DISCOUNT

Είναι πασιφανές και αδιαμφισβήτητο ότι ζούμε στην εποχή που θριαμβεύει το discount, δηλαδή η έκπτωση όχι μόνο σε καταναλωτικά είδη αλλά και σε ιδέες, απόψεις, πολιτική κρίση, κοινωνική ευθύνη, άσκηση της εξουσίας και γενικότερα πολιτισμό।

Το discount παγκοσμίως, εδώ και πολλά χρόνια είναι μια από τις τεχνικές πωλήσεων καταναλωτικών αγαθών. Πρόκειται συνήθως για χαμηλότερης ποιότητας ή μη γνωστής μάρκας αγαθά τα οποία πωλούνται σε μικρότερη τιμή από όμοιά τους και αναφέρονται είτε σε καταναλωτές που δεν έχουν δυνατότητα να αγοράσουν άλλα πιο ακριβά προϊόντα είτε σε άλλους που θεωρούν ότι μπορούν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες ανάγκες με φτηνότερα προϊόντα. Έτσι τα discount καταστήματα υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στον ανεπτυγμένο κόσμο και συνυπάρχουν αρμονικά με τα υπόλοιπα.
Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν κάνει την εμφάνισή τους και μάλιστα πολλαπλασιάζονται σαν μανιτάρια τέτοιου είδους καταστήματα. Ο αριθμός τους αυξάνεται ραγδαία γιατί θριαμβεύουν και επικρατούν των ομοίων τους επειδή οι Έλληνες συρρέουν για να αγοράσουν αγαθά, τα οποία είναι χαμηλής ποιότητας και τις περισσότερες φορές άχρηστα, γιατί είναι πάμφθηνα. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στον εξυπνακισμό, τη ματαιοδοξία, το καταφερτζιλίκι και τη μωροφιλοδοξία του νεοέλληνα στοιχεία του χαρακτήρα του που οφείλονται στην γονιδιακή αλλοίωση που υπέστη υπό τον τούρκικο ζυγό. Την επόμενη μέρα ο νεοέλλην του καφενείου θα επαίρεται στους γνωστούς του ότι ψώνισε πάμφθηνα αγαθά, άσχετα αν αυτά είναι άχρηστα ή ακόμη και επικίνδυνα και θα καταλήξουν γρήγορα στις διογκωμένες χωματερές μας.
Όμως αυτή η discount ιδεολογία επικρατεί και στην υπόλοιπη ζωή μας εκτός από τις καταναλωτικές μας συνήθειες. Καταρχάς το discount στυλ ζωής και αντίληψης των πραγμάτων καλλιεργεί σε άκρατο βαθμό η τηλεόραση προβάλλοντας φτηνά και ευτελή προϊόντα σε όλο της το φάσμα από το γελοίο ειδησεογραφικό και ψυχαγωγικό πρωινό, στο κατάπτυστο life style σχεδόν πορνό μεσημεριανό και τέλος στο αιμοσταγές, πολύωρο, εισαγγελικό βραδινό. Και επειδή πια δεν είμαστε ό, τι και όσο διαβάζουμε αλλά είμαστε ό, τι βλέπουμε με μανία στο κουτί, αποκτούμε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τα κάνουμε κτήμα μας και τρόπο ζωής και έκφρασης την επομένη.
Καθ΄ εικόνα και κατ΄ομοίωσίν μας πλασμένοι όμως είναι και οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούν, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ύπνωσή μας και όλος τους ο αγώνας πια δεν είναι η άσκηση της πολιτικής, η επικράτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, το κράτος πρόνοιας, η πρόοδος του λαού, παρά η προσωπική τους προβολή και image making τους. Δεν είναι τυχαίο που και αυτή η κυβέρνηση όπως και η προηγούμενη δίνει τεράστιο βάρος, σχεδόν αποκλειστικά στην επικοινωνία. Δηλαδή το πώς θα περάσει ένα πράγμα επικοινωνιακά, ασχέτως αν είναι επικίνδυνο ή ακόμη και καταστροφικό για το μέλλον μας. Οι φτηνοί λοιπόν πολιτικοί, χρησιμοποιούν το ισχυρότερο μέσο χειραγώγησης στην παγκόσμια ιστορία, την επίσης φτηνή τηλεόραση για την επιβολή των θέλω τους και των πιστεύω των μεγάλων δυνάμεων που στην ουσία μας κυβερνούν, στους discount νεοέλληνες. Και από ότι φαίνεται τα καταφέρνουν άνετα, αν λάβει κανείς υπόψη του την κατάρρευση σε μερικές νύχτες εργατικών δικαιωμάτων, αποτέλεσμα πολυετών αγώνων που συνέβη με διαταγή ξένων δυνάμεων και επεβλήθη στον λαό με λυσσαλέα επικοινωνία και πλύση εγκεφάλου.
Το τραγικότερο όλων όμως και αυτό που θα αφαιρέσει τα θεμέλιά μας και θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, είναι η εφαρμογή της discount ιδεολογίας και στον πολιτισμό. Στο όνομα της περικοπής και της οικονομίας στα πάντα η οποία λανσάρεται άριστα και πείθει - ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ μην ευτελίσουμε και περικόψουμε τον κινηματογράφο, το θέατρο, τη μουσική, τις επιχορηγήσεις σε φορείς που πραγματικά παράγουν πολιτισμό, τη λειτουργία των χώρων που αναπαράγουν πολιτισμό.
Γκρεμίζεται το δικαίωμά μας για δωρεάν παιδεία, για δωρεάν υγεία, για πρόνοια, για εργασία, για ελεύθερη έκφραση, ας μην αφήσουμε να γκρεμιστεί ή να πουληθεί σε κανένα discount market το οικοδόμημα που έχτισε η μεγαλύτερη μεταρρυθμίστρια της μεταπολίτευσης η Μελίνα Μερκούρη και αποτέλεσε μέχρι τώρα τη βάση για τη διαφορετικότητά μας.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ

Ένα φαινόμενο που συναντάται σε ορισμένους καλλιτέχνες και κατά την προσωπική μου εκτίμηση, τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, είναι η εξύμνηση σε κάποια σημεία του έργου τους, της πατρίδας τους, του τόπου που γεννήθηκαν ή και συνεχίζουν να ζουν. Οι καλλιτέχνες αυτοί, δείχνουν με τις δημιουργικές αναφορές στον τόπο τους, ότι τα παιδικά, εφηβικά αλλά και τα ύστερα χρόνια τους σημαδεύτηκαν από αυτόν, ότι έζησαν πραγματικά και σε όλες της τις διαστάσεις τη ζωή τους εκεί, απέκτησαν ειλικρινείς σχέσεις με τους ανθρώπους και εμπνεύστηκαν από αυτόν μακρινά ταξίδια πριν καν φύγουν μακριά.
Στη σημερινή ανάρτηση θα γίνει μια αντιπαραβολή τοπικιστικών αναφορών στο έργο ενός μεγάλου Έλληνα ποιητή που έχει φύγει απ’ τη ζωή του Γιάννη Σκαρίμπα για τη μούσα του την Χαλκίδα και δυο σύγχρονων τραγουδοποιών και ερμηνευτών ταυτόχρονα που ίσως δυο γενιές μετά τους κατατάσσουν και αυτούς στην κατηγορία των μεγάλων ποιητών, του Αργύρη Μπακιρτζή για τη μούσα του την Καβάλα και του Θανάση Παπακωνσταντίνου για την πολυαγαπημένη του Λάρισα.
Ο κυρ Γιάννης ο Σκαρίμπας λοιπόν εκτός από τη συλλογή διηγημάτων του 1973 ‘Τυφλοβδομάδα στη Χαλκίδα’, τις αποστροφές του λόγου του όπως η αναφορά του στο ρεύμα του σουρεαλισμού ότι ‘κυλάει μέσα του σαν την παλίρροια του Ευρίππου’ και το εκπληκτικό σπασμένο καράβι που εμπνεύστηκε από τον Ευβοϊκό, σε δυο κατακπληκτικά ποιήματα υμνεί όπως κανείς άλλος την πόλη στην οποία έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

ΧΑΛΚΙΔΑ(από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)
Νάν' σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότοςκι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη!νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη–ένας λυπημένος πιερότος!
Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα,ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτοςήμουν –στ' όνειρό μου είδα– Περικλέτος,πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα…
Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποιπάν' σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάριατά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι.
Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σουκι είμαι ακόμα ωραίος σάν τό Μάη μήνα,κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνακαί νά κλαίω εγώ στά γόνατά σου.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Έτσι νάν' σπασμένοι, νά φυσά απ' τό νότοκαί μέ πίλο κλόουν νά γελάς, Χαλκίδα:Άχ, νεκρόν στό χώμα –νά φωνάζεις– είδαέναν μου ακόμη πιερότο! . . .

Στάδιον δόξης(συλλογή Εαυτούληδες 1950)
Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι' αντάραοι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα...
Κι ως αρπώντας με μ' έβγαλαν σηκωτόν απ' την πόλη(με καμπούρες κι αλλήθωροι — με στραβή άλλα αρίδα).όλα εκεί με τριγύρισαν και με δείξαν — χαχόλοι —κει βαθιά, τη Χαλκίδα:
... Βλέπεις μαιτρ —μου φωνάξανε— τη Χαλκίδα την είδεςόπου συ μες στα φάλτσα-σου μόνον, ήξερες ν' άρχεις;Νά τα έργα-σου, οι πόθοι-σου — όλοι εμείς — φασουλήδες,νά και συ θιασάρχης!...
Τι ντεκόρ ανισόρροπο που με μύτη γελοίαμαιτρ μπεκρής το σκεδίαζε στό 'να πόδι να στέκει.ήταν κει, λες και χτίστηκε με γλαρή κιμωλία,όρθιο η πόλη λελέκι...
Κι ω Θεέ-μου, τι θίασος, τι λερή συνοδείαεαυτούληδων (τούτοι-μου), να μοιράσουν σαν λύκοιμεταξύ-τους — για ρόλους-των — κάθε μια-μου αηδία,κάθε τι ρεζιλίκι..
Κι είμαι γω θιασάρχης-τους; Αλς κουρσούμ τώρα εξώληςκαι προώλης-τους (τέλειος να μαθαίνω τους ρούμπες),νά μ' αυτούς τους παλιάτσους-μου θα κινήσω στις πόλειςμε κραυγές και με τούμπες!...
Κι ως στα πάλκα η φάτσα-μου γελαστή θα προβαίνει(αχ, κι η πρόγκα — τι δόξα-μου!.,. — σ' ουρανούς θα με σύρει)η Χαλκίδα εκεί πισω-μου θα φαντάζει χτισμένησαν από —τεμπεσίρι...

Ο δεύτερος στη σειρά Αργύρης Μπακιρτζής ύμνησε την Καβάλα μέσα από τους στίχους των τραγουδιών του:

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΤΗ ΜΥΡΟΒΟΛΟ
Από το πάρκο στη Μυροβόλο το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο
το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο από το πάρκο στη Μυροβόλο
Αντανακλά το χαμόγελό σου και με διαλύει στο φως

Τ’ αχτένιστα μαλλιά σου καλέ μου, χθες ήταν καλοχτενισμένα
χθες ήταν καλοχτενισμένα, τ’ αχτένιστα μαλλιά σου καλέ μου
Δείχναν πως θα παχύνεις
Κι οι μπότες, που δε φοράς ποτές σου, είχανε γίνει σύμβολο

Ένα φιλάκι, δεν είναι δράμα μην το παιδεύεις με τόσες ιδέες
Έτσι από δράμα σε δράμα ξεπέφτεις και επανάσταση πάλι ζητάς

Πες του μπαμπά σου όταν σε φιλάει να μη φοράει τα μαύρα γυαλιά
Γιατί σκιάζουν τα ωραία σου μάτια
Και μες στη σκιά τους τους άλλους κοιτάς

Από το πάρκο στη Μυροβόλο το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο
το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο από το πάρκο στη Μυροβόλο
Αντανακλά το χαμόγελό σου και μ’ εκτινάσσει στο φως

ΤΟ ΠΟΛΛΑΠΛΟ ΣΟΥ ΕΙΔΩΛΟ
Συχνάζεις στο μικρό καφέ, κι εγώ στη Μυροβόλο
Έτσι που όσο κι αν θέλουμε, ποτές δεν θα ιδωθούμε

Εγώ ξυπνώ απ’ τις εφτά, κι εσύ το μεσημέρι
κι όταν τινάζω τα χαλιά, στο βόλεϊ πάντα τρέχεις

Στην παμπ πηγαίνεις στις εννιά, εγώ έντεκα με μία
Έτσι που όσο κι αν θέλουμε, ποτές δεν θα ιδωθούμε

Μα πού θα πάει ο καιρός, κι οι βουλισμένοι χρόνοι
Θε να ’ρθει κάποιο σούρουπο ξανά ν’ ανταμωθούμε

Αντιστοίχως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου

ΠΑΣΤΑ ΜΕ ΚΕΡΑΣΑΚΙ
Μια πάστα η ζωή
κι η ΑΕΛ το κερασάκι
Κι όλα όσα θέλω για να πω
τα τρώει το ποταμάκι

Μονάχα ο δόκτωρ Ιπποκράτης
το 'χει πάρει είδηση
κι αφήνοντας το βάθρο πού και πού
στις όχθες πάει να ψαρέψει το μυστικό

Βεγγέρα, Μούσες, Μονοπώλιο, Μπραζίλ και Λάμπα
της πόλης οι μοιραίοι εξασκούνται στο μπλαζέ
Στη σκοτεινή πλευρά τελώνια λευτερώνονται
και τατουάζ γεμάτα αχ και βαχ
στου Πηνειού τις λεύκες χαράζουνε

Σκυφτός στης ΔΕΥΑΛ τα χαρακώματα μετράω
τις Κυριακές που ακόμα η πλάτη μου θα φορτωθεί
Πίσω απ' τους δύστροπους φακούς μου
της μυωπίας την κοιτώ
Μια παντρόνα να μ' ορέγεται
και να με περιπαίζει η Λάρισα

ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Μες την κοιλά- -όπως τα λέω-
μες την κοιλάδα των Τεμπών
φόβος των μη-χανοδηγών


Είναι ένας γέ -όπως τα λέω-
είναι ένας γέρο-πλάτανος
μαγκούφης και παράφορος

Που πίνει απ' το - πως τα λέω-
που πίνει απ' το θολό νερό
του ποταμού το ιερό

Πίνει κι απλώ- -όπως τα λέω-
πίνει κι απλώνει ρίζωμα
βαθιά μέσα στα ανείπωτα

Κι όποτε παί- -όπως σας λέω-
κι όποτε παίρνει ανάποδες
γέρνει και πέφτει στις γραμμές

Πιάνει το τρέ- -όπως τα λέω-
πιάνει το τρένο από τ' αυτί:
Μην τη περνάς τη Γευγελή

Μένα μου το -όπως τα λέω-
μένα μου το 'πε ο Πηνειός
το μυστικό ο φλύαρος

Πως ήταν ά- -όπως τα λέω-
πως ήταν άνθρωπος παλιά
κι είχε παιδιά στην ξενιτιά


Μεγάλη παρακαταθήκη λοιπόν για τους ανθρώπους ενός τόπου, η εξύμνησή του από έναν καλλιτέχνη και μεγάλη τιμή για την ίδια τη γη, αυτή που γέννησε αυτούς τους ανθρώπους γιατί τούτο δείχνει πως έχει μπόλικο υλικό και αύρα για να τους εμπνέει.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Χωρίς ιδιαίτερα σχόλια από μέρους μου, στη σημερινή ανάρτηση θα παραθέσω λίγα χωρία που γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν και δείχνουν την προσπάθεια επέμβασης των μεγάλων δυνάμεων στην Ελλάδα, τον αέναο αγώνα τους να ελέγξουν ομάδες του λαού μας, να μας κρατάν διχασμένους μέχρι ροής αδελφικού αίματος και να μας διατηρούν για πάντα υποδουλωμένους και παρηκμασμένους. Κι εμείς αντί να τους δώσουμε μια κλωτσιά πανηγυρίζουμε που έχουμε κοινό νόμισμα και είμαστε ‘Ευρωπαίγοι’.


· "Τους κατατρέξανε οι Ευρωοπαίγοι τους δυστυχείς Ελληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων, τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα διά να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Αγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους κι ο Μέτερνικ της Αουστρίας Αουστριακούς - κι όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χερότερα κι από τους Τούρκους".
Ι. Μακρυγιάννης 6 του Ιούλη 1827

· Οι ξυπόλητοι και γυμνοί αυτήνοι ολίγοι Έλληνες πήραν τα σπαθιά και τα ντουφέκια των Τούρκων και τους ζαιρέδες και ούλα τα αναγκαία του πολέμου. Οι ανθρωποφάγοι (=Ευρωπαίοι) φτόνησαν αυτό και μας έσπειραν την αρετή τους δηλαδή διχόνοια, φατρία κατασκοπεία δηλαδή τις ακαθαρσίες τους κι έφτασαν την πατρίδα μας ‘παλιοψάθα’ κι αφού μας γύμνωσαν από αρετή και πατριωτισμό να θέλουν άλλος την Αγγλία άλλος τη Γαλλία και άλλος την Μπαυαρία και να κάνουν συχνούς εμφυλίους πολέμους .…και χάθη όλο το άνθος των Ελλήνων στους εμφυλίους πολέμους….
Ι. Μακρυγιάννης

· Προς τους Έλληνας
EΛΛHNEΣ ! !Προσκεκλημένος από την εμπιστοσύνην των ενδόξων και μεγαλοψύχων μεσιτών, δια της κραταιάς βοηθείας των οποίων απεπερατώσατε ενδόξως τον της καταστροφής πόλεμον τον υπέρ το δέον παρεκταθέντα, προσκεκλημένος προσέτι και από την ιδίαν σας ελευθέραν εκλογήν, αναβαίνω εις τον θρόνον της Ελλάδος δια να εκπληρώσω όσας υποχρεώσεις ανέλαβα δεχθείς το προσφερθέν μοι βασιλικόν στέμμα, τόσον προς εσάς, όσον και προς τας μεσιτευούσας μεγάλας Δυνάμεις. (...)
OΘΩN O A΄EΛEΩ ΘEOY BAΣIΛEYΣ THΣ EΛΛΑΔΟΣ

· Τέτοιοι είστε εσείς, τέτοιοι είναι κ’ οι οπαδοί σας. Φανήκετε όλοι τι αξίζετε και τι κάμετε εις την πατρίδα αρχή και τέλος. Σας θεωρούσαν οι μέσα και οι έξω πως κάτι ήσασταν· κ’ είστε ό,τι είστε. Ήσασταν ό,τι θεωρούσαν οι Ευρωπαίοι τον Σουλτάνο και δεν τολμούσαν να του αφαιρέσουν τον τίτλο του «Γκρανσινιόρη». Όσο έλεπαν το τζαμί εις την Βγιέννα σκιάζονταν κ’ έτρεμαν να μην πάγη και παραμέσα και φκειάση κι’ άλλα τζαμιά. Κι’ από αυτόν τον φόβον κάποτε του πλέρωναν και φόρον. Κι’ όταν βήκαν μια χούφτα άνθρωποι και τους απόδειξαν ότι δεν έχει πλέον ο Γκρανσινιόρης μαστόρους να χτίση τζαμιά, ότι θα πέσουν κι’ αυτά οπού έχει, από τότε τον λένε «ο Τούρκος». Και δι’ αυτό οι ευεργέτες μας βάνουν τα φώτα τους να μας προκόψουν. Όμως και χωρίς κανένας από αυτούς να μας πειράξη μ’ έργα, ας είστε καλά εσείς οπού δεν αφήσετε κανένα κουσούρι και μας καταντήσετε τέτοιους οπού ειμαστε.
Ι. Μακρυγιάννης

· Στον ευρωπαϊκό Τύπο η Ελλάδα αναφερόταν ως "φωλέα ληστών και πειρατών", "χώρα ημιβαρβάρων", "εντροπή δια τον πολιτισμόν". Σε επίσημα κείμενα διατυπωνόταν η άποψη ότι η Ελλάδα "τίθεται εκτός του κύκλου των εξευγενισμένων κρατών" και ότι "αι ληστείαι συμφωνούνται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα χρήματα". Η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε το γεγονός και η αγγλική κυβέρνηση στη Βουλή χαρακτήριζε την ελληνική κοινωνία ανάξια για οποιαδήποτε υποστήριξη.
Μετά τη σφαγή στο Δήλεσι αρχές Απριλίου 1870 (WIKIPEDIA).

Καμία σχέση των προαναφερθέντων με πραγματικά (σημερινά) πρόσωπα και πράγματα και κανένας παραλληλισμός εποχών και επαναληψιμότητα της ιστορίας μην περνάει από το πονηρό και φτονερό μυαλό σας.
Ουδέν περαιτέρω σχόλιον.

Αντεπίθεση στα ληστρικά μέτρα

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε γύρω μας μια παράσταση βγαλμένη κατευθείαν από το μυαλό του Ιονέσκο. Τους κυβερνώντες της χώρας να κινδυνολογούν εκθέτοντας κάθε μέρα τη χώρα μας στο εξωτερικό, με σκοπό να κερδίσουν πόντους στο επικοινωνιακό παιχνίδι και να περάσουν τα μέτρα που μας επιβάλλει η σκληρή ευρωπαϊκή ελίτ, με όσο το δυνατόν μικρότερες αντιδράσεις από την κοινωνία. Σ’ αυτό συνεπικουρούν δυο πολύ σημαντικοί παράγοντες: Ο πρώτος είναι το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν ανέκαθεν και είναι στον κομματικό μηχανισμό του κόμματος που κυβερνά τώρα τον τόπο και ο δεύτερος είναι ότι η πλειονότητα των μέσων ενημερώσεως που καταστρατηγούν σε ποσοστό 80% την άποψη του λαού είναι καταφανέστατα με το ΠΑΣΟΚ. Εξ’ ου και οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις που τάχα θέλουν το συντριπτικό ποσοστό του λαού να συμφωνεί με τα μέτρα που μας αναγκάζουν να πάρουμε οι Γαλλογερμανοί.
Ας κάνουμε όμως μια γενική θεώρηση του πράγματος και της κατάστασης που βρισκόμαστε. Κατ΄ αρχάς πρέπει να ομολογήσουμε όλοι ότι πληρώνουμε παλιές αμαρτίες που ξεκινούν από την αρχή της μεταπολίτευσης και κορυφώνονται ραγδαία την τελευταία πενταετία. Η Ευρώπη στην οποία μας έμπασε ο ‘εθνοσωτήρας’ Καραμανλής ο γεροντότερος και μας ένωσε νομισματικά ο ‘μεταρρυθμιστής’
Σημίτης τόσα χρόνια μας ενίσχυε οικονομικά και εμείς όχι μόνο δεν εκμεταλλευτήκαμε την πριμοδότηση για να εκσυγχρονιστούμε και να εξομοιωθούμε μ΄ αυτούς αλλά συνεχίσαμε τις Τουρκολογίες μας, τη διαφθορά, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, τις κοινωνικές αδικίες, τον εύκολο πλουτισμό κάποιων εις βάρος των πολλών. Η συμπεριφορά αυτή εκτραχύνθηκε την πενταετία που μας πέρασε και το αποτέλεσμα ήταν πολλαπλά κακό: Απογράψαμε και εμφανίσαμε στην Ευρώπη, με εκδικητική διάθεση για τους προηγούμενους, τις λοβιτούρες που κάναμε για να ενωθούμε νομισματικά με την Ευρώπη και το σημαντικότερο που μας ώθησε κοντά στον γκρεμνό, εμφανίσαμε μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 25% αυξάνοντας τον εθνικό πλούτο με άτυχο σκοπό την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αυτό επισημοποίησε αυτό που όλοι μας παρατηρούσαμε ότι ζούσαμε με δανεικά και η ευμάρεια την οποία βιώναμε ήταν εικονική, ήταν μια πελώρια φούσκα. Ξαφνικά από χώρα πρωτογενούς παραγωγής μέσα σε δέκα χρόνια γίναμε χώρα παροχής υπηρεσιών και χώρα επιστημόνων χωρίς παραγωγή. Τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και αφού εθελοτυφλώντας αφήσαμε τη φούσκα να μεγαλώνει, ήρθε η ώρα να τα διορθώσουμε αλλά μάλλον ο τρόπος που έχει επιλεγεί είναι παντελώς λανθασμένος. Η κυβέρνηση που ως αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι επιβάλλει μόνο έμμεσους φόρους, το πιο άδικο πράγμα που έχει εφεύρει ο καπιταλισμός, με πρόσχημα τις διαταγές των ευρωπαίων κάνει κάτι πολύ χειρότερο: Επιβάλλει εκ νέου έμμεσους φόρους και μάλιστα σφοδρότερους, μειώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων (το εύκολο), κόβει ολόκληρα δώρα. Όλα αυτά αφαιρούν από την μεγάλη πλειονότητα του λαού περίπου το 30% του εισοδήματός του. Έτσι η κυβέρνηση κοντόφθαλμα κερδίζει 4 δισεκατομμύρια ευρώ τώρα και χάνει τα τριπλάσια σε ένα χρόνο. Και εξηγούμαι: Αφαιρώντας ζωτικό εισόδημα από τον λαό που είναι ο κύριος καταναλωτής σήμερα μειώνεις την αγοραστική του δύναμη με αποτέλεσμα να σπάζεις το κυριότερο γρανάζι της μηχανής της λειτουργίας της αγοράς. Μειώνεις με τον τρόπο αυτό τα έσοδά σου από τον φόρo προστιθέμενης αξίας, από τον φόρο εισοδήματος εργατών, υπαλλήλων και επαγγελματιών, κλείνεις επιχειρήσεις, αυξάνεις ραγδαία την ανεργία και τον κοινωνικό αναβρασμό, αυξάνεις την υπερσυγκέντρωση πλούτου σε πολύ λίγους, ευνοείς τα μονοπώλια, επιτείνεις την ύφεση, δίνεις το δικαίωμα στον Βγενόπουλο να ονομάζει την πολιτική σου σοσιαλιστικό καπιταλισμό και όλα αυτά γιατί οι Ευρωπαίοι στων οποίων το άρμα σέρνεσαι αναγκαστικά θέλουν να διατηρούν σκληρό νόμισμα απέναντι σε δολάριο και νομίσματα ανατολής για λόγους πρεστίζ. Η μόνη παρέμβαση η οποία διάβασα τον τελευταίο καιρό που προτείνει λύσεις σοβαρές, ρεαλιστικές αλλά και ρηξικέλευθες έξω από το δεδομένο που ζούμε τώρα είναι του Κου Τάκη Φωτόπουλου στη Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 27/2/2010 και παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο χωρίο:

Από την άλλη μεριά όμως, θα μπορούσε να προταθεί ένα εναλλακτικό «πακέτο» μέτρων σαν το παρακάτω που, ακόμη και στο υπάρχον σύστημα της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», θα μπορούσε να εξασφαλίσει:
την έξοδο από τη σημερινή δημοσιονομική κρίση (όχι βέβαια από τη χρόνια οικονομική κρίση που είναι συνάρτηση μακροπρόθεσμων ριζικών αλλαγών στην παραγωγική και καταναλωτική δομή χώρας), χωρίς το σημερινό πετσόκομμα κοινωνικών κατακτήσεων, τη μαζική ανεργία και τη φτώχεια για δεκαετίες,
πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη (όχι αυτή που επικαλείται η κυβέρνηση!) για την έξοδο από την κρίση, επιβάλλοντας σε αυτούς που κυρίως ωφελήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια από τον υπέρογκο δανεισμό, να πληρώσουν το χρέος από τις πελώριες περιουσίες που συγκέντρωσαν με την φοροδιαφυγή, αισχροκέρδεια κ.λπ.,
τη δημιουργία των προϋποθέσεων για οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) και υπέρβαση του άσκοπου καταναλωτισμού στο μέλλον.
Η θεμελιακή προϋπόθεση για ένα παρόμοιο πακέτο μέτρων είναι η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στο οικονομικό επίπεδο που σήμερα έχει καταλυθεί. Αυτό συνεπάγεται την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη ―λύση που προτείνουν ακόμη και ορθόδοξοι οικονομολόγοι του Χαρβαρντ (με άλλο βέβαια σκεπτικό και σαν προσωρινό μέτρο) σε αντίθεση με τους δικούς μας φωστήρες «αριστερούς» διανοούμενους που προβλέπουν τη συντέλεια του κόσμου από παρόμοια ενέργεια! Για να μην είναι όμως οδυνηρή η διαδικασία αυτή, θα πρέπει να συνδυαστεί με ένα συμπληρωματικό «πακέτο» μέτρων όπως τα παρακάτω, που θα γίνουν εφικτά μετά την έξοδο από την ΟΝΕ και τη συνακόλουθη αποδέσμευση μας από το Σύμφωνο Σταθερότητας:
1) λογική υποτίμηση της «νέας δραχμής» που θα εισαγόταν στη θέση του Ευρώ ―πράγμα που θα έκανε φτηνότερο τον τουρισμό και τα εξαγωγικά προϊόντα μας που τώρα υποφέρουν από το ακριβό Ευρώ που επιβάλλει το Διευθυντήριο, ενώ συγχρόνως θα έκανε ακριβότερα τα εισαγόμενα προϊόντα ―πράγμα που θα έδινε σημαντική προστασία στην ντόπια αγροτική και βιοτεχνική παραγωγή. Τα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης θα μπορούσαν να επιχορηγούνται (για να μην κτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα), με χρήματα από τα έσοδα που θα προέκυπταν από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας, ενώ έλεγχοι στις τιμές θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν τις μη απαραίτητες ανατιμήσεις

2) Επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους (με την απειλή κήρυξης άμεσης χρεοκοπίας, δηλαδή στάσης των πληρωμών τοκοχρεωλυσίων σε περίπτωση μη αποδοχής της), με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την αντιστάθμιση των συνεπειών της υποτίμησης στο υπάρχον χρέος

3) Σταδιακή αποπληρωμή του Χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από ένα άκρως προοδευτικό έκτακτο φόρο ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. για περιουσίες πάνω από 1 εκ. Ευρώ, που βρίσκονται είτε στην Ελλάδα είτε σε καταθέσεις του εξωτερικού), με παράλληλη εισαγωγή αυστηρών ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου, ώστε να σταματήσει η συνεχής εκροή κεφαλαίων των ελίτ που μόνο τους τελευταίους μήνες ξεπερνά τα 10 δις Ευρώ, και να ελεγχθεί η κερδοσκοπία.
Ο συνδυασμός των μέτρων αυτών θα σήμαινε περισσότερες δουλειές και εισοδήματα, καθώς και μείωση της πελώριας ανισοκατανομής εισοδήματος, αντί για την ανεργία, τη φτώχεια και τη μεγαλύτερη ανισότητα που μας καταδικάζουν οι Ευρωπαϊκές και ντόπιες ελίτ. Εάν λοιπόν η πολιτική ελίτ ενδιαφέρεται έστω για τα προσχήματα «δημοκρατικότητας», ας προχωρήσει σε άμεσο δημοψήφισμα για την έγκριση ή απόρριψη των ληστρικών μέτρων, ώστε να συζητηθούν δημόσια οι εναλλακτικές προτάσεις, εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι όροι απόλυτης ισηγορίας στα ΜΜΕ. Εάν, αντίθετα, η κυβέρνηση επιλέξει τη «νομιμοποίηση» των μέτρων με βάση τις δημοσκοπήσεις, δικαιολογημένα, θα χαρακτηριστεί ―ιδιαίτερα αν αρχίσει να καταφεύγει στη βία για να καταπνίξει τη λαϊκή αντίδραση (όπως ήδη άρχισε να κάνει)― «κοινοβουλευτική χούντα» και θ’ αντιμετωπιστεί ανάλογα...

Τοπικιστικός ρατσισμός

Είναι γενικότερα συχνό φαινόμενο να βρίσκουμε μπροστά μας ανθρώπους που ασχολούνται με την τοπική αυτοδιοίκηση (δήμαρχοι, νομάρχες, σύμβουλοι κλπ), οι οποίοι στο όνομα μικροπολιτικών συμφερόντων, σκοπιμοτήτων και γνωριμιών δρουν και συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν συνάδει με τη θέση τους, με τον πολιτισμό του λαού μας, με τις εν γένει ευθύνες τους.
Ως ένα σημείο αυτό μας έχει γίνει συνήθεια και φτάσαμε στο σημείο η τοπική πολιτική σε μεγάλο ποσοστό να ασκείται από ανθρώπους καιροσκόπους, επικοινωνιακούς τύπους, κομματάρχες, άτομα με πολλές γνωριμίες και κρίσιμες θέσεις ανεξάρτητα από την αξιοσύνη τους, τη μόρφωσή τους, τη δύναμη της διεκδίκησης, την επιρροή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή, τον ρεαλισμό, το όραμα για τον τόπο τους και τη δυνατότητα πραγματοποίησής του. Συμπεράναμε ως λαός ότι με τον τρόπο και το κριτήριο που ψηφίζουμε, αυτό μας αξίζει και επαναπαυτήκαμε σ’ αυτό.
Καλά ως εδώ και ως ένα σημείο μας έγιναν τρόπος ζωής αλλά όταν ορισμένες συμπεριφορές υπερβαίνουν τα εσκαμμένα τότε πραγματικά βγαίνεις απ’ τα ρούχα σου και αξίζει να τα αναφέρεις για να τα κάνεις γνωστά στους διπλανούς σου, και να προστατεύεις ανθρώπους που εκτίθενται σε επικίνδυνες απόψεις κατά τη γνώμη σου.
Το Σάββατο λοιπόν 31/1/2010 στο κλειστό γυμναστήριο Φίλιππος Αμοιρίδης της Ξάνθης άνοιξαν οι εκδηλώσεις για το πανελλήνιας εμβέλειας καρναβάλι της πόλης, με μια καταπληκτική συναυλία της Emma Shapplin μιας παγκόσμιας φήμης τραγουδίστριας. Πράγματι μια μεγάλη πολιτισμική παρέμβαση σε πολύ δύσκολους καιρούς για μια πόλη η οποία διακρίνεται για τον πλούτο των εκδηλώσεών της και των πολιτιστικών παρεμβάσεών της. Στη συναυλία αυτή όπως είναι φυσιολογικό παρίστατο κόσμος από διπλανούς νομούς και κοντινές πόλεις που ήρθε να την παρακολουθήσει. Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί άσχετοι με τα υπόλοιπα τεκταινόμενα της πόλης αυτής έγιναν μάρτυρες και θεατές του εναρκτήριου λόγου των εκδηλώσεων του δημάρχου της πόλης αυτής, ο οποίος περιείχε μπόλικη από μικροπολιτική, σκοπιμότητα, διάθεση αυτοπροβολής και διδαχή της έννοιας τοπικισμός.
Παραθέτουμε ορισμένα κρίσιμα χωρία αυτούσια και επεξηγούμε παρακάτω:

‘Η Ξάνθη έχει συνδέσει το όνομά της με κορυφαίες διοργανώσεις γιατί πολύ απλά θα έλεγα πως είναι γονιδιακό μας στοιχείο ο πολιτισμός, ως έκφραση δημιουργίας. Μια ερωτική ατμόσφαιρα που διαπερνά τα πάντα και που σε συνδυασμό με τη διονυσιακή επιρροή που έχει το καρναβάλι καταλήγει σε μια πληρότητα έκφρασης και διασκέδασης, πέρα από στερεότυπα. …Η Ξάνθη γιορτάζει παρότι απέχουν οι βουλευτές της…και το σύνολο της πολιτειακής της ηγεσίας. Η Ξάνθη είναι και θα είναι πρότυπο πολιτισμού για όλη την περιοχής μας! Το Ξανθιώτικο Καρναβάλι ένα πάντρεμα πολιτιστικής έκφρασης αλλά συγχρόνως και διασκέδασης. Η παράδοση συνδυάζεται με το καινούργιο… Δημιουργούμε συνεχώς καινούργια πράγματα διδάσκοντας τι σημαίνει πολιτική για τον πολιτισμό και επικοινωνία για τον άνθρωπο’.
Πολλοί από τους θεατές μεταξύ των οποίων και ο γράφων, βλέπαμε για πρώτη φορά τον άνθρωπο αυτό και τον παρακολουθούσαμε να εκφωνεί πανηγυρικό πριν από μια συναυλία αλλά το σημαντικότερο να προωθεί με τα λεγόμενά του τον άκρατο τοπικισμό σε ρατσιστικό έδαφος, αναφερόμενος σε γονίδια πολιτισμού!!!!!! και πρότυπο λαό θυμίζοντας παλαιότερους λόγους άλλων ανθρώπων περί εκλεκτών λαών και φυλών. Αν αυτό δεν είναι προώθηση ρατσιστικών προτύπων τότε τι είναι; Αυτά όλα εμπλουτισμένα με μπόλικα εκφραστικά λάθη, άγχος και σαρδαμ λέξη παρά λέξη έβγαζαν προς τα έξω ένα εκρηκτικό μίγμα άτυχου προεκλογικού λόγου και κακέκτυπου πολιτιστικής παρέμβασης.
Προσοχή κύριε δήμαρχε γιατί ως πρώτος πολίτης της πόλεώς σας αποτελείτε πρότυπο για νέους ανθρώπους και είναι κρίμα να τους γαλουχείτε με αυτόν τον τρόπο. Επίσης πείτε και ένα ευχαριστώ στην ιστορία και στην εύνοια της τύχης σας να θεωρείστε παραμεθόριος νομός ενώ διπλανοί σας δεν ήταν και εξαιτίας τούτου αναπτυχθήκατε υπερβολικά σε σχέση με διπλανούς σας ή σε βάρος αυτών και μην πετάτε κορώνες του τύπου ‘αποτελούμε πρότυπο πολιτισμού για όλη την περιοχή’ γιατί δίπλα σας υπάρχουν homo sapiens sapiens και όχι homo sapiens neaderthalensis.

ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΙΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Στη σημερινή Ελλάδα με δεδομένη την κακού τύπου αστικοποίηση που επικρατεί στις δυο μεγαλουπόλεις, όπου ζουν οι μισοί κάτοικοι της χώρας, αποτελεί πραγματικά πρόκληση για έναν νέο άνθρωπο, ίσως ζευγάρι, να ζήσει στην επαρχία. Νέοι άνθρωποι με όρεξη για δουλειά, με διάθεση για ζωή και δημιουργία, με προσόντα εξαργυρωμένα με μια αξιοπρεπή θέση εργασίας έχουν όλες τις προοπτικές για μια διαβίωση με πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο από τις αστικές συνθήκες και γενικότερα για μια πολυπαραγοντική ποιότητα ζωής.
Η ποιότητα της ζωής στην ελληνική επαρχία είναι συνάρτηση του περισσότερου όπως προαναφέρθηκε ελεύθερου χρόνου, των σχεδόν μηδενικών- εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- κυκλοφοριακών προβλημάτων, της μειωμένης χρήσης αυτοκινήτου, του εύκολου παρκαρίσματος, του φτηνότερου κόστους ζωής (δεν τιμολογούνται όλα τα αγαθά γιατί είναι κοντά οι πηγές παραγωγής), της σχεδόν μηδενικής ρύπανσης του περιβάλλοντος, της ευκολότερης προσέγγισης της φύσης πράγμα που διευκολύνει την πνευματική και σωματική ισορροπία.
Σήμερα αξιόλογοι άνθρωποι ζουν μόνιμα στην επαρχία και απολαμβάνουν όλα τα παραπάνω, ενώ ταυτόχρονα διακρίνονται στους τομείς της δραστηριότητάς τους ορισμένες φορές και σε πανελλαδικό επίπεδο. Έτσι λοιπόν δεν ισχύει ο κανόνας ότι θάβεται όποιος ζει στην επαρχία και ότι για να διακριθείς στον τομέα σου θα πρέπει να ζεις κοντά στα ‘κέντρα των αποφάσεων’.
Ο νέος άνθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες, εμπειρίες και παραστάσεις που γυρνάει να ζήσει στην επαρχία αντιμετωπίζει όμως και κάποια φαινόμενα τα οποία τον ξενίζουν. Κι εκτός από τις περίεργες αντιλήψεις του κόσμου για τα πράγματα, από τις ‘κλειστές’ κοινωνίες των ανθρώπων, από τον ‘κοινωνικό σχολιασμό’ των πάντων αντιμετωπίζει ένα φαινόμενο με το οποίο θα ασχοληθεί σήμερα το άρθρο, το φαινόμενο των τριών γενεών μέσα στο ίδιο σπίτι. Συμβαίνει πιο συχνά στα χωριά αλλά παρατηρείται και στις μικρές κωμοπόλεις. Είναι φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στα βάθη της δημιουργίας της ελληνικής οικογένειας, στην οποία εξαιτίας της οικονομικής ανέχειας των δυο προηγούμενων αιώνων αλλά και της τήρησης με ευλάβεια της πατρογονικής εστίας τα παιδιά έμεναν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς τους και εκεί δημιουργούσαν την οικογένειά τους, γεννούσαν τα παιδιά τους και διαβιούσαν. Το φαινόμενο σε καμία περίπτωση δεν συνέβαινε στην Ευρώπη του μεσαίωνα και ύστερα.
Χρησιμοποιήθηκε παρελθοντικός χρόνος για να περιγραφεί το όλο ζήτημα, όμως αυτό συνεχίζει να υφίσταται στην ελληνική επαρχία. Την εποχή που το φαινόμενο στην Ελλάδα υποχωρούσε ήρθε η χειραφέτηση της γυναίκας και η έξοδός της από το σπίτι για εργασία ακόμη και στην επαρχία οπότε η συγκατοίκηση με τους παππούδες βόλεψε τους νέους.
Η πραγματικότητα αυτή αυξάνει την παθογένεια της κοινωνίας στα χωριά και τις μικρές πόλεις της χώρας μας και αποτελεί τροχοπέδη για την κοινωνικότητα, την ελευθερία κινήσεων και σκέψεων των νεότερων γενεών λόγω της παρουσίας των παλαιότερων στον ίδιο χώρο. Δημιουργεί στεγανά στον τρόπο αντιμετώπισης της έννοιας ιδιοκτησία και φτάνουμε στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που κανονικά ορίζει η συγκατοίκηση των τριών γενεών. Δηλαδή από την επιδιωκόμενη ομόνοια φτάνουμε στη διχόνοια, τη μικροψυχία, τη διάλυση της οικογένειας. Η μικροψυχία όμως γίνεται κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα και εξαιτίας της πλήρους αναγνωρισιμότητας προσώπων και πραγμάτων της μικρής κοινωνίας ο ‘κοινωνικός’ σχολιασμός και τα στραβά βλέμματα γίνονται καθημερινότητα.
Αυτή η πλευρά του χαρακτήρα των τοπικών κοινωνιών της ελληνικής επαρχίας, την βυθίζει ιστορικά στα βάθη των αιώνων της σκλαβιάς και γεωγραφικά στα βάθη της ανατολίας. Η απεμπλοκή από την κατάσταση αυτή φαντάζει πάρα πολύ δύσκολη γιατί είναι βολική αλλά και απαραίτητη για να σπάσουν στεγανά στην αντιμετώπιση των πραγμάτων και να εκσυγχρονιστεί η κατά τα άλλα ειδυλλιακή ελληνική επαρχία.

Οι νεοπασόκοι

Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές ανέδειξαν το ΠΑΣΟΚ σε πρώτη, με τεράστια διαφορά από την δεύτερη, πολιτική δύναμη της χώρας. Ένα ΠΑΣΟΚ μετεξελιγμένο σε σχέση με το ιδεολογικό παρελθόν του, το οποίο αποτέλεσαν οι εξής δύο πυλώνες:
1ον Την περίοδο 1974-1990 το κόμμα δρούσε με τον φυσικό του ηγέτη να κινεί τα νήματα ως ένα νέο σοσιαλιστικό κίνημα, με σκοπό την αποκατάσταση των έως τότε υπαρχόντων αδικιών και αποκλεισμών, τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου, την δωρεάν παιδεία και υγεία. Μετά τις πραγματικά πρωτοποριακές τομές η κατάληξη ήταν καταχρήσεις, παλινωδίες, ρεμούλες, διορισμένοι στρατοί και παγκόσμιος εξευτελισμός.
2ον Την περίοδο 1996-2004 το κόμμα έδρασε πάντα υπό τη σκιά του φυσικού του ηγέτη με διαχειριστή τον κατά τα άλλα συμπαθητικό Κ. Σημίτη με άξονα τη δημοσιονομική εξυγίανση, τον εκσυγχρονισμό, την είσοδο σε πλήρη ευρωπαϊκή τροχιά, την μεταρρύθμιση σε επίπεδο Δήμων και Κοινοτήτων. Εκτός από ορισμένες δίκαιες παρεμβάσεις η κατάληξη ήταν το εχθρικό κλίμα μεταξύ λαού και κυβερνώντων, τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου και της διασπάθισης δημοσίου χρήματος από ανώτερα στελέχη εκείνης της εκσυγχρονιστικής ομάδας.
Μετά λοιπόν από την θλιβερή, ίσως την χειρότερη στην ιστορία, πενταετία διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία έρχεται ο Γιώργος (τρίτος στη σειρά πρωθυπουργός της γενιάς) Παπανδρέου να αναλάβει τα ηνία της χώρας μέσω του άρματος του ΠΑΣΟΚ του οποίου το ιδεολογικό ταξίδι περιγράφηκε προηγουμένως. Έρχεται σε μια στιγμή που η παγκόσμια οικονομική συνθήκη είναι πάρα πολύ δύσκολη και η θέση της χώρας δεινή κυρίως λόγω της προηγούμενης πενταετίας.
Το χαρακτηριστικό της εκλογής του ΠΑΣΟΚ για την τρίτη στην ουσία θεματική περίοδό του είναι όπως αναφέρθηκε και στις πρώτες λέξεις του άρθρου η τεράστια διαφορά με την δεύτερη συντηρητική παράταξη. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ο λαός εξαιτίας της πολύ μεγάλης απογοήτευσης από τα προηγούμενα, είδε στο πρόσωπο του παιδιού των Παπανδρέου που μεγάλωσε, το φως, την ελπίδα της εξόδου από το τούνελ της πλήρους απαξίωσης της πολιτικής και των κοινωνών της καθώς και την πίστη για δικαιοσύνη, τιμωρία αυτών που εκτρέπονται από τη δημοκρατική συμπεριφορά. Η εμπιστοσύνη λοιπόν τεράστια και η εντολή λευκή για το άλλαξέ τα όλα.
Ας δούμε λοιπόν τη σύνθεση αυτού του 43 περίπου τοις εκατό που έδωσε αυτή την εντολή. Πρόκειται για όλους τους παλαιούς πασόκους οι οποίοι είδαν την ευκαιρία να ξαναγίνουν κυβέρνηση αν και κάπως χλιαροί γιατί κατάλαβαν ότι δεν θα έχουν τα παλιά φαγοπότια, πρόκειται για κάποιους απογοητευμένους κεντρώους οι οποίοι ψήφισαν δυο φορές Ν.Δ. έχοντας αποθέσει ελπίδες στο άμεμπτο πρόσωπο του Καραμανλή. Τέλος πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα μη μετρήσιμη ποσοστιαία αλλά σημαντική, η οποία αποτελείται από κάποιους που ενώ μοίραζαν Ριζοσπάστη το 74 -85 και σίγουρα ανήκουν σ’ αυτά τα τρία εκατομμύρια που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο από εκεί και μετά παλινωδούν μεταξύ ΕΑΡ, ενιαίου Συνασπισμού, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά σήμερα είναι life style γενίτσαροι υποστηρικτές της ‘σοσιαλιστικής λιτότητας’ του Παπανδρέου, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, γιατί έτσι επιτάσσει η ευρωπαϊκή ένωση του Τρισέ, γιατί αλλιώς θα πτωχεύσουμε και θα χάσουμε τα ζεστά λεφτάκια μας, γιατί έτσι είχε σώσει ο κόκκινος Μπερλίνγκουερ την Ιταλία το 1980. Με τέτοιες φτηνές δικαιολογίες τώρα που μιλάμε κοιτάζουν να καλύψουν την ανεπάρκεια της κυβέρνησης τις περίφημες 100 πρώτες ημέρες, τα παιδιάστικα παιχνίδια του παιδιού Παπανδρέου που ακόμη δεν έχει προσλάβει ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά, τις αψιμαχίες μεταξύ υπουργών, τον Παγκαλοειδή τρόπο διακυβέρνησης, τη διεκδίκηση από τώρα του δημαρχιακού χρίσματος από υπουργούς που δήθεν ανέλαβαν έργο .
Αυτό που σε πειράζει πιο πολύ είναι ότι και αυτή η κυβέρνηση δίνει πάρα πολλά για την επικοινωνία, κάτι που κατά κόρον έκανε και η προηγούμενη και κατέληξε στα τάρταρα. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι ο λαός είναι καθηλωμένος και παρακολουθεί από την ελεγχόμενη τηλεόραση τις εξελίξεις, αμαχητί. Επειδή η ιστορία διδάσκει ας λάβουν υπόψιν τους οι κυβερνώντες ότι η προηγούμενη τραγική κυβέρνηση είχε όχι εκατό ημέρες αλλά διακόσιες εβδομάδες περίοδο χάριτος και κατέληξε εκεί που κατέληξε.