διαπερνά τα πάντα και που σε συνδυασμό με τη διονυσιακή επιρροή που έχει το καρναβάλι καταλήγει σε μια πληρότητα έκφρασης και διασκέδασης, πέρα από στερεότυπα. …Η Ξάνθη γιορτάζει παρότι απέχουν οι βουλευτές της…και το σύνολο της πολιτειακής της ηγεσίας. Η Ξάνθη είναι και θα είναι πρότυπο πολιτισμού για όλη την περιοχής μας! Το Ξανθιώτικο Καρναβάλι ένα πάντρεμα πολιτιστικής έκφρασης αλλά συγχρόνως και διασκέδασης. Η παράδοση συνδυάζεται με το καινούργιο… Δημιουργούμε συνεχώς καινούργια πράγματα διδάσκοντας τι σημαίνει πολιτική για τον πολιτισμό και επικοινωνία για τον άνθρωπο’.
Πολλοί από τους θεατές μεταξύ των οποίων και ο γράφων, βλέπαμε για πρώτη φορά τον άνθρωπο αυτό και τον παρακολουθούσαμε να εκφωνεί πανηγυρικό πριν από μια συναυλία αλλά το σημαντικότερο να προωθεί με τα λεγόμενά του τον άκρατο τοπικισμό σε ρατσιστικό έδαφος, αναφερόμενος σε γονίδια πολιτισμού!!!!!! και πρότυπο λαό θυμίζοντας παλαιότερους λόγους άλλων ανθρώπων περί εκλεκτών λαών και φυλών. Αν αυτό δεν είναι προώθηση ρατσιστικών προτύπων τότε τι είναι; Αυτά όλα εμπλουτισμένα με μπόλικα εκφραστικά λάθη, άγχος και σαρδαμ λέξη παρά λέξη έβγαζαν προς τα έξω ένα εκρηκτικό μίγμα άτυχου προεκλογικού λόγου και κακέκτυπου πολιτιστικής παρέμβασης.
Προσοχή κύριε δήμαρχε γιατί ως πρώτος πολίτης της πόλεώς σας αποτελείτε πρότυπο για νέους ανθρώπους και είναι κρίμα να τους γαλουχείτε με αυτόν τον τρόπο. Επίσης πείτε και ένα ευχαριστώ στην ιστορία και στην εύνοια της τύχης σας να θεωρείστε παραμεθόριος νομός ενώ διπλανοί σας δεν ήταν και εξαιτίας τούτου αναπτυχθήκατε υπερβολικά σε σχέση με διπλανούς σας ή σε βάρος αυτών και μην πετάτε κορώνες του τύπου ‘αποτελούμε πρότυπο πολιτισμού για όλη την περιοχή’ γιατί δίπλα σας υπάρχουν homo sapiens sapiens και όχι homo sapiens neaderthalensis.

ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Στη σημερινή Ελλάδα με δεδομένη την κακού τύπου αστικοποίηση που επικρατεί στις δυο μεγαλουπόλεις, όπου ζουν οι μισοί κάτοικοι της χώρας, αποτελεί πραγματικά πρόκληση για έναν νέο άνθρωπο, ίσως ζευγάρι, να ζήσει στην επαρχία. Νέοι άνθρωποι με όρεξη για δουλειά, με διάθεση για ζωή και δημιουργία, με προσόντα εξαργυρωμένα με μια αξιοπρεπή θέση εργασίας έχουν όλες τις προοπτικές για μια διαβίωση με πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο από τις αστικές συνθήκες και γενικότερα για μια πολυπαραγοντική ποιότητα ζωής.
Η ποιότητα της ζωής στην ελληνική επαρχία είναι συνάρτηση του περισσότερου όπως προαναφέρθηκε ελεύθερου χρόνου, των σχεδόν μηδενικών- εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- κυκλοφοριακών προβλημάτων, της μειωμένης χρήσης αυτοκινήτου, του εύκολου παρκαρίσματος, του φτηνότερου κόστους ζωής (δεν τιμολογούνται όλα τα αγαθά γιατί είναι κοντά οι πηγές παραγωγής), της σχεδόν μηδενικής ρύπανσης του περιβάλλοντος, της ευκολότερης προσέγγισης της φύσης πράγμα που διευκολύνει την πνευματική και σωματική ισορροπία.
Σήμερα αξιόλογοι άνθρωποι ζουν μόνιμα στην επαρχία και απολαμβάνουν όλα τα παραπάνω, ενώ ταυτόχρονα διακρίνονται στους τομείς της δραστηριότητάς τους ορισμένες φορές και σε πανελλαδικό επίπεδο. Έτσι λοιπόν δεν ισχύει ο κανόνας ότι θάβεται όποιος ζει στην επαρχία και ότι για να διακριθείς στον τομέα σου θα πρέπει να ζεις κοντά στα ‘κέντρα των αποφάσεων’.
Ο νέος άνθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες, εμπειρίες και παραστάσεις που γυρνάει να ζήσει στην επαρχία αντιμετωπίζει όμως και κάποια φαινόμενα τα οποία τον ξενίζουν. Κι εκτός από τις περίεργες αντιλήψεις του κόσμου για τα πράγματα, από τις ‘κλειστές’ κοινωνίες των ανθρώπων, από τον ‘κοινωνικό σχολιασμό’ των πάντων αντιμετωπίζει ένα φαινόμενο με το οποίο θα ασχοληθεί σήμερα το άρθρο, το φαινόμενο των τριών γενεών μέσα στο ίδιο σπίτι. Συμβαίνει πιο συχνά στα χωριά αλλά παρατηρείται και στις μικρές κωμοπόλεις. Είναι φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στα βάθη της δημιουργίας της ελληνικής οικογένειας, στην οποία εξαιτίας της οικονομικής ανέχειας των δυο προηγούμενων αιώνων αλλά και της τήρησης με ευλάβεια της πατρογονικής εστίας τα παιδιά έμεναν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς τους και εκεί δημιουργούσαν την οικογένειά τους, γεννούσαν τα παιδιά τους και διαβιούσαν. Το φαινόμενο σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε στην Ευρώπη του μεσαίωνα και ύστερα.
Χρησιμοποιήθηκε παρελθοντικός χρόνος για να περιγραφεί το όλο ζήτημα, όμως αυτό συνεχίζει να υφίσταται στην ελληνική επαρχία. Την εποχή που το φαινόμενο στην Ελλάδα υποχωρούσε ήρθε η χειραφέτηση της γυναίκας και η έξοδός της από το σπίτι για εργασία ακόμη και στην επαρχία οπότε η συγκατοίκηση με τους παππούδες βόλεψε τους νέους.
Η πραγματικότητα αυτή αυξάνει την παθογένεια της κοινωνίας στα χωριά και τις μικρές πόλεις της χώρας μας και αποτελεί τροχοπέδη για την κοινωνικότητα, την ελευθερία κινήσεων και σκέψεων των νεότερων γενεών λόγω της παρουσίας των παλαιότερων στον ίδιο χώρο. Δημιουργεί στεγανά στον τρόπο αντιμετώπισης της έννοιας ιδιοκτησία και φτάνουμε στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που κανονικά ορίζει η συγκατοίκηση των τριών γενεών. Δηλαδή από την επιδιωκόμενη ομόνοια φτάνουμε στη διχόνοια, τη μικροψυχία, τη διάλυση της οικογένειας. Η μικροψυχία όμως γίνεται κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα και εξαιτίας της πλήρους αναγνωρισιμότητας προσώπων και πραγμάτων της μικρής κοινωνίας ο ‘κοινωνικός’ σχολιασμός και τα στραβά βλέμματα γίνονται καθημερινότητα.
Αυτή η πλευρά του χαρακτήρα των τοπικών κοινωνιών της ελληνικής επαρχίας, την βυθίζει ιστορικά στα βάθη των αιώνων της σκλαβιάς και γεωγραφικά στα βάθη της ανατολίας. Η απεμπλοκή από την κατάσταση αυτή φαντάζει πάρα πολύ δύσκολη γιατί είναι βολική αλλά και απαραίτητη για να σπάσουν στεγανά στην αντιμετώπιση των πραγμάτων και να εκσυγχρονιστεί η κατά τα άλλα ειδυλλιακή ελληνική επαρχία.

Οι νεοπασόκοι

Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές ανέδειξαν το ΠΑΣΟΚ σε πρώτη, με τεράστια διαφορά από την δεύτερη, πολιτική δύναμη της χώρας. Ένα ΠΑΣΟΚ μετεξελιγμένο σε σχέση με το ιδεολογικό παρελθόν του, το οποίο αποτέλεσαν οι εξής δύο πυλώνες:
1ον Την περίοδο 1974-1990 το κόμμα δρούσε με τον φυσικό του ηγέτη να κινεί τα νήματα ως ένα νέο σοσιαλιστικό κίνημα, με σκοπό την αποκατάσταση των έως τότε υπαρχόντων αδικιών και αποκλεισμών, τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, την δωρεάν παιδεία και υγεία. Μετά τις πραγματικά πρωτοποριακές τομές η κατάληξη ήταν καταχρήσεις, παλινωδίες, ρεμούλες, διορισμένοι στρατοί και παγκόσμιος εξευτελισμός.
2ον Την περίοδο 1996-2004 το κόμμα έδρασε πάντα υπό τη σκιά του φυσικού του ηγέτη με διαχειριστή τον κατά τα άλλα συμπαθητικό Κ. Σημίτη με άξονα τη δημοσιονομική εξυγίανση, τον εκσυγχρονισμό, την είσοδο σε πλήρη ευρωπαϊκή τροχιά, την μεταρρύθμιση σε επίπεδο Δήμων και Κοινοτήτων. Εκτός από ορισμένες δίκαιες παρεμβάσεις η κατάληξη ήταν το εχθρικό κλίμα μεταξύ λαού και κυβερνώντων, τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και της διασπάθισης δημοσίου χρήματος από ανώτερα στελέχη εκείνης της εκσυγχρονιστικής ομάδας.
Μετά λοιπόν από την θλιβερή, ίσως την χειρότερη στην ιστορία, πενταετία διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία έρχεται ο Γιώργος (τρίτος στη σειρά πρωθυπουργός της γενιάς) Παπανδρέου να αναλάβει τα ηνία της χώρας μέσω του άρματος του ΠΑΣΟΚ του οποίου το ιδεολογικό ταξίδι περιγράφηκε προηγουμένως. Έρχεται σε μια στιγμή που η παγκόσμια οικονομική συνθήκη είναι πάρα πολύ δύσκολη και η θέση της χώρας δεινή κυρίως λόγω της προηγούμενης πενταετίας.
Το χαρακτηριστικό της εκλογής του ΠΑΣΟΚ για την τρίτη στην ουσία θεματική περίοδό του είναι όπως αναφέρθηκε και στις πρώτες λέξεις του άρθρου η τεράστια διαφορά με την δεύτερη συντηρητική παράταξη. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο λαός εξαιτίας της πολύ μεγάλης απογοήτευσης από τα προηγούμενα, είδε στο πρόσωπο του παιδιού των Παπανδρέου που μεγάλωσε, το φως, την ελπίδα της εξόδου από το τούνελ της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής και των κοινωνών της καθώς και την πίστη για δικαιοσύνη, τιμωρία αυτών που εκτρέπονται από τη δημοκρατική συμπεριφορά. Η εμπιστοσύνη λοιπόν τεράστια και η εντολή λευκή για το άλλαξέ τα όλα.
Ας δούμε λοιπόν τη σύνθεση αυτού του 43 περίπου τοις εκατό που έδωσε αυτή την εντολή. Πρόκειται για όλους τους παλαιούς πασόκους οι οποίοι είδαν την ευκαιρία να ξαναγίνουν κυβέρνηση αν και κάπως χλιαροί γιατί κατάλαβαν ότι δεν θα έχουν τα παλιά φαγοπότια, πρόκειται για κάποιους απογοητευμένους κεντρώους οι οποίοι ψήφισαν δυο φορές Ν.Δ. έχοντας αποθέσει ελπίδες στο άμεμπτο πρόσωπο του Καραμανλή. Τέλος πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα μη μετρήσιμη ποσοστιαία αλλά σημαντική, η οποία αποτελείται από κάποιους που ενώ μοίραζαν Ριζοσπάστη το 74 -85 και σίγουρα ανήκουν σ’ αυτά τα τρία εκατομμύρια που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο από εκεί και μετά παλινωδούν μεταξύ ΕΑΡ, ενιαίου Συνασπισμού, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά σήμερα είναι life style γενίτσαροι υποστηρικτές της ‘σοσιαλιστικής λιτότητας’ του Παπανδρέου, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, γιατί έτσι επιτάσσει η ευρωπαϊκή ένωση του Τρισέ, γιατί αλλιώς θα πτωχεύσουμε και θα χάσουμε τα ζεστά λεφτάκια μας, γιατί έτσι είχε σώσει ο κόκκινος Μπερλίνγκουερ την Ιταλία το 1980. Με τέτοιες φτηνές δικαιολογίες τώρα που μιλάμε κοιτάζουν να καλύψουν την ανεπάρκεια της κυβέρνησης τις περίφημες 100 πρώτες ημέρες, τα παιδιάστικα παιχνίδια του παιδιού Παπανδρέου που ακόμη δεν έχει προσλάβει ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά, τις αψιμαχίες μεταξύ υπουργών, τον Παγκαλοειδή τρόπο διακυβέρνησης, τη διεκδίκηση από τώρα του δημαρχιακού χρίσματος από υπουργούς που δήθεν ανέλαβαν έργο .
Αυτό που σε πειράζει πιο πολύ είναι ότι και αυτή η κυβέρνηση δίνει πάρα πολλά για την επικοινωνία, κάτι που κατά κόρον έκανε και η προηγούμενη και κατέληξε στα τάρταρα. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι ο λαός είναι καθηλωμένος και παρακολουθεί από την ελεγχόμενη τηλεόραση τις εξελίξεις, αμαχητί. Επειδή η ιστορία διδάσκει ας λάβουν υπόψιν τους οι κυβερνώντες ότι η προηγούμενη τραγική κυβέρνηση είχε όχι εκατό ημέρες αλλά διακόσιες εβδομάδες περίοδο χάριτος και κατέληξε εκεί που κατέληξε.

Η αριστερά της δεξιάς εκμετάλλευσης

Πρόσφατα ο Περικλής Κοροβέσης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έκανε μια δήλωση η οποία εμπλέκει τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου σε χρηματισμό από την siemens, κατά την περίοδο της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Ζολώτα.
Ο κύριος Κοροβέσης, εκλεγμένος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση βουλευτή, ο οποίος καταρρίπτει καθημερινά το πρωτόκολλο στη βουλή, εμφανιζόμενος με τζιν και πέδιλα και συχνά κατακρίνεται από τους συναδέλφους του επί τούτου. Πολλοί τον αναφέρουν ως τον πρώτο αναρχικό βουλευτή και ο ίδιος χαρακτηρίζει πολλές φορές τις χιλιάδες ώρες ατέρμονων συζητήσεων, μεταξύ των βουλευτών κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της βουλής, άχρηστες και χαμένο χρόνο. Η παρουσία του στη βουλή αποτελεί κύημα του ανοίγματος του Αλέκου Αλαβάνου προς όλες τις κατευθύνσεις του Αριστερού χώρου με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να τονιστεί ότι ο κύριος Κοροβέσης έχει στην πλάτη του πολύ σημαντικούς αγώνες για την αριστερά, συμπεριλαμβανομένων συλλήψεων και άγριου ξυλοδαρμού επί χούντας καθώς και πλούσιο αρθρογραφικό και συγγραφικό έργο. Οι παρεμβάσεις του στη βουλή είναι πολλές και πολυποίκιλες και αφορούν προβλήματα καθημερινού βίου, πολιτισμού, μεταναστών, θέματα οικολογίας κλπ.
Η παρέμβαση του συγκεκριμένου ανθρώπου τη δεδομένη χρονική στιγμή, που η σχέση ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, όπως και Τσίπρα Αλαβάνου, είναι ιδιαίτερα τεταμένη, ελέγχεται αν μη τι άλλο ως άσκοπη και άκαιρη. Δύσκολα πάει ο νους ενός κοινού ανθρώπου στη σκοπιμότητα και στην εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων προσωπικών ή συλλογικών, διότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν έχει δείξει τέτοια δείγματα γραφής. Η κίνηση όμως του αξιότιμου κυρίου Κοροβέση εμπίπτει στην γενικότερη στάση και συμπεριφορά πολλών διανοούμενων της αριστεράς να παρεμβαίνουν σε στιγμές που δεν χρειάζεται και κυρίως όταν είναι αναγκαία η περισυλλογή και ο προβληματισμός για το μέλλον και στο όνομα της ηθικής (όπως την αισθάνεται ο καθείς) να εκφράζουν την άποψή τους.
Απόδειξη της μη χρηστικότητας της άποψης του κυρίου Κοροβέση τη δεδομένη στιγμή αποτελεί η αναδίπλωσή του μετά τον κουρνιαχτό της πρώτης δήλωσης και τον ξεσηκωμό στελεχών του ΣΥΝ που είχαν ενεργό συμμετοχή στην κυβέρνηση Ζολώτα. Στην αναδίπλωση αναφέρει ότι το έκανε για να προκαλέσει συζήτηση και να αναγκαστούν τα στελέχη του ΣΥΝ να πάρουν θέση για τους ψιθύρους που ακούγονταν και ότι είναι πολύ ευχαριστημένος από αυτό.
Ο προβληματισμός της σημερινής αναφοράς αφορά στην εκμετάλλευση τέτοιων κινήσεων από τη δεξιά και το ΠΑΣΟΚ οι οποίοι τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας για ακόμη μια φορά στην ιστορία έριδες στην αριστερά. Ιδίως η παραδοσιακή δεξιά γεμίζει τη φαρέτρα της μετά από τέτοιες κινήσεις με επιχειρήματα περί πολυδιάσπασης και προδοτισμού που εξυπηρετούν τη μακαρθική κοσμοθεωρία της. Όσο μεγάλη και μακριά να είναι η προσπάθεια στελεχών της αριστεράς να αποδείξουν ότι υπάρχει συνεκτικό κίνημα το οποίο μπορεί να εφαρμόσει την ούτως ή άλλως δύσκολα εφαρμόσιμη και σχεδόν ουτοπική κοσμοθεωρία της, μια κίνηση σαν αυτή του κυρίου Κοροβέση (υπήρξαν χιλιάδες άλλες και με πραγματική σκοπιμότητα στην ιστορία), την φρενάρει και την εκφυλίζει. Και αυτό γιατί μια τέτοια παρέμβαση αποπροσανατολίζει τους πολίτες και γίνεται άλλοθι γι’ αυτούς για να δικαιολογούν τις τακτικές αυτών που ψηφίζουν.
Άρα λοιπόν πρέπει να καταλάβει ο αξιότιμος κύριος Κοροβέσης ότι και ο ίδιος χορεύει μέσα στον κύκλο που ορίζει ο Γιάννης Αγγελάκας στο ‘σιγά μην κλάψω’ και εξαιτίας τούτου θα πρέπει να προσέχει και να σέβεται αυτούς που τον επέλεξαν.

ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο 20ος αιώνας ούτως ή άλλως είναι γνωστός για την ισοπεδωτική επίδρασή του πάνω σε διάφορους θεσμούς, αξίες και δομές οι οποίες άντεξαν στη διάρκεια πολλών αιώνων και ως ένα σημείο χαρακτήρισαν την ελληνική φυλή και κατ’ επέκτασιν το ελληνικό έθνος. Το μεγαλύτερο κακό συνέβη κατά το δεύτερο μισό του αιώνα μετά δηλαδή από τον εμφύλιο πόλεμο, διάστημα κατά το οποίο και στο όνομα της γρήγορης «επούλωσης» των πληγών και του βιαστικού εκσυγχρονισμού της Ελλάδας, πραγματοποιήθηκαν εγκλήματα και ισοπεδωτικές αναδιαρθρώσεις -προς το ρηχότερο- σε όλους τους θεσμούς.
Τα απτά αποτελέσματα της παραπάνω διαπίστωσης ήταν η μαζική αστικοποίηση χωρίς μέτρο του πληθυσμού, η ανεξέλεγκτη αντιπαροχή και η καταστροφή τους φυσικού κάλλους των πόλεων, η εγκατάλειψη της επαρχίας με συνέπεια ιστορικά χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας να αφήνονται στο έλεος πλιατσικολόγων, η ξενομανία, οι αλά Λας Βέγκας νέον επιγραφές, η ηθική κατάπτωση, η επικράτηση του κακέκτυπου της λαϊκής μουσικής ένα μίγμα αραβικών ισραηλινών και ινδικών ήχων με εύκολη μουσική αισχίστου είδους.
Στο πλαίσιο της πραγματικότητας αυτής παρατηρείται έντονο το φαινόμενο της εκφύλισης της δημοτικής ή καλύτερα της παραδοσιακής μουσικής των Ελλήνων. Η εκφύλιση αυτή παρουσίασε στη διάρκεια όλης αυτής της τελευταίας πεντηκονταετίας κορυφώσεις ανάλογα με το είδος της παραδοσιακής μουσικής και ήταν σε άμεση εξάρτηση από την εμφάνιση και καταξίωση κάποιων καλλιτεχνών οι οποίοι εισήγαγαν νεωτερισμούς στη παραδοσιακή μουσική συνήθως προς το ρηχότερο.
Αυτό που σήμερα ονομάζουμε δημοτική ή ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει διάφορες εκφάνσεις: Την κλασσική δημοτική μουσική της Ρούμελης και του Μοριά, το ηπειρώτικο τραγούδι, το νησιώτικο τραγούδι, το θρακιώτικο τραγούδι, το ποντιακό και το κρητικό τραγούδι. Η δημοτική λοιπόν ή παραδοσιακή ελληνική μουσική αποτελεί σύμφωνα με τον ορισμό του Λίνου Πολίτη ένα λογοτεχνικό είδος γιατί αντλεί υλικό από την προφορική λογοτεχνική παράδοση που αναπτύχθηκε στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια κυρίως των δέκα τελευταίων αιώνων. Το χαρακτηριστικό της είναι ότι αποτελεί τον ενωτικό κρίκο μεταξύ της αρχαίας και της νεώτερης Ελλάδας σώζοντας ήθη, έθιμα, παραδόσεις, συνθήκες διαβίωσης άλλων εποχών, πολιτισμούς ολόκληρους περιγράφοντάς με γλαφυρούς στίχους την καθημερινότητα των Ελλήνων όλων των εποχών. Το κάθε είδος από τα παραπάνω αναφερθέντα στο πέρασμα των αιώνων ανέπτυξε μια συγκεκριμένη μορφολογία μουσικής, χρησιμοποίησε συγκεκριμένα όργανα για την απόδοση των μουσικών αυτών και έτσι απέκτησε μια χαρακτηριστική μορφή και ένα στυλ μοναδικό το οποίο πέρασε με το διάβα των αιώνων στο γονίδιο της φυλής που αντιπροσώπευε και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού του των ανθρώπων οι οποίοι μετά τη βίαιη ανακατάταξη της μικρασιατικής καταστροφής έμελλε να ζήσουν όλοι μαζί στο σημερινό Ελλαδικό χώρο.
Αυτήν λοιπόν τη διεργασία των αιώνων ήρθε να διαταράξει η «καινοτομία» της μουσικής τα τελευταία 50 χρόνια. Έτσι εμφανίζονται μουσικοί καινοτόμοι οι οποίοι εισάγουν νεωτερισμούς στο παραδοσιακό τραγούδι εισάγουν δηλαδή ηλεκτρικό ήχο στο ηπειρώτικο, εισάγουν συνθεσάιζερ και αρμόνιο στο ποντιακό, ηλεκτρικό βιολί στο νησιώτικο, και υβριστικούς στίχους συνοδευόμενους από παραδοσιακή μουσική στο κρητικό τραγούδι. Το παραδοσιακό τραγούδι όδευσε με ευκολία προς τις πίστες όπου έγινε ρυθμός για να χορεύουν οι λικνιζόμενες νεαρές τσιφτετέλι και οι μάγκες νεαροί ζειμπέκικο.
Οάσεις βέβαια μέσα στην έρημο υπάρχουν πάντα, άνθρωποι σοβαροί οι οποίοι οργανώνουν κοιτίδες διδαχής παραδοσιακών τραγουδιών και χορών της κάθε φυλής σεβόμενοι την παράδοση καινοτομώντας όπως πρέπει με βάση το ύφος και το στυλ της εκάστοτε μουσικής. Ας ελπίσουμε να επικρατήσουν αυτοί οι οποίοι πληθαίνουν τώρα τελευταία, όπως πληθαίνουν και οι νέοι άνθρωποι που ακολουθούν την παράδοση.
Ας μην ξεχνάμε ότι τα τραγούδια αυτά μας συνδέουν με τον παρελθόν μας στο βάθος των αιώνων και ότι η άρρηκτη σχέση και η συγγένεια των διαφόρων εκφάνσεων της παραδοσιακής μουσικής, αποτελεί απόδειξη της κοινής καταγωγής όλων των σημερινών ελλήνων ή έστω της αρμονικής συμβίωσης στον ίδιο γεωγραφικό χώρο στο διηνεκές των αιώνων κάτι που τονίζει και ο μεγάλος Παλαμάς στο ποίημα Ανατολή:

Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,λυπητερά,πώς η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας!Eίναι χυμένη από τη μουσική σαςκαι πάει με τα δικά σας τα φτερά

Σας γέννησε και μέσα σας μιλάεικαι βογγάει και βαριά μοσκοβολάειμια μάννα· καίει το λάγνο της φιλί,κ' είναι της Mοίρας λάτρισσα και τρέμει,ψυχή όλη σάρκα, σκλάβα σε χαρέμι,η λαγγεμένη Aνατολή.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

Στο σημερινό άρθρο παρατίθεται αυτούσιο και σχολιάζεται ένα τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε ο Νικόλας Άσιμος, ένας τραγουδοποιός ο οποίος ακολούθησε το μοναχικό δρόμο και χάρισε στη γενιά μας μια σειρά από αριστουργήματα. Τραγούδια τα οποία σε προβληματίζουν, σε κάνουν να κοιτάς συχνά πυκνά μέσα σου και να αναθεωρείς πράγματα τα οποία έχεις ακολουθήσει στη ζωή σου ως νόμους και κανόνες. Το τραγούδι έχει τον τίτλο ‘ο μηχανισμός’ και με τους κυνικά συμβολικούς, επαναστατικούς και έντονα πολιτικοποιημένους στίχους του αποτελεί ένα μανιφέστο κατά του συμβιβασμού με την ύλη, κατά του ξεπεσμού της τέχνης.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής Και να γυρίσω δίσκο

Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό Θέλω δεν το θέλω ότι τραγουδώ Να το πουλώ να ζήσω

Όταν πάω στον παραγωγό Πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό Να του γυαλίσει, για να το πουλήσει Να ‘χει σαλέπι, για να σας αρέσει Να έχει θέμα με έρωτα και αίμα Να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια Να σας καλοκαρδίσω Για να σας γαλουχήσω.

Κι από χρέος συναδελφικό Να χαμογελάω στο κοινό Να του σαλεύω για να το μερεύω Να του σφυρίζω να το νανουρίζω Να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω Και στην κομμούνα να είμαι οπορτούνα Για να σας εκτονώνω Με πλαίσιο το νόμο.

Δουλειά σου είναι μούπανε να κρύβεις τα τρωτά Των καθιερωμένων Για να διατηρήσουμε τα οικονομικά Των ευαρεστημένων.

Σιγουριά και δόξα το θεώ Τα καλά στον καπιταλισμό Είναι πως έχει βίδα.Άμα πιάσεις το μηχανισμό Από τ’ αυτιά τον πιάνεις το λαγό Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα Στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι Και με τα χρόνια γυρνάς μες στα σαλόνια Ξεχνάς ποια μάνα σε γένναε στο κλάμα Και του εργάτη καβάλησες την πλάτη. Μα θε να πει Αμάν πια Και πας ες τα κομμάτια Και άει στα κομμάτια.

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής Και να γυρίσω δίσκο Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς Πως έτσι δεν τη βρίσκω.


Ο ίδιος ο Άσιμος για την ιστορία του τραγουδιού αυτού έγραψε:
"Το κομμάτι γράφτηκε αρχές του ’75 μετά τη διάλυση του Μου. Θε. Φτω. (Μουσικό θέατρο φτώχειας) και την επικράτηση των Αντάρτικων στην Πλάκα, ακόμα και στο ίδιο μαγαζί που στεγαζόμασταν εμείς. Προσπαθώντας να κρατήσω τον εαυτό μου όρθιο αποφάσισα να πάω σε εταιρεία, αλλά μόνο μ’ αυτό το κομμάτι. Αλλά και γι’ αυτό μονάχα γράφτηκε. για να γίνει δίσκος. Και έγινε και δίσκος. Παρ’ όλο που είχα τσακωθεί πιο παλιά με τον παραγωγό της εταιρείας ήξερα πως ήταν ο μόνος που θα τόκανε. Πράγματι το βρήκε εμπορικό.
Πέσαν απάνω μου βέβαια να μου αλλάξουν μερικές φράσεις κλειδιά, τίποτα εγώ. Ώσπου ο Πατσιφάς περιορίστηκε στη φράση "να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω". Ήθελε να το κάνει "να το φουσκώνω να το ξεφουσκώνω", ακόμα και μέσα στο στούντιο. Τον άφησα λοιπόν αυτόν να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει και εγώ τραγούδησα "να το φουντώνω να το ξεφουσκώνω".
Μέσα στο χάος που επικρατούσε ακόμα τότε Καλοκαίρι ’75 (η επιτροπή απουσίαζε διακοπές) το τραγούδι παίχτηκε στο ραδιόφωνο δυο τρεις φορές σε διαφημιστικές εκπομπές της εταιρείας. Ώσπου το πήρανε χαμπάρι (Χατζηδάκης έφα: "δεν είναι ποίηση αυτή") απαγορεύτηκε και τετέλεσται. Όπως τετέλεσται γρήγορα-γρήγορα και η δικιά μου ανάμειξη με το σούπερ μάρκετ του θεάματος.
Για όλη αυτή την ιστορία πληρώθηκα 3 (τρία) κατοστάρικα για εκτελεστικά τραγουδιστή.
Όσο για τα συνθετικά μου ποσοστά δεν πήγα να τα γυρέψω μιας και δε χωνεύω τους ληστές της Λ.Ε.Π.Υ. (εταιρεία Πνευματικής ιδιοκτησίας) .
Πάντως παρ’ όλο που δεν αισθάνομαι, ιδιοκτήτης των τραγουδιών μου, όσον αφορά τις εταιρείες και τους λοιπούς ραδιοφωνότηλεοπτικούς τους απαγορεύω την εκμετάλλευση των τραγουδιών μου, αν τύχει κι επιτρέπονται και γίνουνε ποτέ της μόδας.
Κι όταν το λέω το εννοώ ακόμα και πεθαμένος. Εκτός αν εγώ αλλάξω γνώμη."


Ο Άσιμος και με τα λεγόμενά του επιβεβαιώνει την ανυποταξία του στα καθιερωμένα πρότυπα και στερεότυπα της εποχής του και δημιουργεί ένα διαχρονικό και επίκαιρο σε κάθε εποχή διαμάντι. Πόσο επίκαιρος είναι σήμερα ο μηχανισμός που μιλάει για συμβιβασμένους ανθρώπους και κυρίως ξεπεσμένους ιδεολόγους άλλων εποχών οι οποίοι στο βωμό του κέρδους ξεπούλησαν ακόμη και τα μετάλλια που κληρονόμησαν από τη Μακρόνησο. Μιλάει λοιπόν ο Νικόλας ως προφήτης για τα σημερινά τερατουργήματα της μουσικής που γοητεύουν τους νέους της εποχής μας τα οποία έχοντας μπόλικο σαλέπι, έρωτα, θέμα και αίμα ελέγχουν και κατευθύνουν μελλοντικούς πολίτες εκεί που θέλουν. Μιλάει ο ασυμβίβαστος μέχρι τέλους για ημερωμένο, υπνωτισμένο κοινό αλλά και επικίνδυνους ‘νόμους πλαίσιο’ ορίζουν τη ζωή όλων ημών των συμβιβασμένων. Η σημαντικότερη αναφορά είναι όμως αυτή της βίδας του καπιταλισμού. Γραμμένο το τραγούδι τον Μάιο του 1975 προβλέπει την εξέλιξη του καπιταλισμού για τα επόμενα 34 χρόνια, μιλώντας για την ελαστικότητα του συστήματος το οποίο εξασφαλίζει τα κέρδη των ευαρεστημένων, που πολλές φορές ξεχνούν την καταγωγή τους. Είναι εκπληκτικό το πώς κάθε φορά ακούγοντας αυτό το τραγούδι νιώθεις ότι έχεις προδώσει αυτά για τα οποία είχες κάποτε αγωνιστεί, νιώθεις γιαλαντζί μπρος στο μεγαλείο της γνησιότητας του Άσιμου. Τέλος σιγουρεύεσαι για το ότι δεν πρόκειται ποτέ να σε βρούνε κρεμασμένο εξαιτίας των τύψεων συνειδήσεως που ένιωσες επειδή αποτελείς μικρό ή μεγάλο γρανάζι του μηχανισμού.