ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ-ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ

Οι δημοτικές εκλογές ετελείωσαν, ζήτω οι δημοτικές εκλογές σε παράφραση του "ο βασιλεύς απέθανε ζήτω ο βασιλεύς". Έτσι όπως το δεύτερο ηρωοποιεί τον νεκρό βασιλιά, το πρώτο καθιστά τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός τους, πεδίο για εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων για πρόσωπα, χαρακτήρες, συμπεριφορές, ιδεολογίες, στάσεις ζωής και γενικότερα γεμίζει τη φαρέτρα σου με εμπειρίες, που στην ουσία αποτελούν ιστορικά στοιχεία που πρέπει να θυμάσαι και να θυμίζεις σε νεότερους στο μέλλον.
Η λυδία λίθος που είχε ανακαλυφθεί κατά τους αρχαίους χρόνους στη Λυδία της Μικράς Ασίας, ήταν μια μαύρη, σκληρή, πυριτική πέτρα, πάνω στην οποία χάρασσαν μια γραμμή ενός προς εξέταση μετάλλου (κυρίως χρυσού και αργύρου) και από τον χρωματισμό της γραμμής που προέκυπτε, έβγαινε συμπέρασμα για τη γνησιότητα ή μη του μετάλλου. Η ομοιότητα των εκλογών με τη λυδία λίθο είναι πασιφανής. Οι εκλογές αποτελούν τη λυδία λίθο για το χαρακτήρα και τη στάση ζωής συμμετεχόντων σε αυτές αλλά και των διαφόρων δορυφόρων τους.
Είναι τρομακτικό το ίχνος που αφήνει ως οδοστρωτήρας στα πρόσωπα των ανθρώπων, το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά κυρίως της σταυροδοσίας την Κυριακή το βράδυ και ακόμη περισσότερο τη Δευτέρα το πρωί. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να κυκλοφορήσεις στην έρημη μικρή πόλη σου τη Δευτέρα το πρωί και να συναντήσεις φίλο σου, ο οποίος θα σου καταλογίσει με κακία ευθύνη γιατί στο χωριό που ψηφίζεις πήρε μόνο δέκα ψήφους ή στο τμήμα Α έως Μ που ψηφίζει η γιαγιά σου πήρε μόνο δύο, άρα δεν τον στήριξες και να φεύγει τρέχοντας και βρίζοντας. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο την ίδια μέρα να συναντήσεις γνωστό σου, που μέχρι χθες έλεγες καλημέρα (πες την κι ας πέσει χάμω) και να σου γυρίσει με μίσος την πλάτη επειδή ο ξάδελφος, ο αδελφός ή ο γαμπρός του που έβαζε υποψηφιότητα, δεν εξελέγη ή χειρότερα εξελέγη δυσκολότερα από ότι ήλπιζε. Άσχετα αν εσύ έχεις μια ιδεολογία, μια συγκεκριμένη στάση ζωής και δεν έχεις δώσει σε κανέναν το δικαίωμα να στηρίζεται στην ψήφο σου. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να κυκλοφορήσεις στη μικρή σου πόλη τη Δευτέρα το πρωί και να δεις πρόσωπα αλλαγμένα, πρόσωπα στα οποία είναι ζωγραφισμένη η μήνη και η έπαρση, πρόσωπα με παραπάνω σηκωμένο φρύδι και μεγαλύτερο άσπρο στο μάτι απ’ το κανονικό τους. Υπάρχει όμως και ενδεχόμενο να δεις ανθρώπους τη Δευτέρα το πρωί χαλαρούς, κανονικούς, ακριβώς όπως τους άφησες την Παρασκευή, σαν οι εκλογές γι’ αυτούς να ήταν μια απλή συμμετοχική διαδικασία όπως δηλαδή σαφώς ορίζει η Δημοκρατία και όχι το τέρμα της ζωής τους. Αυτοί οι πλήρως συνειδητοποιημένοι βεβαίως πολίτες είναι πιο λίγοι. Τι να κάνουμε όμως που και τα προς εξέτασιν μέταλλα στη λυδία λίθο συνήθως έβγαιναν πλαστά και λιγότερο συχνά γνήσια.
Όλο το παραπάνω αναλυθέν φαινόμενο, οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στην παιδεία μας ως λαός, στον τρόπο με τον οποίον ψηφίζουμε, στο κριτήριο της επιλογής των καλύτερων εκπροσώπων μας, στην τιτλοποίηση των εκλογών από την πλευρά των συμμετεχόντων ως το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή τους. Οφείλεται επίσης στο ότι συνήθως οι δύο συνδυασμοί που καταλήγουν να μονομαχήσουν, χρησιμοποιούν το κομματικό μαντρί και τους μηχανισμούς του, που είναι η αλήθεια προσοδοφόροι σταυροδοτικά αλλά στις εκλογές αυτές, στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα κατέρρευσαν ως χάρτινοι πύργοι. Χρειάζεται όμως λίγη παραπάνω λεπτότητα στους χειρισμούς γιατί πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ότι οποιαδήποτε πράξη, επιλογή ή συμπεριφορά του παρόντος αυτόματα αποτελεί ιστορία για το μέλλον την οποία κάποτε θα βρεις μπροστά σου.

Αμπεριάδης Παναγιώτης
Ένας πολίτης της πόλεως Χρυσούπολη.
http://sapientiavivendi.blogspot.com/

ΛΟΙΔΟΡΙΑ ΥΒΡΙΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ

Αντιγράφω κατ’ ευθείαν από το γραφείο τύπου του πρωθυπουργού, http://www.primeminister.gr/ , το μήνυμα με αφορμή τον εορτασμού του ηρωικού ΟΧΙ του 1940: «ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥΑθήνα, 28 Οκτωβρίου 2010
Πριν από ακριβώς 70 χρόνια, την 28η Οκτωβρίου του 1940, ο λαός μας, λέγοντας ένα ηχηρό «όχι» στην υποταγή στις δυνάμεις του Άξονα, ξεκίνησε έναν πόλεμο, που αποτέλεσε τη ζωντανή απόδειξη της αγάπης για την πατρίδα μας. Η απόκρουση της Ιταλικής εισβολής αποτέλεσε την πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι, όταν ξεκινάς μια δύσκολη μάχη οι συνέπειες μπορεί να είναι πολλές φορές βαριές και οδυνηρές. Αυτό συνέβη και τότε. Όμως, ο σκοπός ήταν ιερός. Ήταν η υπεράσπιση της ελευθερίας μας. Και η ιστορία απέδειξε τελικά ότι, όσο μεγάλο και αν ήταν το τίμημα που κληθήκαμε τότε να πληρώσουμε, δημιουργήσαμε ένα ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο. Την δυνατότητά μας να πορευόμαστε στην ιστορία ελεύθεροι και περήφανοι, έχοντας αποδείξει ότι το μέγεθος της πίστης και της ικανότητας μιας μικρής γεωγραφικά και πληθυσμιακά χώρας, της Ελλάδας, να ξεπερνά τον εαυτό της όταν διακυβεύεται η ελευθερία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, είναι αντιστρόφως ανάλογο του μεγέθους της. Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι αναπόφευκτες. Βρισκόμαστε στο πλέον κρίσιμο σημείο της πρόσφατης ιστορίας μας, έχοντας ξεκινήσει και πάλι να δίνουμε μια δύσκολη μάχη .Μια μάχη, από την οποία δεν προσπαθήσαμε να δραπετεύσουμε. Την δίνουμε με ευθύνη, κάθε μέρα, κάθε στιγμή μαζί με τον Ελληνικό λαό. Γιατί και πάλι σήμερα, όπως τότε, το διακύβευμα είναι πολύτιμο. Είναι η ανεξαρτησία της χώρας μας από δάνειες δυνάμεις και επιτηρητές, η αξιοπρέπεια των Ελλήνων και των Ελληνίδων, είναι η δυνατότητά μας να ορίζουμε τη μοίρα μας και να δημιουργούμε το μέλλον μας με τις δικές μας δυνάμεις. Ήδη αυτή τη μάχη έχουμε αρχίσει να την κερδίζουμε. Με κόπο, θυσίες και μεγάλες δυσκολίες. Όμως, η Ελλάδα ήδη αποτελεί διεθνώς το παράδειγμα μιας χώρα που καταφέρνει χάρη στις δυνάμεις και τη βούληση του λαού της να κάνει αυτό που πριν από μερικούς μήνες θεωρούνταν απ’ όλους αναπόφευκτο. Να αποφύγει τη χρεοκοπία και να δίνει με αξιοπρέπεια τη μάχη για να σταθεί γερά στα πόδια της. Έχοντας απόλυτη πίστη στις δυνάμεις μας και στη θέληση του λαού μας, είμαι βέβαιος ότι αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε όλοι μαζί μέχρι τέλους. Είμαι βέβαιος ότι, όπως σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ιστορίας μας, έτσι και σήμερα, θα τα καταφέρουμε».
Το πρώτο μέρος της δήλωσης πράγματι περικλείει μια σειρά από αλήθειες, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι ήταν απαράμιλλος ο ηρωισμός των Ελλήνων, ότι θαυμάστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο, ότι κλόνισε τις δυνάμεις κατοχής της Ευρώπης, ότι άλλαξε τα σχέδια της πορείας τους, ότι ήταν αγώνας με πολλές απώλειες αλλά και σπουδαίο κέρδος τη χαμένη μας μέσα σε πολιτικές παλινωδίες εθνική αξιοπρέπεια. Από το σημείο όμως των αναπόφευκτων συγκρίσεων και μετά αρχίζει η παλινωδία, η ύβρις προς τους λαμπρούς αυτούς πολεμιστές και το αίμα τους, οι ατυχείς έως σκόπιμοι παραλληλισμοί, η επιβεβαίωση ότι ο άνθρωπος που κρατά τα ηνία της χώρας δεν γνωρίζει που βρίσκεται εκτός κι αν φυτεμένος με ακρίβεια εκτελεί καλοστημένη αποστολή υποδούλωσης της χώρας για ακόμη 400 χρόνια σε αλλότριους.
Αρχίζουμε λοιπόν την αξιολόγηση των σημείων της συγκρίσεως ένα προς ένα:
1. Στην πιο μεγάλη μάχη της πρόσφατης ιστορίας μας όπως την ονομάζει δεν προσπάθησε να παραβιάσει την εθνική μας ενότητα κανένας εχθρός, παρά το ίδιο πολιτικό σύστημα που ο ίδιος και η οικογένειά του πρεσβεύει καθώς και μια άλλη οικογένεια από την άλλη πλευρά.
2. Μας καλεί να πολεμήσουμε με αυταπάρνηση και ηρωισμό απέναντι σε έναν ανίκητο εχθρό, τις δάνειες δυνάμεις και επιτηρητές που όμως ο ίδιος έφερε στη χώρα, σκύβοντας το κεφάλι και τρώγοντας καρπαζιές, δεχόμενος ότι του επέβαλλε η παγκόσμια ελίτ. Ήταν τόση μεγάλη η ακρίβεια της εφαρμογής των αποφάσεων κάποιων κύκλων, που ορισμένοι τα είχαν προβλέψει στο χιλιοστό (βλ. συνέντευξη Καρατζαφέρη αρχές της δεκαετίας). Με τη μεγαλοπρέπεια του μεγαλύτερου καρπαζοεισπράκτορα όλων των εποχών αλλά και την τρομακτική προπαγάνδα του φίλα προσκείμενου τύπου που αποτελεί την πλειοψηφία των ΜΜΕ επέβαλλε πράγματα που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν αδύνατο να επιβληθούν και γκρέμισε κατακτήσεις δεκαετιών.
3. Την αξιοπρέπεια που θέλει να ξανακερδίσουμε την έτρωσε το σάπιο πολιτικό σύστημα που έστησαν οι πρόγονοί του και έκαναν και τους Έλληνες πιόνια αλλά και ωφελιμιστές.
4. Τη μάχη αυτήν αρχίζουμε να την κερδίζουμε ισχυρίζεται είτε μπλοφάροντας είτε αγνοώντας την πραγματικότητα. Τη μάχη την χάνουμε κι αυτό φαίνεται από την κατάπτυστη συνέντευξη ηρωικής εξόδου που έδωσε μια εβδομάδα πριν τις εκλογές απειλώντας το λαό. Κάθε μέρα που περνάει βυθιζόμαστε και πιο πολύ, γινόμαστε όλο και περισσότερο έρμαια των αντιπροσώπων της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ.
5. Λέει ότι η Ελλάδα αποτελεί παγκόσμιο παράδειγμα μιας χώρας που τα καταφέρνει χάρη στη βούληση του λαού. Είναι τεράστιο ψέμα γιατί και ο ίδιος ξέρει ότι φυλλοροούμε ως χώρα, υπάρχει κύμα μετανάστευσης ανθρώπων και χρημάτων. Είμαστε παγκόσμια αιδώς, παράδειγμα προς αποφυγήν, μας λοιδορούν με παραποιημένη την Αφροδίτη της Μήλου και ο Personal training πρωθυπουργός μας πάει να μας τονώσει το εθνικό μας φρόνημα.
Τραγικός λοιπόν ο τύπος όχι βέβαια με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου αλλά με την αμερικάνικη μάλλον υβρίζει κάνοντας ανίερες συγκρίσεις και είναι σίγουρο ότι σε λίγο καιρό πριν καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος θα ταυτιστεί με κανέναν μεγάλο στρατηγό πολέμου ή ακόμα χειρότερα με τον Άρη Βελουχιώτη τον μεγαλύτερο πατριώτη και πολεμιστή της σύγχρονης ιστορίας। Ο Άρης βέβαια έλεγε: "Εμείς οι ιδιόρρυθμοι έχουμε πάντα απότομο τέλος με το οποίο εξυπηρετούμε στο τέλος το σύστημα που πολεμάμε". Το τέλος του George Jeffrey βέβαια θα σημάνει μάλλον αρχή ακαδημαϊκής καριέρας σε κάποιο κολέγιο στην αγαπημένη του USA και όχι κρέμασμα της κεφαλής του στο φανό της πλατείας των Τρικάλων.

ΕΧΕΤΕ ΓΕΙΑ ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ

Ήταν μόλις 23 ημέρες μετά την πρωταπριλιά του 2010 και μόλις ένα εξάμηνο από τότε που κέρδισε τις εκλογές, που από το Καστελόριζο ο πρωθυπουργός της χώρας εξήγγειλε (σαν φάρσα) την είσοδό μας στο μηχανισμό στήριξης. Ένας πρωθυπουργός που εξελέγη θριαμβευτικά σε μια εύκολη μάχη, γιατί είχε να αντιμετωπίσει μια καθ’ όλα αποτυχημένη κυβέρνηση, παραπαίουσα και κλυδωνιζόμενη από δεκάδες σκάνδαλα. Ένας πρωθυπουργός που πήρε μια ισχυρότατη λαϊκή εντολή, ισχυριζόμενος στην προεκλογική του εκστρατεία ότι υπάρχουν κάπου τα λεφτά που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο.
Για να φτάσουμε στην 23η Απριλίου (δύο μόλις μέρες πριν την επέτειο της εγκαθίδρυσης της χούντας) όμως, υπήρξε μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία καταστροφολογίας, μηδενισμού και ισοπέδωσης από τα φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση ΜΜΕ, που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό του τύπου άρα και διαμορφώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινής γνώμης.
Καλλιεργήθηκε τόσο πολύ και με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο αυτή η ένταξή μας στο «μηχανισμό στήριξης», που ούτε που καταλάβαμε τι συνέβη, πιστέψαμε ότι είναι μονόδρομος και κάποιες φωνές που φώναζαν για δεύτερους και τρίτους δρόμους σχεδόν συλλήβδην τις απορρίπταμε ως φαιδρές.
Στις 14 του Απρίλη εννέα δηλαδή μέρες πριν την οριστική απόφαση ΤΑ ΝΕΑ μια φίλα προσκείμενη εφημερίδα στην κυβέρνηση δημοσιεύει τις απόψεις τριών ομογενών από την Ουγγαρία, χώρα που εισήχθη σε μηχανισμό στήριξης από το ΔΝΤ το 2008, άρα είχε και διετή εμπειρία από τη λειτουργία του κράτους στα πλαίσια του μηχανισμού αυτού. Κάθε ομοιότητα με την σημερινή μας κατάσταση, έξι μήνες μετά το σύρσιμό μας στην δικτατορία που ζούμε και στη διακυβέρνηση του τόπου από θεσμούς ή πρόσωπα που δεν εκλέξαμε εμείς ας θεωρηθεί τυχαία.
Λαοκράτης Κοράνης, πρόεδρος της Αυτοδιοίκησης Ελλήνων Ουγγαρίας:
«Να βάλει τα δυνατά της η Ελλάδα ώστε να αποφευχθεί η εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου। Πριν από λίγο καιρό η γυναίκα μου βγήκε στη σύνταξη έπειτα από 30 χρόνια εργασίας. Είναι γιατρός και μάλιστα πολύ καλή. Δεν πήρε εφάπαξ, ενώ πριν θα έπαιρνε, και το ποσό που θα λαμβάνει κάθε μήνα φτάνει τα 400 ευρώ (σ.σ.: 107.000 φιορίνια με τη σημερινή ισοτιμία) ενώ πριν από τα μέτρα για το ΔΝΤ θα ήταν αρκετά πάνω από τα 600 ευρώ. Η κατάσταση είναι πολύ κακή, η ανεργία έχει διπλασιαστεί τα τελευταία δύο χρόνια, το κόστος ζωής έχει ανέβει κατά 20% την ώρα που οι μισθοί έχουν παγώσει και ο κόσμος έχει αγανακτήσει εξαιτίας των κακών οικονομικών συνθηκών. Για να καταλάβετε, από τον στενό μου κύκλο μόνο το τελευταίο εξάμηνο έχουν αυτοκτονήσει τρεις άνθρωποι. Από τα τέλη του 2008 έως σήμερα οι άστεγοι στην Ουγγαρία έχουν σχεδόν διπλασιαστεί: από 31.000 ξεπερνούν πλέον τους 50.000. Όταν επισκεφθήκαμε πριν από καιρό τα αρμόδια υπουργεία και υποβάλαμε ερωτήσεις για τις απολύσεις, την ανεργία, ακόμη και για τις αυτοκτονίες, λάβαμε πολύ καθησυχαστικές απαντήσεις. Είπαν τότε ότι οι απολυμένοι θα απορροφηθούν σε άλλα σχήματα όπως είναι οι συμπράξεις του Δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και σε κάποιες υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το ΔΝΤ δεσμεύθηκε ότι θα απολυθούν το 30% των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι το 2008 έφταναν τους 700.000, και ότι θα καταργηθεί ο 13ος μισθός- εδώ δεν υπήρχε 14ος. Μπήκαμε σε ένα τούνελ στο οποίο δεν βλέπουμε φως».
Σπύρος Αγκάρντι, πρόεδρο της Αυτοδιοίκησης Ελλήνων Βουδαπέστης:
«Πολλοί έχασαν τις δουλειές τους στα νοσοκομεία, το ίδιο συνέβη και σε άλλους τομείς του Δημοσίου. Αποτέλεσμα της αυξημένης ανεργίας είναι αρκετοί να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις των στεγαστικών δανείων. Μέχρι τις αρχές Απριλίου οι εξώσεις κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις απαγορεύονταν- οι αρχές προστάτευαν κάπως αυτούς που είχαν πρόβλημα, όμως τώρα πάλι τις επιτρέπουν. Απ΄ όσο γνωρίζω υπάρχουν κάποιοι έλληνες ομογενείς που δεν μπορούν να πληρώνουν τα ενοίκια για τα καταστήματά τους που λειτουργούν σε μεγάλα εμπορικά κέντρα»
κ. Στρίκας από το Ελληνοουγγρικό Επιμελητήριο
«Κάποιες νέες επενδύσεις που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν εδώ από Έλληνες πάγωσαν. Γεγονός πάντως είναι πως δεν υπάρχει ελληνική τράπεζα στην Ουγγαρία. Αυτό οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο μέγεθος της μαύρης οικονομίας, το οποίο έχει αυξηθεί κατά 10%- 20% την τελευταία περίοδο- από 20% υπολογίζεται ότι φτάνει σήμερα το 30%- 40% του ΑΕΠ. Μάλιστα λέγεται πως μεγάλος αριθμός εταιρειών δηλώνουν ότι το προσωπικό παίρνει τον βασικό μισθό ώστε να πληρώνουν μικρές εισφορές, και τα υπόλοιπα τα δίνουν μαύρα, στο χέρι. Βέβαια για να υπάρχουν μαύρα έξοδα στις επιχειρήσεις θα πρέπει να υπάρχουν και μαύρα έσοδα».

Ήταν Νοέμβριος του 2008 όταν το ΔΝΤ ανήγγειλε ότι εγκρίνεται βοήθεια προς την Ουγγαρία ύψους 20 δισεκατομμυρίων ευρώ στο σύνολο- τα 12,5 δισ. προέρχονταν από το Ταμείο ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συμμετείχε κατά 6,5 δισ. και η Παγκόσμια Τράπεζα κατά 1 δισ. Τον ίδιο μήνα η μέση τιμή των spreads των δεκαετών ομολόγων της ουγγρικής κυβέρνησης κυμαινόταν στις 580 μονάδες βάσης σε σχέση με τα γερμανικά.Τέσσερις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 2009, τα spreads εκτινάχθηκαν στις 925 μονάδες βάσης, ενώ στα επίπεδα προ ΔΝΤ έφτασαν ξανά τον Ιούλιο. Μόλις Μάρτιο του 2010 η μέση τιμή υποχώρησε στις 386 μονάδες βάσης. Και μόλις τον Απρίλιο του 2010 η τιμή του φυσικού αερίου στη Βουδαπέστη αυξήθηκε κατά 12% και συνολικά τα κοινόχρηστα κατά 15%. Τον τελευταίο χρόνο τα είδη πρώτης ανάγκης, όπως το ψωμί, φορολογούνται με 25%, από 9% που ήταν πριν τα μέτρα- το ίδιο και τα ποτά των οποίων η φορολόγηση ανερχόταν στο 12%. Αν τώρα εσείς διαπιστώνετε κάποια ομοιότητα στην εξέλιξη των οικονομιών των δύο χωρών μάλλον είστε κακόβουλοι και δεν θέλετε το καλό της χώρας που καμαρώνει πρόεδρο κυβέρνησης πραγματικά αυτόβουλο και χωρίς επιρροές και παραινέσεις αλλά κυρίως αντιπρόεδρο που με δυσκολία χωράει την κοιλάρα του στην Μερσεντές, την οποία ψάχνει ώρα να την παρκάρει γύρω απ’ το Ζάλογγο, για να χορέψει μαζί με όλους που θα απομείνουμε στη χώρα, το χορό του θανάτου στον οποίο μας έχει παρασύρει η κυβέρνησή του. Μάλλον όμως δεν θα απολαύσουμε τις χορευτικές του ικανότητες, γιατί την ώρα του χορού, ο ίδιος θα την έχει κοπανήσει όπως κάτι Τριανταφυλλίδηδες στο παρελθόν. Προφανώς εκτός από τα χιλιάδες στρέμματα βοσκοτόπια που δηλώνει, θα έχει κανονίσει και κανένα αποκούμπι σε καμία Ελβετική ή Κυπριακή Τράπεζα.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται αυτούσιο στην Καβαλιώτικη εφημερίδα "Η Ελευθερία του λόγου" το Σάββατο 16 Οκτωβριου 2010
Η προεκλογική περίοδος που διανύουμε εφέτος, συμπίπτει με μια περίοδο παρατεταμένης βροχόπτωσης και υγρασίας που δεν λέει να καταλαγιάσει με τίποτα। Η σημειολογία των δυο συμπιπτόντων φαινομένων και ο συμβολισμός που προκύπτει από τη σύμπτωση αυτή είναι προφανής। Ως γνωστόν η βροχή δϊυγραίνει το χώμα και ανεβαίνουν στην επιφάνειά του ερπετά όπως σκουλήκια, γυμνοσάλιαγκες, σαλιγκάρια, τα οποία στον καιρό της ξηρασίας ζουν κάτω από το χώμα.
Πόσο μοιάζουν οι προεκλογικές περίοδοι με την περίοδο των μεγάλων βροχών!!!!! Τα καφενεία, τα καταστήματα, οι δρόμοι των πόλεων στις λαϊκές, τα χωριά, γεμίζουν με πισωχτυποπλατάκηδες εκκολαπτόμενους πολιτικούς, οι οποίοι επειδή κατέλαβαν μια θέση σε ψηφοδέλτιο, φουσκωμένοι ως παγώνια κάνουν τον ‘έντιμο’ αγώνα τους. Η παραπάνω διαπίστωση έχει σαφώς και εξαιρέσεις, μακριά από μένα η τακτική της γενίκευσης.
Η πόλη στην οποία κατοικώ, η ‘μητρόπολη’ της επαρχίας Νέστου όχι μόνο δεν ξεφεύγει από το παραπάνω φαινόμενο αλλά το επιβεβαιώνει και μάλιστα περίτρανα. Λόγω του σύντομου της προεκλογικής περιόδου έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε διάστημα λίγων ημερών μην πω ωρών ‘νέοι’, ‘άφθαρτοι’, ‘με πελώρια διάθεση για ανιδιοτελή προσφορά’, ‘με διάθεση να γυρίσουν την έρμη αυτή σελίδα’. Ακόμη πιο κυνικά όμως εμφανίζονται ‘πολιτικοί’ που εξασφαλίζουν δουλειά σε ανθρώπους, κυρίως σε αναξιοπαθούντες (απάνθρωπο για την εποχή που ζούμε), που διεκπεραιώνουν υποθέσεις πολιτών και ποιούν κάθε είδους εκδουλεύσεις από πολύ σοβαρές μέχρι και πολύ φαιδρές. Η εσχατιά των πρακτικών αυτών είναι οι απειλές και οι εκβιασμοί κοινωνικοί, επαγγελματικοί και συναισθηματικοί που λαμβάνουν χώρα κατά την περίοδο αυτή.
Το κορυφαίο χαρακτηριστικό των πρώτων Καλλικρατικών εκλογών στον Δήμο Νέστου όμως είναι άλλο. Ο Δήμος δυστυχώς έχει έναν μικρό πληθυσμό (περίπου 27.500 χιλιάδες), για τον αριθμό των υποψηφίων που απαιτούνται σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο για την κατάρτιση των ψηφοδελτίων και το αποτέλεσμα του συσχετισμού αυτού είναι να συμμετέχουν σε αντίθετα στρατόπεδα αδέλφια, ξαδέλφια, κουμπάροι, συμπέθεροι και φίλοι μέχρι πρότινος αχώριστοι που οι εκλογές αυτές τους χωρίζουν και δημιουργούν αναχώματα ανάμεσα σε σχέσεις κανονικά απροσπέλαστες.
Το εκρηκτικό μίγμα γελοιότητας που περιγράφεται παραπάνω σου φέρνει στο νου τα δυο μπαλκόνια με τη Γεωργία Βασιλειάδου στο ένα και τον ‘Ανάργυρο’ Βασίλη Αυλωνίτη στο άλλο στην εκπληκτική κωμωδία, να ανταλλάσσουν ατάκες και να πεθαίνεις στο γέλιο. Κάναμε λοιπόν γελοίο το πιο σοβαρό ζήτημα της εκπροσώπησης μας σε τοπικό επίπεδο, μόνο που δεν είναι καθόλου αστεία τα πράγματα, γιατί αντί να πλησιάζουμε προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, μάλλον με όχημα Ευρωπαϊκά θέσφατα κατρακυλάμε προς εκτουρκισμό.
Κλείνοντας παρατίθεται ένας στίχος του Νικόλα Άσιμου αυτούσιος. Γράφτηκε τη δεκαετία του 70 αλλά σήμερα σημαίνει περισσότερα από τότε:
Κι άλλο ένα ξέρω παραμύθι Τα μαύρα χρόνια ο δύσμοιρος Ρωμιός
Πως εγελάστη αμέτρητες φορές Κι ωσότου να του λείψει το φαΐ
Εκοιμάτω
Από τη μια το θάρρος θαυμάζω της γυναίκας του Λωτ
Και του Ρωμιού, κιούπι γιομάτο με λαρδί του τάζω
Πωπωπωπωπωπωπώ αχ τι κακό τι κακό
Ο δικός μου ο χορός στο πανηγύρι αυτό
Στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτό
Για τον κάθε χάρτινο Ρωμιό

Παναγιώτης Αμπεριάδης
Ένας πολίτης της Χρυσούπολης
http://sapientiavivendi.blogspot.com/

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η παρουσίαση του βιβλίου εκ μέρους του Πολιτιστικού Συλλόγου του Ν. Ξεριά, έγινε από τον γράφοντα σ' αυτό το ιστολόγιο, την Κυριακή 3/10/2010.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΟΥ ΞΕΡΙΑ
Στην εποχή που δυστυχώς θριαμβεύει το discount και υφίσταται έκπτωση αξιών, ηθών, αρχών και φαντασίας αλλά και τάση ισοπέδωσης των πάντων, ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Νέου Ξεριά αντιστέκεται και συνεχίζει να δημιουργεί. Δημιουργεί εκδίδοντας το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του, το οποίο φέρει τον τίτλο ‘Τα καπνά η διαδικασία παραγωγής τους στην παλιά εποχή’.
Συγγραφέας του έργου αυτού όπως και των άλλων δύο που έχει εκδώσει ο Σύλλογος είναι ο συγχωριανός μας και μέλος αυτού, ο κος Βασίλης Μυλωνάς, ένας ακούραστος εργάτης της ζωής που ως εκ θαύματος μετά την συνταξιοδότησή του και την έλευσή του στην Ελλάδα για μόνιμη διαβίωση από τη Γερμανία, μετατράπηκε σε έναν ακούραστο εργάτη των γραμμάτων και της κοινωνικής προσφοράς. Αυτό καταδεικνύεται περίτρανα από το πλούσιο συγγραφικό του έργο όσο και από τον καθημερινό ακάματο αγώνα για τον πολιτισμό, την τρίτη ηλικία, την τοπική ιστορία, την παθιασμένη εφήμερη αρθρογραφία.
Η προσφορά του κου Μυλωνά προς το Σύλλογο είναι ανεκτίμητη, γιατί εκτός από τα σημαντικά έργα που θέτει στην εκδοτική φαρέτρα του άρα και την οικονομική του ενίσχυση, καταγράφει την ιστορία του χωριού, γεγονός που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον, κάνει οικεία πρόσωπα και γεγονότα σε νεότερους και θυμίζει στους παλαιότερους τον πρότερό τους βίο. Με ύφος γλαφυρό αλλά και ταυτόχρονη επιστημονική τεκμηρίωση, με παραθέσεις και στατιστικά στοιχεία, από τη μια κάνει τα έργα του προσιτά στο ευρύ κοινό και από την άλλη καταγράφει την ιστορία του τόπου του με ακρίβεια, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες στον ερευνητή.
Το βιβλίο λοιπόν που παρουσιάζουμε σήμερα, είναι η πρώτη έκδοση του Συλλόγου, η οποία ξεφεύγει από τα στενά όρια του χωριού Ξεριάς και αναφέρεται στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης, ακριβώς γιατί εστιάζει και ασχολείται πολύ αναλυτικά με τον καπνό, του οποίου η καλλιέργεια κυριάρχησε στην περιοχή για περίπου έναν αιώνα. Ο καπνός άρχισε να καλλιεργείται στα μέρη μας από το 1913 και έφτασε μέχρι το 2008 τότε που είδαμε και τον τελευταίο καπνοκαλλιεργητή να εγκαταλείπει την καλλιέργεια.
Το έργο αυτό του κου Μυλωνά αποτελεί σημαντική παρέμβαση για την ιστορία του τόπου μας για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι ο καπνός ως καλλιέργεια, συνδέεται άμεσα με την ομαλή προσαρμογή των εκριζωμένων προγόνων μας στο ετερόκλητο χωριό μας ( ετερόκλητο γιατί συμβιώνουν αρμονικά για έναν σχεδόν αιώνα άνθρωποι από τον Πόντο, τη Μικρασία, τη Θράκη και Σαρακατσάνοι πρώην νομάδες). Οι εκριζωμένοι πρόσφυγες γνώριζαν πολύ καλά την καλλιέργεια του ανατολικού καπνού και δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να πιάσουν άριστη ποιότητα και ποσότητα καπνού στην περιοχή μας βοηθούμενοι βέβαια και από το ιδανικό κλίμα. Μερικοί μάλιστα ήρθαν επί τούτου εδώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την αφήγηση του παππού μου του Περικλή που μου έλεγε ότι ενώ το καράβι από τη Τραπεζούντα τους έβγαλε στην Καλαμαριά και η επιτροπή τους έστειλε να εγκατασταθούν κάπου στο Κιλκίς, μετά από έξι μήνες περίπου, ο θείος του ο νάνος τους μήνυσε μέσω ενός κοινού γνωστού, ότι έχουν εγκατασταθεί σε έναν τόπο το Κουρού Ντερέ Καβάλας, που βγάζει καταπληκτικά καπνά, δουλειά που γνώριζαν από το χωριό τους το Αγρίδι Τραπεζούντας και αυτό στάθηκε αφορμή να μετεγκατασταθούν και να ζήσουν μόνιμα εδώ.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο το έργο αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι το γεγονός ότι η καλλιέργεια έχει χαθεί μάλλον ανεπιστρεπτί από τον τόπο μας. Έτσι η μελέτη του Μυλωνά με την παρουσίαση αναλυτικά όλων των σταδίων παραγωγής, την παρουσίαση στατιστικών στοιχείων, φωτογραφιών, ορολογίας του καπνού αυτόματα γίνεται πολύτιμη γιατί διατηρεί ζωντανή στα μάτια του ανθρώπου που θα γεννηθεί αύριο και δεν θα έχει αντικρίσει ούτε καπνόφυλλο, την έννοια καπνός.
Για τη γενιά στην οποία ανήκω, αυτή δηλαδή που βρίσκεται στην αρχή προς το μέσο της παραγωγικής διαδικασίας, άνθρωποι της οποίας ίδρυσαν το Σύλλογο το 2003, το καπνό*** σημαίνει πολλά. Τα παιδικά μας χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με όλη την παραγωγική διαδικασία του καπνού. Όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων ήταν καπνοκαλλιεργητές στο παλιό χωριό αλλά και στα πρώτα χρόνια του νέου όλος ο βίος μας εξαρτάτο από το καπνό. Ο κρεμασμένος σπόρος από τα περσινά φυτά στα σπίτια, η σπορά, τα φυντάνια, η φυτεία, οι γκιόλες που τραβούσαν νερό κατά τη φυτεία, το σπάσιμο, οι κόφες πάνω στα κάρα και μετέπειτα στα αγροτικά και στα τρακτέρ, τα σιρίκια, οι κρεμανταλάδες μέσα στο χωριό, οι κιουντέδες, τα δέματα, ο έμπορας, το ζύγισμα, η καπνοπούληση είναι εικόνες που δεν θα φύγουν ποτέ από τα μάτια μας όσο ζούμε. Για μας ο καπνός ήταν τρόπος ζωής. Το καλοκαίρι σήμαινε βελόνιασμα με παρέες, πρωινή κουβέντα, ανάλυση της χτεσινής ημέρας αλλά και γενικότερα των τεκταινόμένων στο χωριό. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς τη μυρωδιά του φρέσκου καπνού, γνωρίζαμε τις καλές βελόνες και ο καθένας διάλεγε τις δικές του, για όποιους δεν καλλιεργούσαν οι γονείς τους εκ περιτροπής πήγαιναν κάθε μέρα και σε διαφορετικό σπίτι για να βοηθήσουν στο βελόνιασμα.
Ο καπνός για μας αποτελούσε την αφορμή να ενώνονται τα γειτονικά σπίτια, να έρχονται σε επαφή οι άνθρωποι, να μοιράζονται όλοι μαζί τις χαρές και τις λύπες του χωριού, να γνωρίζονται, να ερωτεύονται, να παντρεύονται μεταξύ τους. Η καλλιέργεια του καπνού δημιουργούσε κοινά ενδιαφέροντα στους κατοίκους του χωριού και κοινές ανησυχίες. Όλοι μαζί περίμεναν τις βροχές του Ιούνη για να ποτιστούν τα φρεσκοφυτεμένα, όλοι μαζί ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο χαλάζι, όλοι μαζί αντιμετώπιζαν τις αρρώστιές του και γενικότερα η καλλιέργεια αυτή αποτελούσε τον ενωτικό κρίκο της διαβίωσης στο Κουρου Ντερε.
Είμαστε υπερήφανοι ως Σύλλογος, γιατί το λιθάρι που βάζουμε στην καταγραφή της τοπικής ιστορίας, πάντα μέσω του ακούραστου συγγραφέα Βασίλη Μυλωνά περιλαμβάνει ένα πλουσιότατο λεξιλόγιο, λέξεων που σήμερα ξεχάστηκαν. Σε κάποιους από σας μπορεί να μην λένε τίποτε αλλά για εμάς σημαίνουν πολλά και μας δημιουργούν ρίγη συγκίνησης οι λέξεις: κουμσάλια, σιρίκια, κίρντισμα, βεργαλάκι, κιουντές, πρώτες, δεύτερες, τρίτες, ούτσια, ούτσαλτια, σαι, τσεμπέλια, οτζάκια. Η μελέτη του βιβλίου, αποτελεί ευκαιρία για επαφή με τις έννοιες τούτες ακόμη και για αυτούς που δεν είδαν ποτέ καπνό.
Το έργο αυτό του κυρίου Μυλωνά το αφιερώνουμε στην μνήμη όλων των καπνοκαλλιεργητών του Ξεριά που δεν υπάρχουν πια, οι οποίοι με την καλλιέργεια του καπνού, κατάφεραν να ριζώσουν, όντας ξεριζωμένοι από την πατρίδα τους, στον άγονο τούτο τόπο, κατάφεραν να δαμάσουν τη γη, κατάφεραν να ζήσουν τις οικογένειές τους σε πολύ δύσκολες εγγενείς συνθήκες, οραματίστηκαν μέσω του βιοπορισμού από την καλλιέργεια αυτή ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους και μάλλον τα κατάφεραν. Μακάρι τα βιβλία του Μυλωνά να τους κρατήσουν ζωντανούς για αιώνες στις μνήμες όλων των απογόνων μας, γιατί όπως έλεγαν οι δικοί μου πρόγονοι
Οψεσ’νοί είμες οσημερ’νοί κι 'μες.
Χθεσινοί είμαστε, δεν είμαστε σημερινοί.
Αέναη η ζωή.

Γυμνοσάλιαγκες

Για μας που ζούμε στην επαρχία και είμαστε σε άμεση επαφή με την καταπληκτική ελληνική φύση, είναι οικεία πολλά φαινόμενα τα οποία στο αστικό περιβάλλον είναι σπάνια ίσως και ανύπαρκτα। Για παράδειγμα υπάρχει εξοικείωση με τους ήχους της φύσης (του ανέμου, των ζώων, των πουλιών), με τα χρώματα, με τις μυρωδιές, με τις εναλλαγές των εποχών.

Το φαινόμενο που θα αναλυθεί σήμερα είναι η βροχή, οι διαφορές και οι ομοιότητές της σε αστικό και αγροτικό περιβάλλον καθώς και τα συμπαρομαρτούντα επακόλουθά της.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η βροχή είναι ένα φυσικό φαινόμενο που συνίσταται στην πτώση από τον ουρανό ποσότητας νερού με τη μορφή σταγόνων, λόγω της υγροποίησης των υδρατμών σε ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Όσο ενοχλητική για την ομαλή διαβίωσή μας και για την ψυχολογία μας είναι άλλο τόσο ευεργετική είναι για τη φύση. Προσφέρει το απροσμέτρητης σημασίας ύδωρ στο χώμα, ποτίζει τα φυτά, γεμίζει τις αποθήκες νερού και γενικότερα αποτελεί το ένα από τα δύο βασικά συστατικά (μαζί με τον ήλιο) του θαύματος της χλωρίδας.
Η μυρωδιά που αποπνέει η φύση μετά τη βροχή είναι πολύ χαρακτηριστική και σου δίνει το αίσθημα της καθαριότητας, του ξεπλύματος των πάντων, του νέου ξεκινήματος. Αντίθετα στο αστικό περιβάλλον η μυρωδιά είναι μάλλον δυσάρεστη, λόγω της εξάτμισης των υδρατμών πάνω στο τσιμέντο που ζέχνει, λόγω των λερών ποταμών που σχηματίζονται από την αστική σκόνη.
Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς η βροχή και τα επακόλουθά της σου θυμίζουν απόλυτα την περίοδο που βρισκόμαστε τώρα ακριβώς. Αρχές Οκτωβρίου του 2010 και ζούμε ακόμη μία καταπληκτική προεκλογική περίοδο και μάλιστα αρκετά ιδιάζουσα γιατί για πρώτη φορά εφαρμόζεται το σχέδιο Καλλικράτης με μεγάλη διεύρυνση των δήμων και γιατί κυλά εν μέσω μιας τρομακτικής οικονομικής κρίσης και της διακυβέρνησης της χώρας στην ουσία από ξένες δυνάμεις τις οποίες εμείς δεν ψηφίσαμε να μας κυβερνήσουν.
Η προεκλογική αυτή περίοδος ομοιάζει με τη βροχή από πολλές πλευρές. Καταρχήν γνωρίζουμε όλοι ότι μετά τη βροχή κάνουν την εμφάνισή τους στοιχεία του ζωικού βασιλείου όπως γυμνοσάλιαγκες, σαλιγκάρια, σκουλήκια και ερπετά που έχουν απόλυτα τον ίδιο τρόπο συμπεριφοράς και τις ίδιες συνήθειες με τους πολιτικούς που διεκδικούν την ψήφο μας. Οι τελευταίοι εμφανίζονται στα καφενεία και στη αγορά μόνο αυτήν την περίοδο με μεγάλη συχνότητα, έχοντας χαοτική συμπεριφορά και ιδεολογία, σε μεγάλες παρέες-κονκλάβια και συμπεριφέρονται γλοιωδώς ακριβώς όπως οι σαλίγκαροι και τα σκουλήκια. Το πολύ κακό βέβαια είναι ότι μέχρι τώρα δυστυχώς δεν τιμωρούμε όλοι αυτή τη συμπεριφορά και αφήνουμε τους γυμνοσάλιαγκες να μας πλησιάζουν και να μας μιαίνουν με την επαφή. Η προηγούμενη γενιά (εξηντάρηδες ή γυμνοσάλιαγκες) μας κατέστρεψε. Η δικιά μου γενιά (τριαντάρηδες ή αγχωμένοι, άβουλοι, πραγματιστές) δεν τιμώρησε και μάλλον πάει στράφι. Ας ελπίζουμε στους επόμενους.

DISCOUNT

Είναι πασιφανές και αδιαμφισβήτητο ότι ζούμε στην εποχή που θριαμβεύει το discount, δηλαδή η έκπτωση όχι μόνο σε καταναλωτικά είδη αλλά και σε ιδέες, απόψεις, πολιτική κρίση, κοινωνική ευθύνη, άσκηση της εξουσίας και γενικότερα πολιτισμό।

Το discount παγκοσμίως, εδώ και πολλά χρόνια είναι μια από τις τεχνικές πωλήσεων καταναλωτικών αγαθών. Πρόκειται συνήθως για χαμηλότερης ποιότητας ή μη γνωστής μάρκας αγαθά τα οποία πωλούνται σε μικρότερη τιμή από όμοιά τους και αναφέρονται είτε σε καταναλωτές που δεν έχουν δυνατότητα να αγοράσουν άλλα πιο ακριβά προϊόντα είτε σε άλλους που θεωρούν ότι μπορούν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ανάγκες με φτηνότερα προϊόντα. Έτσι τα discount καταστήματα υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στον ανεπτυγμένο κόσμο και συνυπάρχουν αρμονικά με τα υπόλοιπα.
Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν κάνει την εμφάνισή τους και μάλιστα πολλαπλασιάζονται σαν μανιτάρια τέτοιου είδους καταστήματα. Ο αριθμός τους αυξάνεται ραγδαία γιατί θριαμβεύουν και επικρατούν των ομοίων τους επειδή οι Έλληνες συρρέουν για να αγοράσουν αγαθά, τα οποία είναι χαμηλής ποιότητας και τις περισσότερες φορές άχρηστα, γιατί είναι πάμφθηνα. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στον εξυπνακισμό, τη ματαιοδοξία, το καταφερτζιλίκι και τη μωροφιλοδοξία του νεοέλληνα στοιχεία του χαρακτήρα του που οφείλονται στην γονιδιακή αλλοίωση που υπέστη υπό τον τούρκικο ζυγό. Την επόμενη μέρα ο νεοέλλην του καφενείου θα επαίρεται στους γνωστούς του ότι ψώνισε πάμφθηνα αγαθά, άσχετα αν αυτά είναι άχρηστα ή ακόμη και επικίνδυνα και θα καταλήξουν γρήγορα στις διογκωμένες χωματερές μας.
Όμως αυτή η discount ιδεολογία επικρατεί και στην υπόλοιπη ζωή μας εκτός από τις καταναλωτικές μας συνήθειες. Καταρχάς το discount στυλ ζωής και αντίληψης των πραγμάτων καλλιεργεί σε άκρατο βαθμό η τηλεόραση προβάλλοντας φτηνά και ευτελή προϊόντα σε όλο της το φάσμα από το γελοίο ειδησεογραφικό και ψυχαγωγικό πρωινό, στο κατάπτυστο life style σχεδόν πορνό μεσημεριανό και τέλος στο αιμοσταγές, πολύωρο, εισαγγελικό βραδινό. Και επειδή πια δεν είμαστε ό, τι και όσο διαβάζουμε αλλά είμαστε ό, τι βλέπουμε με μανία στο κουτί, αποκτούμε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τα κάνουμε κτήμα μας και τρόπο ζωής και έκφρασης την επομένη.
Καθ΄ εικόνα και κατ΄ομοίωσίν μας πλασμένοι όμως είναι και οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούν, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ύπνωσή μας και όλος τους ο αγώνας πια δεν είναι η άσκηση της πολιτικής, η επικράτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, το κράτος πρόνοιας, η πρόοδος του λαού, παρά η προσωπική τους προβολή και image making τους. Δεν είναι τυχαίο που και αυτή η κυβέρνηση όπως και η προηγούμενη δίνει τεράστιο βάρος, σχεδόν αποκλειστικά στην επικοινωνία. Δηλαδή το πώς θα περάσει ένα πράγμα επικοινωνιακά, ασχέτως αν είναι επικίνδυνο ή ακόμη και καταστροφικό για το μέλλον μας. Οι φτηνοί λοιπόν πολιτικοί, χρησιμοποιούν το ισχυρότερο μέσο χειραγώγησης στην παγκόσμια ιστορία, την επίσης φτηνή τηλεόραση για την επιβολή των θέλω τους και των πιστεύω των μεγάλων δυνάμεων που στην ουσία μας κυβερνούν, στους discount νεοέλληνες. Και από ότι φαίνεται τα καταφέρνουν άνετα, αν λάβει κανείς υπόψη του την κατάρρευση σε μερικές νύχτες εργατικών δικαιωμάτων, αποτέλεσμα πολυετών αγώνων που συνέβη με διαταγή ξένων δυνάμεων και επεβλήθη στον λαό με λυσσαλέα επικοινωνία και πλύση εγκεφάλου.
Το τραγικότερο όλων όμως και αυτό που θα αφαιρέσει τα θεμέλιά μας και θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, είναι η εφαρμογή της discount ιδεολογίας και στον πολιτισμό. Στο όνομα της περικοπής και της οικονομίας στα πάντα η οποία λανσάρεται άριστα και πείθει - ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ μην ευτελίσουμε και περικόψουμε τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μουσική, τις επιχορηγήσεις σε φορείς που πραγματικά παράγουν πολιτισμό, τη λειτουργία των χώρων που αναπαράγουν πολιτισμό.
Γκρεμίζεται το δικαίωμά μας για δωρεάν παιδεία, για δωρεάν υγεία, για πρόνοια, για εργασία, για ελεύθερη έκφραση, ας μην αφήσουμε να γκρεμιστεί ή να πουληθεί σε κανένα discount market το οικοδόμημα που έχτισε η μεγαλύτερη μεταρρυθμίστρια της μεταπολίτευσης η Μελίνα Μερκούρη και αποτέλεσε μέχρι τώρα τη βάση για τη διαφορετικότητά μας.